"Od zawsze byłem dobrym dzieckiem. Cichy, małomówny i odizolowany od otoczenia. Jednym słowem ~ cholernie aspołeczny. Większość swojego życia spędziłem w pokoju. Właśnie dlatego nie miałem przyjaciół. Nie lubiłem rozmawiać. Kiedy do rodziców przychodzili goście starałem się jakoś wykręcać, a jeżeli w ostateczności zostałem zmuszony do rozmowy z nimi, odpowiadałem sporadycznie, tylko na najważniejsze pytania. Nie narzekałem. Skoro moim rodzicom odpowiadał fakt, że ich dziecko nie ma żadnych znajomych, to po co miałbym się z nimi kłócić. A potem przyszedł czas na pójście do gimnazjum..."