Onu ilk kez çiçekli pijamalarıyla görmüştüm. Hayır.. Uykudan yeni kalkmış gibi bir hali yoktu. Daha çok sinirden çıldırmış ve hayatındaki tüm olumsuzluklara rağmen hala ayakta olduğunu gösterir gibiydi. Yüzünün ferahlığı ve çekiciliği bir yana sarı saçları ona ayrı bir masumluk katıyordu. Onun yanındayken kendim gibi davranamıyordum. Sanki her an yanı başımdan çekip gidecek gibiydi. Ah, bugüne kadar gördüğüm en güzel kız neden benim üvey kardeşim olmuştu ki? ✔ Bu muhteşem kitap kapağı için @kolpaciyazar ' a çok teşekkür ederim.. ✔ Tüm hakları saklıdır.©

Bir koku çarptı burnuma, oradan ciğerlerime saçıldı içimde değdiği her yeri talan edip göğsüme çöktü. Allah'ım bu nasıl bir şeydi böyle! Göz kapaklarım hissettiğim sarsıntısıyla kapanırken bedenime araba çarptı sanki, yerde bin bir takla atıp dikenlerin üzerine savruldum. Bu durum okyanusta boğulurken nefes almak gibiydi. Yaşatan bir tabut misali. Saliseler geçtikçe daha da yoğunlaşan bu koku bende büyük bir merak doğurdu: Nereden geliyordu? Sahibi kimdi bu tabutun? Gözlerim sessiz bir mabette gezinirken ilahi bir yeğinlikle aralandı, sorarcasına bükülen kaşlarım ile tavaf ettim her yeri karış karış. Biri çıktı gün yüzüne, çıkarken güneşi kararttı bin bir türlü tehditle ışığını kendi üzerine düşürdü. Ondan ötesi meçhuldü. Ondan ötesi bu adamın varlığıyla işlediği cinayetlerin toprak üstüydü.

Gözlerinden süzülen bir damla yaşı elinin tersiyle sildi. Yavaşça kalkıp odadan çıktı. Onu çok kırmıştım ama bu onu sevdiğim gerçeğini değiştirmezdi. Ona hayatımdan çıkmasını söylerken aslında kalbim hep yanımda kalması için yalvarıyordu. Ona tehditler savururken susmam için boğazıma oturan yumruyu bilemezdi. Onu sevip değer verdiğimi İmer bilemezdi ve hiçbir zaman bilemeyecekti. İşte onu sevdiğimi o gün beyaz bir hastane odasında anladım. Ondan nefretle gitmesini isterken giderse yaşayamayacağımı o gün anladım. Ben İmer Ertekin'e aşık olmuştum ve bu yüzden kendimi asla affetmeyecektim. Beyaz bir hastane odasında yalnız başına oturmuş küçük bir kız çocuğuyken düşündüm bunları ama düşüncelerim büyüttü beni, artık küçük bir kız değilim. ★★★ 29.07.2018

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Evet arkadaşlar bu Tumblr ve Laf Sokan Sözler 'in 2. seridir. İlk seriyi önce okumanızı tavsiye ederim. =) Bu kitap biterse serinin 3. kitabı %79 olarak çıkabilir. =) İyi okumalar.

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...

''Kafamdaki pembe balıkları yaratan sen, sana ihanet eden onlar.''

Anlaşmalı evlilik hikayelerinden birini de MSÇ kaleminden okumaya ne dersiniz? Zamanın çapkın, havai genci Erhan, anne sözü dinleyerek evlenmiş, üç de çocuk yapmıştır. Bir de üstüne belediye başkanı olunca hayatı düzene girmiştir. Ta ki üç çocuğunun annesi olan karısı ölüp de tekrar evlenmesi için çevre baskısı yediği karanlık günler gelene dek. Bütün bunlar Erhan'ı yıldırmamış aksine dahiyane bir planla hayatına yeniden el atmıştır. Ailesinin çenesini kapatmak için elinden tutup güzeller güzeli Çiçek'i çocuklarına annelik etmek üzere evine getirmiş ve çok aşık olduğunu söylemiştir. Cebindeki evlilik sözleşmesinden ve güzel Çiçek'in kendisine Bey diye hitap ettiğinden ise kimseye bahsetmemiştir. Erhan Başkan, Çiçek Gelin'i en küçük kızı okulunu bitirene kadar yanında tutmayı düşünürken planları yaşadıkları ile örtüşecek mi acaba?

Elindeki kitabı okuyorsun. Sayfaların arasında kayboluyorsun fakat çalan bir telefon dikkatini dağıtıyor. Umursamamaya çalışsan da telefonunu arayan kimse çok ısrarlı. Telefonu eline alıyorsun, arayan kişiyi tanımıyorsun. Yine de açıyorsun. Hafif bir çızırtı sesi geliyor, ne olduğunu anlayamıyorsun. Sonra ölümün kasvetli sesini duyuyorsun. "Öldür." Kasların kilitleniyor, kelimelerin boğazında takılı kalıyor. Elindeki telefonu bırakmadan kitabını kapıyorsun ayağa kalkıyorsun. Evden çıkarken bedenin tamamen kontrolsüz. Hiç bilmediğin sokaklardan geçiyorsun, bilmediğin insanlara bakıyorsun. İlerideki kahverengi evi gördüğünde doğru yere geldiğini hissediyorsun. Burası neresi en ufak bir fikrin yok. Evin içine giriyorsun, elinde nereden geldiğini anlayamadığın bir bıçak var. Düşüncelerin karmakarışık ve hala kulağında bir telefonla duruyorsun. Mutfakta oturan bir adam var. Sana karşı bir hamle yapamadan onu öldürüyorsun. Telefondan ince bir kahkaha sesi geliyor, sonra sana diğer emrini söylüyor: "Kendini öldür." * Telefonlarınızı kapatın. Birisi sizi ararsa asla açmayın. Çünkü her an katil olabilirsiniz.

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."