AVM'ye yürümeye başladım.Zaten evimiz ile AVM arası 5 dakika yürüme mesafesi bu yüzden rahatlıkla yürüyebilirim.topuklular canımı sıkmaya başladı!off keşke bunları giymeseydim ya!derken kafam birinin omzuna çarptı "Ahh pardon!özür dilerim iyi misiniz?" "Biraz daha dikkatli olun hanımefendi!" "Kibarca özür diledim!küstah şey ayrıca sen bana çarptın ya!Ben neden özür diliyorum?Öküz!"kafamı kaldırmamla burunlarımız birbirine değdi.1.85 boylarında,kumral,ela gözlü çok hoş 20 yaşlarında birisi vardı. "Hey bu ne cüret! Sizinle vakit harcayamam önümden çıkın?" "Pardon da siz kim oluyorsunuz beyefendi? Ayrıca asıl siz önümden çıkın!" onların hikayesi çarpışarak başlamıştı. Beraberinde büyük acılar ve gizem getirmişti.Bu geçmişin ağır yükü altında ezilirken birbirine tutunan iki aşığın hikayesi.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Hakan ve Gazel'in, Zifiri karanlık ile gökkuşağının hikayesi. Küçük bir dokunuşla kalbi yakıp kül eden AŞK, mutlu hissettirdiği kadar acı verebiliyordu. Zira AŞK, acı çektirdiği sürece gerçekti. (Gülüşün kafamdaki karanlığı dağıtıyor. Kontrolümü kaybediyorum, neden seninleyken her şey başka oluyor?)

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Kolumu sıkıyordu.Canım yanıyordu ama belli etmemeye çalıştım.Maalesef ki bu çok sürmedi az sonra gözümden bir yaş süzüldü.Gözlerimdeki yaşı o görmeden diğer elimin tersiyle sildim ardından gözlerimin içine baktı"hiçsuçum yok , ben dövmedim bakışı atma,sakın!"dedi."önce şu kolumu bırak ,ayrıca sen ne ima etmeye çalışıyorsun" dedim.kolumu daha fazla sıktı , gözyaşlarım istemsizce süzülüyordu"sakın, ağlama "dedi tehtidkar bir şekilde "bırakırmısın,canımı acıtıyosun!"dediğimde daha çok sıktı. Artık kolumu hissetmiyordum sanırım.Bilmeden de olsa yaralı kolumu sıkıyodu."Sen dur bu daha hiçbişey O can daha çok yanıcak," dediğinde daha fazla dayanamadım.Gözlerim kapanırken tek duyduğum şey "RÜYAAA"oldu ve bu ses kesinlikle ona ait değildi... Acaba bu hikaye nasıl başladı nasıl devam edicek merak edenlere söyliyim "Sadece okuyun "çünkü adı gibi bi kitap!☺