Demir... Bana göre farklıydı anlamı. Gözlerine bakarak yaşamayı öğrenmek ve aynı gözlere bakarak ölmek demekti Demir. Gözlerine bakarak gerçeği görmek ve aynı gözlere bakarak bir hayali yaşamak demekti Demir. Yaşadığım her şey... ve yaşayamadığım her duyguydu Demir. Ölüm demekti... ve ben ölmeyi özlemiştim.

Susmak hayata küsmekmidir.Yoksa bir kaçışmıdır.İçine saklanılan SUSKUNluk ne kadar gizler insanı.Sessiz kalan sözcükler cümleleri kuramazken hayat gider sadece elimizden.Bazen susmak aşka davettir belkide.

"Sen annemin istediği gelinin tam zıttısın. Boyama tahtası bir yüzün, sarı olan boyalı saçların, beyaz bir tenin, çılgın ve kıpır kıpır bir kişiliğin var...Ha birde bakire değilsen tam da annemin istemediği gelin tipine uyacaksın. Bakire değilsin değil mi?"

✤ Fırtına mı daha sert eserse yaprağı düşürür? Yoksa yaprak mı daha güçlü tutunursa fırtınayı yıldırır? Başını suratıma eğdi ve lafına devam etti. "Bende sana ilgi çekici şeyler gösterebilirim." dudaklarıma doğru fısıldadı kelimelerini. Sıcak nefesinin suratıma çarpmasıyla gözlerimi yumdum. Üzerimde bıraktığı bu etkiyi farkettiğinde geri çekildi ve iç tırmalayıcı bir tınıyla gülmeye başladı. "Titriyorsun." dedi dudakları zevkle yukarı kıvrılmışken. "Yaprak gibi. Fırtınanın ortasındaki bir yaprak. Bunu sevdim." Tüm hakları saklıdır. İletişim için; Instagram: zeynep_bozik Twitter: zeynep_bozik Snapchat: bozikzeynep

Beni kendine doğru çekip son kalan iç çamaşırımı da yırttığında artık saklanabilecek bir yerim kalmamıştı.. Bacaklarımı aralayıp üstüme uzandığında sadece fısıldayabildim.. -"Ben hala bakireyim... Lütfen.. Lütfen.." Ama bu sözlerim onu pek etkilememişe benziyordu.. -"O halde en eğlencelisinden başlayalım" dedi ve beni yüz üstü çevirdi.. Çığlıklarım hıçkırıklara dönüşmüş, yalvarışlarım ise fısıltıyla sessizleşmişti..

"Önceden aynaya baktığımda ne görürdüm biliyor musun? Hiçbirşey. Şimdi de birşey değişmiyor. Çünkü sen yoksun hayatımda ve sanırım olmayacaksın da." ... Bir kız varmış kirpikleri ok kaşları oku atan yaymış. Bir gün bir bakış atmış ok orada bulunan bir erkeğin kalbine saplanmış. Bu gayet normalmiş çünkü ok yolundan şaşmaz daima kalpten yakarmış. Çocuk çok fena yaralanmış. Orada bulunanlar teselli etmeye çalışmışlar ama nafile sadece yarayı açan kişi kapatabilirmiş. Ama kız oralı olmamış. Arkasına bile bakmamış. Zavallı çocuk da günden güne fenalaşmış, hep o kızın adını sayıklar olmuş, geleceğini sanmış. Ve sonra öldüklerinde... ...Unutulmuşlar. Kimse böyle bir aşkı hatırlamak, anmak istememiş. O zamanların en ağır ölümüymüş çünkü, kimse haketmezmiş... Peki ya sen? Sen napacaksın? Beni iyileştirecek yaramı tedavi mi edeceksin yoksa biz de unutulacak mıyız? Şahsen ben unutulmak istemiyorum, adım hatırlanacaksa da seninle beraber anılsın istiyorum. Aşkımızla, duygularımızla örnek olalım istiyorum. Küçükken hep seni hayal ederdim ve şimdi karşımdasın. Ama onu seviyorsun. Oysa benim hayalimde sadece sen ve ben vardık. Eninde sonunda doğru seçimi yapacağına inanıyorum. Ama nedense aşkta doğru yolu bulmanın tek formulü hata yapmak. ... Eğer bunların hepsi bir rüyaysa ve sen hala bir hayalsen, uyandığımda hayat bana kabus gibi gelecek. Aynadaki yansımam gibi herşey bir hiçlikten meydana gelmiş olacak. Çünkü orada sen olmayacaksın.