[Complited] هنر؛ نه هیچ‌چیز جز هنر ! ما هنر را داریم و از این‌روست که حقیقت سبب مرگ‌مان نمی‌شود. [Z.M] [L.S]

- الان موقعیتش رو داری اونو بکش، اون قابل بخشش نیست + من نمیکشم چون کشتن بلد نیستم... ولی زجر دادن؟ این چیزیه که بیشتر از نفس کشیدن یادش گرفتم الانم میخوام صدای فریادتو موقع شکستن استخونات بشنوم... این همون موقعیتیه که از دستش نمیدم ------------- ♡ ژانر : عاشقانه، درام ♡ کاپل : زیام، لری ♡ روزهای آپ : یکشنبه ها

پسر رو روی شونه‌ام انداختم و زور زدم. انگار یک خرس رو بغل کرده بودم. لیام با دستهاش، محکم لحافی رو که وقتی بچه بودم عمه‌ بزرگه‌ام برام بافته بود رو گرفته بود. ناامید شدم و ولش کردم. لیام لحاف رو ول کرد و گفت: "ببین! من نمی‌تونم تا وقتی که کمک‌ات نکرده‌م، برم. دست من نیست که!" "پس دست کیه؟" لیام با همون چشم های درشت و شکلاتی‌اش به من خیره شد؛ دستهاش رو روی شونه‌ام گذاشت. بوی شامپو بچه و شکلات تافی میداد. لیام: "تو زین... دست توئه!" <<نوشته شده از روی کتاب "پاستیل های بنفش">>

من یه عروسکم عروسکی که لبخند به لبش دوختند عروسکی که سوخت همه ی وجودش ولی همچنان لبخند میزد چون دوختنش 🔞🔞

اولین بار اونو ...

ل:تو باید بری ز:نه لیام دیگه نه ...

نه خواب است و نه مرگ است؛ او که انگار مرده ی زنده است خانه ای که در آن زاده شدی، دوستان عهد شبابت، پیرمرد و خدمتکار خانه، مشقات روز و پاداش آن، همه و همه ناپدید می‌گردند و افسانه میشود و دیگر در مهارت نمی‌آید. _رالف والدو اِمِرسون

داستان درباره پسریه که با یکی دیگه اشنا میشه و توی حس گی بودن و استریت بودن گیر میکنه...تشخیص هویتش براش دشوار میشه و به هزار توی مشکلات و حدس و گمان میوفته.... ژانر:درام-عاشقانه-فان-درتی(زیام-لری) نویسنده:بلو(ویکتور سابق) امیدوارم خوشتون بیاد و لذت ببرین? ""بهش نگو ولی من یواشکی دوسش دارم من عاشق اون لبخنداشم اون چشمای لعنتیش....من دیگه نمیتونم ببینمش فقط از دور دوسش دارم..."" پ.ن:باید از دوسته عزیزم المیرا هم تشکر کنم بابت کاور و راهنماییا....خودمم علی هستم صرفا جهت اطلاع??