(Opowiadanie napisane w 2014-2015 roku w celach humorystycznych, nie popieram w żaden sposób zachowań bohaterów). Gdy Michael wraca na wakacje do domu, ma nadzieje, że spędzi ten czas ze swoją rodziną, odpoczywając i niczym się nie przejmując. Jedyne co go nie cieszy, to fakt, że będzie musiał poznać nowego chłopaka swojej siostry, do którego od początku jest negatywnie nastawiony. Okazuje się, że ma rację, gdy od razu po pierwszym spotkaniu, odczuwa do niego wielką niechęć, ale co jeśli w końcu polubi go aż za bardzo? Luke jest dla niego jak narkotyk, którego nie może sobie odmówić, mimo tego że przecież jest chłopakiem jego siostry. "I don't care if loneliness kills me, I don't wanna love somebody else". (Nie obchodzi mnie, czy samotność mnie zabije, nie chcę kochać nikogo innego).

- To było fantastyczne! - Wypowiedział zafascynowany blondyn. Sherlockowi odjęło mowę, serce zabiło mu szybciej i przez ułamek sekundy można było zobaczyć nikły uśmiech na jego ustach, zanim znowu nałożył na siebie swoją maskę obojętności. - To nie to co zwykle mówią ludzie. - A co zwykle mówią ludzie? - Odwal sie. John wybuchł śmiechem, a zaraz później razem ze śmiechem Johna dało się słyszeć szczerzy śmiech detektywa

Szkoła to miejsce, gdzie każdy bez wyjątku zostawał szufladkowany. Dostawał niewidzialną etykietkę z przydzielonym mu tytułem. Etykietkę z tytułem "Dziwak" dostał jeden z najinteligentniejszych i najbogatszych uczniów, o dosyć dziwnym drugim imieniu, które on sam lubił bardziej niż to pierwsze czy trzecie. Zresztą, uczniowie którzy znali jego pierwsze i trzecie imię, byli jedynie garstką. Niedługo po nadaniu Sherlockowi tytułu pojawiły się pod nim pasujące rzeczowniki: świr, psychopata, dupek... Złotą etykietkę popularności otrzymał jeden z najmilszych i o dziwo uboższych osób, ale to było kiedyś. Teraz John ma dwadzieścia lat, pracę w pewnej restauracji i niesamowicie irytująco nudne życie. Drogi Sherlocka i Johna złączą się już niedługo w pewnym zakładzie dla niepełnosprawnych dzieci. Być może ich znajomość przetrwa, a być może nie i będzie jedynie kolejnym rozdziałem w życiu obojga, który będą musieli zamknąć. ☠→←☠ (ten znaczek oznacza wiadomość od autora) Nie wiem czy mam cokolwiek dodawać. Po prostu zapraszam do czytania. Praca bierze udział w konkursie literackim "Splątane Nici" organizowanym przez @adriananitniteczka

Tęsknota. Zardzewiały. Siedemnaście. Jutrzenka. Piec. Dziewięć. Dobroczynny. Powrót do domu. Jeden. Wagon ciężarowy. Bucky ma już dość TYCH słów, więc zaczyna tworzyć własne.

Co się stanie, gdy w zimny wigilijny dzień na wysokiego bruneta wpadnie pewien niski blondyn, który tak samo, jak on, szuka w ludziach jedynie akceptacji i miłości? Czy obaj zaufają sobie na tyle, by przetrwać najgorszy czas w swoich życiach? Czy u tego drugiego znajdą to, czego potrzebowali dostać od najbliższych im osób? Magia świąt na pewno im to ułatwi, ale czy będą chcieli zaryzykować ponowną krzywdą i zaufać komuś obcemu? Okładkę wykonała wspaniała i utalentowana @_IceCat_ Praca bierze udział w konkursie literackim "Splątane Nici" organizowanym przez @adriananitaniteczka Praca została wyróżniona w kategorii głosowanie czytelników w konkursie literackim "Splątane Nici" Edycja wiosna/lato 2018.

Jeśli człowiek posiada bratnią duszę, słyszy muzykę, której słucha akurat druga połówka. Muzyka pojawia się w okresie dorastania, zupełnie tak samo jak mutacja, czy miesiączka. Nie umiemy wyjaśnić dlaczego tak się dzieje, lub jak to wyłączyć. Większość spotyka swoją bratnią duszę w wieku dorosłym. Bratnie dusze słyszą piosenki, jakich słucha ich bratnia dusza, lub to co ich bratnia dusza gra. Nie słyszą jednak śpiewu bratniej duszy. Jeśli po 25 roku życia, osoba nadal nie słyszy muzyki to znaczy, że jego bratnia dusza jest głucha lub nie żyje. 15% ludzi nie odnajduje swojej bratniej duszy. 20% nie wiąże się ze swoją bratnią duszą na stałe, lub w ogóle się z nią nie wiąże. Nagła muzyka w głowach Sherlocka i Johna pojawia się dosyć nieoczekiwanie. Czy uda im się odnaleźć? Nie powinno być to trudne, zważając na fakt, iż chodzą do jednego liceum, ale czasem ciężko dostrzec coś, co mamy pod swoim własnym nosem, czyż nie?