"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Bakışları gözlerimi delip, geçmek ister gibi kısıldığında, yüzüme çarpan nefesi, ruhumu mest ediyordu. "Sana," dedi kısık ses tonuyla. "Sana kurallarımı öğreteceğim." Eli omzumdan kayıp, çene köküme yerleştiğinde, baş parmağını alt dudağıma değdirdi. Kenarda bıraktığı diğer elini tutup, gömleğimin altındaki çıplak tenime yerleştirdim. "Bana," dedim, bir adım daha ona yaklaştığımda. Dudaklarımız neredeyse birbirine değecekti. "Bana kurallarını öğretsene." -- Shifting hikayesi. 02.12.2021

"Beni özledin mi suratsız?" Konuyu kavramak adına ilk bölümlere davetlisiniz.

"You lose everyone, that's just the way it is now. Get used to it." The new world, where blood and dirt stained your body like it was your favourite perfume. Gore, misery, and death now come with the art of survival, everything that you once knew was gone. Scar Jensen, a fighter herself, loses almost everyone she held dear to her heart, that is until she meets an unlikely group of people. Fighting their way to survive in a world where the odds are always against you, love, tragedy, and heartbreak were inevitable. Who knew that people so different could become so close when in the face of death? #1 - zombie survival 11/18/2021 & 05/08/2022 #1 - reedus 11/18/2021 #1 - twdfanfic 12/04/2021 & 04/08/2022 #1 - Daryl 01/14/2022 #1 - Daryldixon 09/05/2022 © All Rights Reserved

Genç kız gülerken ortaya çıkan inci dişlerinin ve içleri ışıl ışıl parlayan gözlerinin ardında küçük bir delilik yatıyordu. Ne yalan söyleyebilirdi, bu genç kızın sahip olduğu deliliğe bile aşıktı. {Hikaye yaş farkı içermektedir. Eğer Endgame'i izlemediyseniz okumamanızı öneririm.} •04.05.2019-?•

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

[ Wattys2020 Hayran Kurgu Kazananı ] ✯ "Gitmeme izin ver," diye fısıldadı güçlükle göz yaşları içerisindeki bedene, onu, elini bırakması için ikna etmeye çalışıyordu. "İyi olacağız, sorun yok." ✯ "Seni korumak için ne gerekirse gereksin, yapacağım, prensesim. Ben, sen olmadan ışığımı, umudumu kaybederim." ⭑ "Benim küçük Astrea'm," diyerek gülümsedi beyazlar içindeki kadına. "Çok, çok güzelsin." ⭑ Elindeki kırmızı gülleri koklarken, göz yaşlarını akıttı sessizce. Denizin kıyısında, ayın yükselmekte olduğu gecenin güzelliği eşliğinde, ayakları altındaki kumu hissederken, derince nefes alarak, gülleri denizin uçsuz bucaksız sularına bıraktı. Ufak bedenini kumların üzerine teslim ederken, başını önüne eğerek hıçkırdı, "Özür dilerim." Ayın bembeyaz ve temiz ışığı etrafını sararken, başını kaldırıp derince nefes aldı. Tekrar hıçkırmaya başlarken, denizin, dalgaların, rüzgarın ve ay ışığının onu sarmaladığını hissetti. "Eğer ölürsem, lütfen ağlama," diye fısıldadı kumsaldaki tüm tanelere. "Sadece gökyüzüne bak ve 'hoşça kal' de." Teselli cümleleri her daim işe yarar mıydı birinin yokluğunu örtebilmek için? En son söylenmiş güzel sözler, akıllarda nasıl bir iz bırakırdı?

Ophelia, tanrı aşka düşen bir aptala yardım eder. Dikkat ! Loki bu kurguda hem baba hem de Stark damadıdır.

In the distant future there are two powers that control Merridian city. The first: A dictatorship known as the Silver Sun, whose militant soldiers enforce the law. The second: A crime lord known as Scorpion. She controls the entire black market, faction gangs, and every other killer for hire in the city. They are Division 52. When sudden and lethal attacks with Silver Sun marks start littering around the upper class sectors action must be taken swiftly. The chaos quickly climbs on both sides and tensions within sectors reaches its boiling point. But the game all changes when Scorpion discovers that the Emperor of the Silver Sun has a daughter. This girl is impulsive and illusive. Nothing of the pampered royalty that was first suspected. With different agendas and impossible backgrounds, the pair are quickly caught between wanting to kill one another and build something much more in the farthest depths of Merridian...

As Lienna came of age for marriage, so did the princes she had long forgotten about. And then, in the dark of night, guards and nobles came to take her away. Lienna couldn't believe it. She was Chosen.