هری...هرررری...خواهش میکنم نجاتم بده...نذار من رو ببرن...هرررری... قطرات اشک گونه های پسر چشم سبز رو تر میکنن...صدا توی ذهنش تکرار میشه....حتی جرات نکن به التماس هاش گوش بدی استایلز...حتی جرات نکن برگردی سمتش... صدای فریادهای وحشت زده ی لویی تنش رو میلرزونن...روحش رو از هم میدرن...قلبش رو از کار میندازن اما این اجبار بود.هری این قسم نانوشته رو امضا کرده بود. صدای لویی پشت سرش خاموش میشه.زمزمه ی خفه ی هری توی باد گم میشه. هری:متاسفم لویی.متاسفم...

"ما هر روز باهم حرف میزنیم. هر روز بهش میگم دوستش دارم و حرفهام لابه‌ لای لهجه‌‌ش آروم میشه و بعدش گم میشه.هر روز برای خودم تحسینش میکنم و اون فقط نگاه میکنه...با همون چشمهای عجیبی که به عجیبی حس من به اونه.هر روز دهنم رو باز میکنم تا یه بار شجاع باشم ولی وقتی حرف میزنه فقط باید نگاهش کنی. میخوام شجاع باشم. ولی میترسم دیگه روبه روم نشینه و حرف نزنه. میترسم دیگه هر روز نبینمش. دیگه گوشیم رو به امید پیام دادنش چک نکنم میترسم دیگه زندگیم عجیب نباشه..." #sivan

جنگل:کاش اینه ای بودی ابی بودن خودت را میدیدی.. اقیانوس:تو اینه منی سبزترین زندگی..! ایده:97/12/3 blue loves green💙💚