"Onların hikayesinde beyaz, boyunlarına asılmış bir idam ipiydi. Siyah ise kimsesiz, küçük bir çocuk." Bu hikaye okumaya değer bulan herkese adanmıştır.

' Kim acı çekmeden büyüdüğünün farkına varabildi ki ? Onca çekilen çileler, onca dökülen gözyaşları, belkiler, keşkeler.. Ben geceleri başımı yastığa koyduğumda lafımı bile geçiremediğim gözyaşlarıma borçluyum büyüdüğümü. Sessiz çığlıklarım beni olgunlaştırdı. Kalbime saplanan darbeler beni yeniden oluşturdu. Önceden düşünürdüm ki 'mutlu olmak için çabalamak gerekir' , hiç mi çabalarım fark edilmedi ? Şimdi düşünüyorum da başımı şu huzurlu yere koyabiliyorsam çabalarım bir işe yaramış, gözyaşlarım boşa akmamış, çığlıklarım iyi ki sessiz kalmış. İyi ki biz olmuşuz... ' İyi ki biz olmuşuz sevgilim, ben en çok sana yakışıyorum, tıpkı senin benden başkasına yakışmayacağın gibi..'

Babasının pis işlerine karışmak istemeyen Çağrı çözümü için harika bir plan hazırlayarak sahip oldukları kliniğine gitmiştir .Bu planları bozan şey ise duyduğu güçlüce atılan bir kız çığlığıydı. 720 gününü geçirdiği hastanede artık delirmek üzere olan Şara ilk başta hayal sandığı adam tarafindan klinikten çıkarılırsa ne olur... Peki ya araya farklı duygular karışırsa... *** Ne Şara iyi kız ne de Çağrı kötü çocuk bu kitapta , herkes eşit . Mesela Şara daha psikopat daha acımasız. Çağrı daha duygusal daha dayanıklı. ***** İşler bir yerde patlak verecek olan bir hikaye. Bozulan bir plan. Öğrenilen gerçekler. Yaşanılan acılar. Yok olan duygular. Anlık verilen bir söz, yaşadığınız hayatı en fazla ne kadar etkiler.