İhanet kategorisinde 1. Sırada Adam dehşetler içerisinde karısını izliyordu. Karısı kırdığı aynanın sivri bir parçasını almış. Boğazında tutuyordu... Bir an adam nefesinin kesildiğini zannetti, karşısındaki enkaz ona aitti... "İndir elindekini Leyla! Sonra pişman olacaksın" dedi adam. Oysa kadının en büyük pişmanlığı o'idi. Elinin tersiyle gözündeki yaşı sildi Leyla, bunca zaman döktüğü gözyaşlarına yenileri ekleniyordu, ve bu gözyaşlarına sebebiyet olan adam karşısında arsızca duruyordu. "Bak ben senin eserinim beni bu hale sen koydun. İçimde yaşamaya dair tek bir neden bırakmadın." "Leyla" dedi adam inleyerek. "Ben üzgünüm, böyle olsun istemedim. Leyla burukça gülümsedi, gözünden dökülen gözyaşını tekrar sildi. "Üzgünsün!" "Ama ben yapacağım hiç bir şey için üzgün değilim." "Bak elimdekine bunu ben tutuyorum. Ama sebebi sensin! Birazdan tüm acılarım son bulacak..." Adam karşısındaki kadının herşeyden vazgeçtiğini biliyordu. Yaptığı herşey için pişmandı. "Leyla pişmanım anla vazgeç, tamam yeniden başlayalım." "İndir o elindekini sana söz veriyorum, herşey daha güzel olacak." Leyla tekrardan güldü, herşey daha güzel olacak diyordu celladı. Zaten en büyük hatayı celladına aşık olarak yapmıştı. "Seninle olacak bir yaşamı istediğimi neden düşünüyorsun." Adam bir adım attı Leyla'ya doğru. Kadının dur diye bağıran sesi heryeri inletti. Ayşe, Aslı ve Fırat yukarı koştu, girdikleri odada Leyla'yı gördükleri şaşkınlıkla dona kaldılar. Gerçi zavallı kız çok bile dayanmıştı. "Leyla kan yerine geldin. Boşanamıyacağımızı sende biliyorsun. İndir o elindekini sakince konuşalım." Dedi adam bir umut, hayatında ilk defa bu kadar çok korkuyordu. Sevdiği kadın karşısında canından vazgeçmişt

Omzumu kaplayan gül desenin üstünde parmaklarını gezdirdi. Yara izini bulduğunda gözlerimin içine baktı. "Kurşun yarası" dedim. "Babamın önünde duruyordum. Önce beni vurdular." Derin bir nefes aldı. Aynı izlerden onda da vardı ama benimkiler canını yakmış gibiydi. Yumuşak dokunuşları bel boşluğuma kaydı. Omzumda ki gül deseninin farklı bir varyasyonu derime işlenmişti. "Bıçaklandım." Derin bir nefes daha. Aldığı hava ciğerlerine ulaşamadan yaşanmışlıklarım tarafından alıkonuluyordu. "Okuldan çıkıyordum, bir anda oldu kendimi müdafaa edecek zamanı bulamadım." "Her yaraya bir dövme. Kaç tane var?" Dedi. Koyulaşmış göz bebeklerinde gezinen şey saf öfkeydi. "Altı. Bir süre sonra sıkıldım ve yaptırmayı bıraktım." "Ya sırtındakiler?" Yattığım yerden hafifçe doğrulup ona arkamı döndüm. Beni yaralayan adama yaralarımı gösteriyordum. Tüy kadar hafif dokunuşlarla derin izlerin üstünde dolaştı. Kalçamın başladığı noktadan sırtımın ortasına kadar 2 tane uzun kesik vardı. "Yetimhane de oldu onlar." Omzumdan bastırıp yatağa tekrar uzanmamı sağladı. "Yetimhane de mi kaldın?"dedi şaşkınca. "2 yıl Sulukule de. Zengin bir adamın manevi kızıydım ve bir şekilde oraya düşmüştüm, pek iyi karşılamadılar beni." Orayı biliyordu,Fatih de doğup büyümüş biri olarak orayı çok iyi biliyordu. Yüzü allak bulak olmuştu. Babasının biricik kızıydım oysa ki ben. Şımartılmış hayattan hiç sille yememiştim değil mi? "Seni kaçırmışlardı öyle hatırlıyorum. Baban ilk defa o zaman babama yalvarmıştı." Dedi. Bozguna uğrayışını görebiliyordum. O dövmeleri öylesine yaptırdığımı zannediyordu. "Evet 9 yaşındaydım." Sağ bileğimin üstünde ki kirazantem e dokundum. "Kaçmaya çalışırken teller kesmişti. Kan kaybından ölüyordum. ilk yaram bu yaptırdığım ilk dövmede." Dudaklarını bileğime bastırdı. "Sonuncusu da bu." Dedi

(+18 içerik ve şiddet vardır!) Yüzünden akan terleri tek eliyle sildikten sonra iğrenç gülümsemesini yüzüne yerleştirdi ve konuşmaya başladı. "İzmarit... Sen izmaritsin! Benim izmaritim. Bunu sana asla unutturmayacağım Duru!" Ben Duru... Duru Demirhan. Hayat adı verilen bu koca tiyatro sahnesinde tutunmaya çalışan ama o sahnede sadece figüranlık yapabilen bir kızım. Yapılan hatalarda bedel ödeyen tarafım! Ve yalnızlıktan müebbet aldığımı düşündüğüm bu Dünya'da ona rastladım. Kahramanıma... ••••••••••••••••••••••••••• İşkence kitabı değildir! 6.5.20 20.7.19 Zorluk #1 Duru #1

Aydın Mahallesi kitabındaki Zeyno'nun hikayesidir.. Olayları daha iyi anlamak için Aydın Mahallesini okumadan başlamayınız🍒

Gülümsedi; "Dua et bana!" dedi. Başımı eğdim... Benden dua istemese de onun için dua edecek kadar inandırmıştı beni hayatın ona yaptıklarına.Kapıdan çıkmak üzere iken seslendim; "Senin adın ne?" Döndü, "Adım her istasyon da değişiyor sen en iyisi bana yolcu de!" dedi ve gitti.

Gördüğü kız bugün yoktu. Çünkü oda boştu. Bunu açık pencereden gayet net bir şekilde görebiliyordu. Başını sallayıp boş verdi. Sigarasından bir nefes daha çekip tablaya bıraktı. Sanki içindeki sesi duymuş gibi diğer pencerede bir görüntü süsledi gözlerini. Kapı açılmıştı. Kapı pencerenin tam karşısında olduğu için gayet net görüyordu genç adam. Kızın yine geçen günkü gibi saçma sapan danslar edeceğini düşünerek izlemeye devam etti. Her ne kadar kendini pis bir röntgenci gibi hissetse de içinde bu suçluluk duygusunu bastıran kızı görme isteği hakimdi. Ama beklediği kızın kapıyı kapatır kapatmaz tişörtünü üstünden sıyıracağı, üstündeki desenli sütyenle kalacağı değildi. Dudakları hafifçe aralanırken dumura uğradığını hissetti. Bu kız manyak mıydı ki perdeyi çekmeden soyunuyordu?

Aşkı yanlış kişide bulmuştum. Yaptığım hatalar onu bana beni ona itmişti. Hataydı. Yanlıştı. O abimin en yakın arkadaşıydı. Onu abim gibi görmeliydim. Ama neden göremiyordum. Neden onun da beni kardeşi gibi görmesini istemiyordum. Neden kalbim amansız bir şekilde ona çarpıyordu? ° "Sende kaybolmaktan korkarken sana karışmış ruhum da benim haberim bile olmamış" Önyargılarınızı dışarda bırakın lütfen. Çünkü Şuara bir kaç bölüm okumayla anlaşılacak bir karakter değil.

"Beni özlediğini biliyorum, hala beni istediğini biliyorum Ömür. Duruşun değişmiş, gülüşün ve kelimelerin... Ama gözlerin... Onlar hala aynılar ve sen ne kadar itiraz edersen et, onlar hala beni sevdiğini söylüyorlar..." *** Erez Gündoğdu o serseri gülüşü, alaylı sözleri ve kobalt mavisi bakışlarıyla dünyaca ünlü bir ressam ve fotoğraf sanatçısıydı. Biraz uçarı, biraz delidoluydu ama bir kış günü fitili ateşleyen o yeşil bakışlara vurulduğunda durulmuştu. Ömür Göktepe ise; ailesinin baskısı altında yaşayan ve 19. doğum gününe dek bunları hiç sorgulamayan ürkek, çekingen bir genç kızdı. Ancak ilk kez doğum gününde kuralları çiğnemeye karar verdiğinde ve kendini yeni bir maceraya attığında ölümün kıyısından döneceğini ve bir yabancının kollarında aşkı tadacağını hiç düşünmemişti. Ve ansızın o kollardan kopup yıllar sonra bir kış günü onları buluşturan kar taneleri yeniden şehre yağdığında artık her şey değişmişti ve aşk, bu kez kar tanelerinin değil nefretin ve pişmanlığın altında ezilmişti... *** Nar Bülbülü ve Sevda Çiçeği hikayelerinde tanıdığınız Erez Gündoğdu'nun hikayesidir. Seriler birbirinden bağımsız oldukları için ayrı ayrı okunabilir. Sevgiler, KadifeKelimeler... *** Hikayelerim isim haklarıyla birlikte noterde adıma kayıtlıdır. Çalıntı ya da izinsiz kullanmak durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Kadının gözleri öylesine salt bir acıyla parlıyordu ki, Fırat hırlarcasına "Söyle!" dedi. "Bana kalbini kimin kırdığını söyle!" "Ne?" "Bana, onu yeryüzünden silebilmem için sadece ismini söyle!" "Belki de..." Oylum'un yüzüne hüzün dolu, buruk bir gülüş saçıldı. "Belki de kalbimi bu kadar kıran şey... onun zaten yeryüzünde olmayışıdır?.." *** Hikayelerim isim haklarıyla birlikte noterde adıma kayıtlıdır. Çalıntı ya da izinsiz kullanmak durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne