Draco zostaje sam w Malfoy Manor na tydzień. Mija zaledwie noc, podczas której już zaczyna mieć wrażenie, że duchy przodków napierają na niego z każdej strony. Ważne zadanie, burza i dziesiątki portretów działają na wyobraźnię - szczególnie na kogoś takiego, kto mieszka w domu umarłych głupców. Draco postanawia zrobić cokolwiek, byleby nie oszaleć w samotności. Ród Malfoyów skrywa wiele tajemnic. Ambicja, spryt, braterstwo i duma to jedne z wielu wartości, które doprowadziły tę rodzinę do upadku. Opowiadanie zostało wyróżnione w konkursie "Tylko nie Fanfiction!" organizowanym przez @Chwila_Moment Okładka: @Whatafuck_Graphics

Fascynacja Kill Your Darlings, ruchem beatników, a w szczególności jego założycielami - Allenem Ginsbergiem i Lucienem Carrem przerodziła się w takie fanfiction. Gdzie ścieżki postmodernizmu zostały dawno wytyczone, ale rewolucja wciąż płonie w młodych sercach. Gdzie słone łzy mieszają się z alkoholem, albo wsiąkają w koszulę przyjaciela. Gdzie nikt nie wierzy już w fatum, ani zbrodnię i karę, a świat wciąż toczony jest przez robactwo. Grupa przyjaciół zacieśnia swój krąg, który wkrótce staje się kołem zamachowym rewolucji. [Tytuły rozdziałów pochodzą ze "Skowytu", Allen Ginsberg, 1956]

Maks co roku przyjeżdża do W. (nie mylić z Wypizdowem), ale po raz pierwszy próbuje nie namieszać w relacjach swoich rówieśników. Nawet nie wiem, czy to skończę. Okładkę zrobiła Natalka (@nattssoo na Insta, koniecznie dajcie jej follow).

Co byś zrobił, gdybyś po przeprowadzce do nowego domu zorientował się, że jest on nawiedzony? Wezwał egzorcystę? Dogadał się z duchami? Sprzedał dom i uciekł jak najdalej? Cóż, Natanael nie zrobił żadnej z tych rzeczy. Po prostu założył się z duchem o to, kto szybciej się z tego domu wyniesie. A trzeba wiedzieć, że Narcyz bynajmniej przegrać nie zamierza...

"Mam wrażenie, że coś tu nam siada na łby. Jakbyśmy byli ciągle naćpani adrenaliną, niewyspani i przetrenowani... i dlatego wszystko robi się jakieś ostrzejsze, bardziej intensywne. Może to przez to? Może jesteśmy tylko napaleni, spizgani zmęczeniem, przegrzani po treningach, nie wiem. Ale jak na ciebie patrzę, ziomo... to nie mam pojęcia, czy to tylko ja tak mam." tylko Bromance może być wieczny. To historia o tych, co byli „jak bracia", dopóki nie oberwali krążkiem prosto w pysk i nikt już tego nie poskładał. O hokeju, gdzie zęby są opcjonalne, krew na lodzie nie robi wrażenia, a ból wpisuje się w tygodniowy grafik. O młodych ludziach, którym świat wydał się zbyt ciasny i zbyt nudny, więc zaczęli go rozmontowywać własnymi rękami, kawałek po kawałku, żeby sprawdzić, czy pod spodem jest cokolwiek wartego czucia. Jest tu lojalność tak ślepa, że aż głupia, obsesje udające osobowość i granice tak rozjechane, że nikt nie pamięta, po co w ogóle były. Są noce, które pachną fajkami i idiotycznymi decyzjami, akcje robione na samej adrenalinie i to chore, niepokojące poczucie, że wszystko zaczyna działać dopiero wtedy, gdy coś się sypie. A między nimi narosło coś, co nie potrzebuje nazw, coś, co się przyplątało i nie chce spierdalać.

❝Sprawiłeś, że kwiaty wyrosły w moich płucach I chociaż są piękne Nie mogę oddychać ❞ A jego kochać się nie dało, kiedy na ironię losu, sam zakochiwał się łatwo. ℹ️#3 miejsce w zimowej edycji konkursu Splątane Nici, w kategorii romans.