"Senin gözlerin gülüyor." [esb × ocy]

Ulya & Nes & Sevgi tarafından kaleme alınmaktadır.

Ben susmak zorunda kaldım... Ben ölmek zorunda kaldım... Sen oku kelimeleri gözlerimden... Ben seni çok sevdim...

Affedilmiyor. Hiç bir göz yaşı unutulmuyor. Küçük hata veya büyük hata yoktur. Tek hata tek bir ölümdür. Ve ölümün sonrası olmaz. Ölüm başlangıçtır. Mutlu olanların hikayesi olmaz. Tarihi iyiler yazar. Ama tarih mutsuzları yazar. Ve unutmayın; Kader hiç bir hatanın telafisine müsade etmez.

O herkesten farklıydı, şimdi herkesin içinde kayboldu. Çevrendekilerle yapayalnız... Tutunamayanları 9 kez, suç ve cezayı 12 kez okudum. Benim adım mı... önemli değil... kodlayın. Yozgat, Ankara, Lüleburgaz, Niğde, Iğdır, Zonguldak. Kod: Yalnız.

Kimseler duymadı sadece duvarlar anladı... Acı daima bakidir. Kahkahalarından sonra gözleri boşluğa takılan insanların gözleri mezarlıktır derler. Adam ölüyordu kadın ölü birine aşık oluyordu. Merhametinden binlerce kez vurulan bir adama aşık oluyordu. Yalancı sevmelere inat yaralarını seviyordu. Islak kirpiklerini, yaşların karıştığı sakallarını, kırık kalbini seviyordu. Ama adamın sevmeye gücü kalmamıştı. O çok yorgundu. Kadın ise her şeye rağmen seviyordu. Ama mutlu olsun diye ondan vazgeçecek kadar arsız bir sevdayla seviyordu. Kadın adama umut olmak için çabalarken burukça gülümsedi adam. Çok şey anlattı o buruk gülümseme. Anlayana... Çaresiz, yıkık dökük gözlerin altında olurdu buruk gülümseme. Yeni dikilmiş bir fidanın fırtınaya karşı koyması kadar güçlü ve aynı zamanda narindi. Adamın son sayfası tükeniyordu. Ama kadın defteri kapatmamak için kendi küllerini savuruyordu. Zamansız gelen bir sevda kimine yara kimine deva olacaktı. Ve bir cenaze kalktı. Bazılarının yorulduğu sokaklarda... #1-Terkedilmişlik

Mutlu sonla bitseydi heykelini dikmezlerdi... We break each other then call it love...

Bir başka sevda sebepti bu güzel sevdaya... Belki yan yana belki yana yana...

'Kaldı mı böyle adam ? Gece ışıktır odam. Bu adam benim sevdam. İmera Fera.' 'Köyümün en güzeli, Yüreğimin ateşi, Dağlarımın güneşi, İmera Fera.'

Neyimiz var ki yaramızdan başka?