(FİNAL YAPILDI) Suroğlu Şirketler Grubu'nun CEO'su Ateş Suroğlu'nun henüz iki haftadır asistanlığını yapan Güneş, oldukça naif olmasına rağmen cesurdur ve en dikkat çeken özelliği sivri diline hakim olamadığı o kıvrak zekasıdır. Öyle ki birinin daha dikkatini çekmektedir ve bu kişi hiç şüphesiz genç patronu Ateş Suroğlu'dur. Ancak Ateş,onun varlığını kadınsı özelliklerinden çok kişiliği ile fark eder. Güneş ise patronundan çekinse de ona karşı her zaman cevap verebilecek konumdadır ve herkes gibi o da patronunun her zaman sert ve kuralları esnetmeyen bir adam olduğunu sanmaktadır. Ta ki o korku dolu ve gerilimi iliklerine kadar hissedecekleri geceye kadar.. O gece,her ikisi içinde kötü bir vakit de olsa hayatlarını sonuna kadar değiştirecekleri ve birbirlerinden kopmalarının o kadar da kolay olmayacağının habercisidir.Öyle ki bu yolda başlarına gelecek her şeye karşı her zaman bir tarafın tetikte olması gerekmektedir.. Ve tüm bunların bir bedeli olacaktır.. "Biraz önce ateşe uzattım elimi,alevin tam ortasına..Bu bir yangın, yanıyorum ama acıyı hissetmiyorum.." Güneş Soydan... "Çünkü ben böyle biriyim Güneş ve değişmeyeceğim. Ve dünyada senin için yanlış bir seçim olduğumu gösteren tüm nedenleri haksız çıkaracak bir özür yok.." Ateş Suroğlu...

Küfür, yetişkin içerik ve rahatsız edici sahneler içerir. ''Sevgilinin evinde, sevgilinin koltuğunda...'' der demez, titremelerim olsa da onun boğuk sesini pür dikkat, en tahrik edici melodileri dinler gibi dinlemeye devam ettim. ''Benim için bana geldin.'' dudaklarını kasıklarıma yasladığı gibi beni kana kana içmeye başladığında bu görüntü karşısında karnımı içime çekerek koltuğun başına tutundum. Kelimeleri beni bir bıçak gibi yaralarken, dili içimdeki yakıcı darbelere son verdi. Dişlerini tenimden çekerek gözlerimin içine baka baka dudaklarını yaladı. ''Sana dokunduğunu söylediğin her saniyeyi dakikaya çevirdim, yediyle çarptım.'' diyerek kalçama sert bir darbe daha yediğimde inleyerek gözlerimi kapattım ve başımı arkaya attım. ''Sana dokunduğunu söylediğin yerde seni ağzıma akıttım.'' -- Başlangıç Tarihi: 22 Temmuz 2020 YETİŞKİN İÇERİK VE KÜFÜR İÇERMEKTEDİR Kapak Tasarımı: @theguldesign

Turist rehberi olan Paiva Köksoy, arkadaşlarıyla çıktığı bir gezide, olmaması gereken bir yeraltı mağarasına giriş bulur ve merak onu ele geçirir. Mağaranın derinliklerine gittikçe duyduğu yardım çağrısı ilerlemesini sağlar. -İmdat! Bu bir yardım çağrısıdır. Ailem ve arkadaşlarım öldü. İmdat! Buradan çıkamıyorum. Sesimi duyuyorsanız lütfen yardım edin! Ancak diplere gittikçe, bir insana ait olamayacak kadar büyük ayak izlerine rastlar. İblislerin gardiyanlık yaptığı mağaralarda hapsedilen diğer güçler Paiva'yı meraka düşürür ve hayatının en büyük macerasına atılırken kimliğini de bulacaktır. Ondan yardım isteyen ve ona yardım edecek tek kişi vardır: Ludvig Mikell McCool! Bir dev ve bir avcı! 1.Kitap Tanrılar Ve Çocukları (Tamamlandı) 2.Kitap Yeraltı Dehlizleri (Devam Ediyor)

Doğrulup tekrar kameraya baktığımda ise bir süre konuşmamıştı. Beni izliyordu. Başını hafif yana eğmişti ve benimle dalga geçmeye devam ediyordu. "Şimdi..." dedi ve hareket edip öne doğru eğildi. Dirseklerini dizlerine koymuştu. Kasları tişörtünden dışarı fırlayacak kadar belirginleşmiş ve yine genç bir vücudu andırırcasına izlenim vermişti. "Otur." Dediğini yapıp tekrar koltuğa oturdum. Karşımda açmış olduğum bilgisayarımın kamerasında geniş ekran onu izlemekten başka bir şey yapamıyordum. "Dizlerini kır ve ayaklarını koltuğun üzerine koy!" Bütün bedenim gerginliği ile acımaya başlarken dediklerini yaptım. Bacaklarımı birbirine yapıştırıp ona bir ayrıntı vermek istemezken korktuğum şeyi söyledi. "Bacaklarını iki yanına aç!" Tırnaklarımı avuç içime yerleştirirken yanağımdan bir damla yavaşça süzüldü ama dediğine uyup iki yana açtım ve ona bunca senedir kendime bile sakladığım ayrıntıyı bütün açıklığıyla sundum. İç çamaşırımla olabilirdim ama şu anda bulunduğum durum kesinlikle olağan değildi. Bekledi. Arkasına yaslandı ve beni izledi. Nefes alış verişinden başka bir şey duyamıyordum. Normal alıyordu ve benden etkilenmediği barizdi. Ama istedikleri beni utandırmaktan başka amaç içermiyordu. "Şimdi..." Başını hafif yana yatırdı. Palyaço suratı o kadar korkunç ve gaddar duruyordu ki içten içe dudağımı ısırıp vereceği emri bekledim. "Sağ elini iç çamaşırının içerisine sok ve kendini okşamaya başla."

Bir insan bir insanı kaç yıl bekleyebilirdi.. Firdevs beklemişti hem de tam 10 yıl boyunca farkına bile varmadan sadece onu beklemişti..

Aniden kızın belindeki elini çözerek karanlıkta parlayan gözlerine baktı önce sonra diğer eliyle kızın elini tutup adeta sürüklemeye başladı. Kevser anın verdiği şaşkınlığını atmaya çalışırken Tunç kızı kendi odasına getirip kapıyı kapatmıştı bile. "Ne yapıyorsun sen kafayı mı yedin bırak beni." Tunç kızı kapının arkasına yaslayıp geldiği günden beri yapmak istediği şeyi yaptı. Burnunu kızın boynuna gömerken daha sonra bunu sarhoşluğuna verir olur biterdi. Kızın kokusuna bulanan burnunu boynuna sürttü. Kevser kalbinin dizginlerini kaybetmiş sarhoş bir adama nasıl müsemma gösterdiğini bile düşünecek hali kalmamıştı. "Ne kokuyorsun kızım sen kafayı bulmak için bu kadar içmeseydim keşke bu koku yeterde artardı beni benden almaya." * Hikayemde çocuk gelin yoktur. Olaylar gelişince zaten anlayacaksınız ama küçük bir uyarı yapmak istedim. *Wattpad'deki Kevser isimli ilk hikayedir.

Aybala'nın mizacı neşeli ve iyimserdi.Güçlü bir anlayış ve sakin bir muhakeme yeteneğine sahipti buna rağmen tek kusuru çabuk kırılan kalbiydi. Aybala'nın gözünden sizlere bu hikayeyi aktarmaya çalışacağım. Bir Mahalle Hikayesi 19.01.2019