Yüzümde hissettiğim dokunuşlarla birbirine yapışmış olan gözlerimi zar zor aralamaya çalıştım. Yüzümden kayan el yavaş yavaş boynuma inerken bir türlü gözlerimi açamıyordum. Üzerimdeki geceliğimin varlığı yok olurken yattığım yerden kalkmak çırpınmak istedim ama yapamadım. Felç olmuş gibiydim,bedenimde gezen dokunuşları hissediyor fakat engel olamıyordum. Açık bıraktığım camdan esen soğuk rüzgar bedenimi titretirken sımsıkı kapalı gözlerimden firar eden yaşların bıraktığı ıslaklıkla rüyada olmadığım kesinleşmişti. Göğüs ucumda hissettiğim acıyla atmaya çalıştığım çığlık içimde tıkanıp kalırken deli gibi korkuyordum. Bedenimin üzerinde başka bir bedenin varlığı beynime üşüşürken korkuyla titredi vücudum. "Hissediyorsun değil mi,sana istediğim gibi dokunuyorum ve sen buna engel olamıyorsun. Hadi bugün bağıra bağıra söylediğin şeyi yap ve bana engel ol ne duruyorsun"

Leya, Gözlerini yabancı bir yatakta açar. Havada göğsünü sıkıştıran bir sigara kokusu vardır. Ama bundan önce nerde olduğunu öğrenmelidir.

"Buraya neden geldin?" "Beni... Beni adamınız getirdi buraya, sizi tedavi etmem..." "Kes sesini! Ben hasta değilim, asıl bu seni buraya getiren adam hasta!" Psikolojik danışmanı olacağım adam şimdi beni burada öldürmek için fırsat geziyordu! "Bakın, madem istemiyorsunuz, o zaman bırakın gideyim! Benim bir ailem var, eğer eve gitmezsem merak edip polisi ararlar," dedim yalvaran bir ses tonuyla. "Seni bırakamam, özellikle gördüğün şeyden sonra! Ben aksini söyleyene kadar burada kalacaksın!" Ne saçmalıyordu bu adam, onun deliliği yüzünden benim mi hayatım kararacaktı? "Aksini ne zaman söyleyeceksiniz, ben burada kalamam!" Kısa bir bakış attı, bu bakış bile korkudan titrememe sebep oldu. "Burada kalacaksın, ben ölümüne izin verene kadar, doktor!"

"Beni seviyormusun?" Öfkeden koyulaşmış, gözlerine baktığımda korkudan, titriyordum karşısında. Cevap verecek kadar cesaretli olamadım, çenemde hiss ettiyim dokunuşla, gözlerim harelerinde kayb oldu. Benden bir cevap bekliyordu, doğruyu söylersem gecenin sonunda, canı yanan ben olacağım için yine onun, duymak istediyi şeyi yaptım. Başımı usulca sallayıp "Evet" dedim kısık sesimle. Kendi sesimi kendim bile duyamamıştım. Yüzünde memnun olmuş gibi bir ifade vardı. Yüzümü elleri arasına alıp alnıma dudaklarını bastırıp sahiplendirici bir öpücük kondurdu. sağ yanağımdan akan yaşa mane olamadım. Kulağıma eyilip "Seni seviyorum" dedi fısıldar gibi. Boynumda hiss ettiyim öpücükle kendimi çekmeye çalışsamda, belimi tutan elleri buna engel oldu. Eski adı Aşk'a TUTSAK *************** # 1. Tutsak #6 . Acı #28. İntikam #3. Ölüm ****** Ateş & efnan'ın hikayesi biri aşıkdı diğeri aşıkların katili. Tarih: 07 02 2022

Dark Romance *Rus mafyası ☆ "Bir daha benden kaçarsan," dedi Damien, sesi kısık ve buz gibi bir tehlikeyle, "kaçtığın her adımın karşılığını alırsın." Başımı çevirdim, ama parmaklarını çeneme koyup yüzümü tekrar kendine döndürdü. Parmaklarının baskısı sahipleniciydi, sertti... ama şefkatli olmamakta kararlıydı. "Bak bana." İstemeden gözlerimi kaldırdım. Damien'ın bakışı... fırtınadan önceki en karanlık gökyüzü gibiydi. "Sen beni sinirlendirmeye çalıştığını sanıyorsun." Dudakları yanağımın kenarından geçti. Öpmüyordu, sadece yakıyordu. "Ama aslında beni delirtecek kadar etkileyici olduğunu bile fark etmiyorsun." Dizlerim bir an boşaldı. Damien bunu fark etti, elini belime koyarak beni daha da kendine çekti. "Bunu hissediyor musun?" Göğsünü göğsüme bastırdı. "Bu sinir değil. Bu arzunun sabırsız hali." Nefes almakta zorlanırken parmaklarını boynuma götürdü. Baskısı tam bir tehdit... ama aynı anda akıl almaz bir yakınlıktı. "Seninle ilgili beni en çok çıldırtan şey ne biliyor musun?" Başını hassas tenime eğdi. Dudakları deriminbirkaç milim üzerinde, dokunmadan dolaştı. Ruhumu titreten o sessiz an... işte Damien'ın istediği buydu. "Bana karşı koyduğunu sanman..." Dudaklarının sıcak nefesi kulağımın altına vurdu. "...ama vücudunun çoktan teslim olmuş olması." Güçsüzleşen nefesimi tutunca Damien alaycı, tehlikeli bir gülüş çıkardı. "Kaçmak istiyorsan tekrar dene." dedi fısıldayarak. "Elim seni yine yakalayacak. Ve her yakalayışım, bir öncekinden daha... sert olacak." Elini çenemden çekip boynuma, oradan da belime doğru kaydırdı ve bedenimi tamamen kendine yasladı. "Son bir şans." Dudakları dudağıma değmeyecek kadar yakın, ama yakacak kadar sıcak. "Şimdi kaçmak istiyorsan söyle. Çünkü söylemezsen..." Damien'ın sesi karanlığın derinliğini taşıyordu: "...geri dönüşün olmayacak, zv

aile kavga aşk zorlama ölüm

Ağlamamak için kendimi ne kadar zorladıysam, gözyaşlarım o kadar inatla yanaklarımdan süzüldü. Sanki içimde yıllardır biriken her şey, o gece kendine bir çıkış yolu bulmuştu. Annemin eksikliği, babamın sevgisizliği, hiç kimseye güvenemeyişim... hepsi bir anda üzerime çökmüştü. Odamın loş ışığında, yastığıma kapanıp sessizce hıçkırdım. Kimse duymasın diye ağzımı kapattım ama içimdeki acının sesi duvarlara çarpıp geri dönüyordu sanki. Her nefes alışımda boğazımda bir düğüm, her gözyaşımda içimde bir kırık parça daha... "Ben bunu hak etmedim," dedim kendi kendime, titreyen bir sesle. Ama sesim o kadar kısıktı ki, sanki kimse duymasın diye değil... kimse duymayacağına emin olduğum için öyle söylüyordum. Annem yaşasaydı, beni böyle birine verir miydi? Babam... neden bu kadar nefret ediyordu benden? Ben sadece sevilmek istemiştim. Bir babanın kızına "gurur duyuyorum" deyişini duymayı, bir annenin "ağlama, ben buradayım" demesini... Ama şimdi, o cümlelerin yerinde sadece sessizlik ve bir yabancının sesi vardı: "Yarın benimle geliyorsun." Yorganı yüzüme kadar çektim, nefesimle ıslanan yastığın kokusu içimi yaktı. O an anladım... bazı geceler vardır, insan o gecelerde büyür. Ben o gece büyüdüm. İçimdeki çocuk, son kez ağladı ve sustu.

Eylül Kor yalnız büyüdü.Sevilmeyi değil, güçlü görünmeyi öğrendi.Baran Karabulut ise gücün içinde doğdu.Soyadıyla kapılar açılan, ailesiyle duvar ören bir adamdı. Bir dava ile yolları kesişti.Bir yalanla birbirlerine bağlandılar. Bir gecede Eylül'ün kalbi değil, onuru kırıldı. Baran evlendi.Görkemli bir düğünle. Altınların, halayların ve kalabalık bir soyadının ortasında. Eylül ise susturuldu. Engellendi. Tehdit edildi.Silindi.Ama bazı kadınlar silinmez. Sadece sessizleşir.Ve sessizlik, intikamın en tehlikeli halidir.Baran'ın karanlık yüzünü bilen tek kişi Eylül'dür.Fakat kader, onu bir kez daha o ailenin kapısına götürecektir. Bu kez karşısında Baran değil,kardeşi Mirza olacaktır. Aşk mı? Yoksa hesap mı? Bir kadının kırılmışlığı,bir aşiretin gölgesine sığmayacak kadar büyüyebilir. Ve bazı hikâyelerevlilikle bitmez.Asıl savaşorada başlar. Bu romanda geçen karakterler, mekânlar ve olaylar tamamen kurgusaldır. Gerçek kişi veya topluluklarla herhangi bir benzerlik söz konusu değildir.

Doğuda bir düğüne dansöz olarak katılan Zemheri ve onu gördüğü ilk andan beri ona takıntılı kalıp ona sahip olmaya çalışan, satın alan aşiret ağası Karan Han Kaya.

Beni bırakamazsın... Neden...? Çünki, bana ait olduğunu biliyosun...