Tamer düşmanının kız kardeşini kaçırdığında, beklediğinden çok daha farklı bir kız çıkar karşısına: Karaca... Bu buz gibi adamın onu kaçırmasıyla hayatı alt üst olan Karaca, tüm vahşiliğiyle direnir Tamer'e. Tamer ise bu vahşi kızın gözlerinde gördüğü sırların esiri olur farkına bile varmadan... ♠️ İnstagram / llchaim Facebook grubu / BUSE ATMACA HİKAYELERİ

Kurşun kalem tozu, onun siluet’inin kenarlarına serpiştirilmişti. Karan’ın tasması Gece’nin boynuna acımasızca geçirilmişti. Karan’ın köpeği çoktan Gece’nin derisine dişlerini saplamıştı. Karan’ın yılanı Gece’nin tüm benliğine zehrini akıtmıştı. O artık Karan’ın kölesiydi. Belki de hayat, Gece’nin kafasına en korkunç peruğunu yerleştirmişti. @Hikaye’nin bütün hakları Karan’ın karanlığında saklıdır. 01.08.2015

Kılıç ne kadar keskindi? Veya bir kurşun ne denli yakardı canı? Hangi insan ölümle dik başlı halde karşı karşıya dururdu? İnsanoğluydu işte. Ne keskin kılıçlar, ne de kavuran kurşun yarasına karşın ölümle göz göze gelmeye cesaret edemezdi. Yıkılan tabular yıllar arasında kaybolurken hatırlamazdı evlat denen mahlukat kendi kurallarını. Bir gün bir ormanda veya bir çöp konteynırında göğsünde bir kurşun yarası, cildinde ufak tefek morarmayı bekleyen kızarıklık ve karın boşluğundaki bıçak darbeleri insanın hayatının bittiği değil başladığı yerdi. Hiç olmadı bir çatıda son alınan nefes olduğu zannedilen oksijen yeni bir güne bambaşka nedenler için uyanmak demekti. Ve bir adam için o başlangıç Hera Amine'nin berbat geçen günü ile karşı karşıya gelirdi. ---- Hera Amine & Aren Rollas

Gecenin karanlığı onun tenine işlemişti. O katran karası gözleri ile beni bu saplantısına mahkûm edecekti. Canımı çok yakacaktı belki ama yine de parmak uçlarına bağlanmış bir kukladan farksızdım. Onu istiyordum sonsuza kadar her şeyi ile... Beni kendi yarattığı karanlık dünyaya saplantılı bir şekilde çekiyordu. Ona karşı gücüm bir meltem rüzgarından farksızdı. O ise bir fırtınaydı... {⚡} Bu o yaralı adamın hikayesiydi... Küçük kızı koruyacak tek şey adamın kanıydı ve adam kanının her bir damlasını kızın saçlarının zerrelerine damlattı ve de sonunda küçük kız kan kadar kızıl saçların sahibi oldu. Adam ise kan yerine katranı damarlarına hapsetti. Bunun sonucunda adam küçük kızının hayallerini süsleyen "gamzeli çocuk" ünvanından kovuldu. Adam acı ile yeni bir yaratık yarattı ve onun adını YAĞIZ YILDIRIM koydu. İşte bu hikaye damarlarında kan yerine katranı taşıyan canavarın, karanlık dünyasına hapsettiği kan kızılı saçların sahibi olan küçük kızının hikayesi... {⚡} SAPLANTILI BİR AŞKIN BAŞLANGIÇ HİKAYESİ... KİTAPTA YAŞ FARKI VE YETİŞKİN İÇERİK BULUNMAKTADIR. RAHATSIZ OLACAKLAR, YAŞI KÜÇÜK KARDEŞLERİMİZ VE BÖYLE KURGULARI SEVMEYENLER LÜTFEN OKUMASINLAR!! KİMSEYİ ZORLA OKUTMUYORUM!! BU KİTAPTA HİÇ BİR ŞEKİLDE KADINA-ÇOCUĞA - HER HANGİ BİR CANLIYA ŞİDDET VEYA TECAVÜZ YOKTUR!!! BÖLÜMLERİN ÇOK SONRALARINDA SADECE +18 DAHİL OLACAKTIR O KADAR... Mottomuz - "Erkek" aldatır! Her şeyine sadakatle bağlı kişi ise "Adam" dır...

"Benden uzak dur... lütfen!" dedim ağlamaklı sesimle. Dudaklarındaki acı gülümsemem içimi burktu. Ama ondan korktuğum fikrini değiştirmiyordu. "Senden uzak durmak mı? Denemedim mi zannediyorsun?" dedi sert bir sesle. Gözlerinde acı vardı, bunu görebiliyordum. İlk defa duygu duvarlarını indirmişti. "Aşığım sana! Sana deli gibi aşığım" dedi bağırarak. "Seni her yerde görüyorum, kafamdan atamadığım tek şey sensin" Duyduklarım gerçek değildi, kafamı iki yana salladım, "İstemiyorum seni!" dedim ve birkaç adım geriledim. Duygu duvarı tekrar oluştu, en son gördüğüm şey kırgınlıktı. Soğuk ifadesi geri dönmüştü. Arkama bakmadan boş sokakta koşmaya başladım, nereye gittiğim hakkında bir fikrim yoktu. "Benden kaçamazsın!" dedi eğlenen sesiyle. Sesi boş sokakta yankılanırken koşmamı durdurdum ve hızlı bir şekilde nefes almaya çalıştım. Nefesimi düzenlediğimde doğruldum. Arkama hafifçe döndüm, yavaşça bana doğru geliyordu, yanındaki lamba bozuktu, ışık hafifçe titriyordu. Durdu, ayaklarını iki yana açtı ve ellerini cebine soktu. Yüzündeki yara izi daha belirgindi. Gözlerini kıstığını gördüm, "Kendini yorma, hangi deliğe saklanırsan saklan seni bulurum" bacaklarım kendiliğinden hareket etmeye başladı. Koştum, yorulmuştum ama yine de koştum. Dar bir sokağa girdim, önüme bakmasaydım duvara çarpacaktım. "Lanet-" diye mırıldandım. Sokak bomboştu. Duvara yapıştım, beni bulmaması için dua ediyordum. Ayak seslerini duyabiliyordum, buraya doğru geliyordu. Sokağın sonunu göremiyordum ama hızla oraya yürüdüm. Çıkmaz sokaktı. Arkamı dönecekken elleri belimi buldu. Vücudum kaskatı kesildi, sıcak nefesi kulağıma değiyordu. Yavaşça fısıldadı, "Ne kadar uğraşırsan uğraş, benden kaçamazsın! Gölgeden kaçamazsın"