Bu bir "sadgül" hikayesidir! Adam sağ elini bileklerinde ki kelepçenin ortasından geçirerek çekiştirmeye başladı kadını... Songül bir kukladan farksız olmadığını düşünüyordu. Sesi gibi bedenini de hala kontrol edemiyodu ve sinirinden ağlamak üzereydi tabi ağlayabilirse...

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

1.bölüm Gökanın öğrenmesi ile bu durumu çok şaşıran ve "nasıl siz...siz sevgilimisiniz ali yaprak bu...bu nasıl olur" ali"evet ben yaprağı on iki yıldır seviyorum"derken ben" açıklayabiliriz gerçekt-" derken gökan "yeter susun böyle birşey nasıl olur" der ve konuşmaya başlarız *** Kantine gideriz oğuz sinan ve simge oturuyordur simgenin orda olmasına şaşırırız ve gökan"siz...sizdemi ya"derkwn sinan "bizdemi ne?"