İstekte bulunan biri gerçekleşecek olan biraz azabı istedi. (Mearic,1) Söz konusu Sûre bir takım olaylarla başlamıştır... Kuran da o olayların adına " azabı istemede acelecilik" diyor . Bu sözün maksadı şudur : Hz. Peygamber insanları kıyamet ile korkuttuğunda, içlerinden bir kısmı o Hazrete şöyle diyorlardı: " Eğer söylediğin doğru ise rabbine söyle hemen şimdi bu azabı göndersin." İşte bu durum insanın inat derecelerinden biridir. Buna inat hastalığı derler. Hastalıkların en kötüsüne budur. Diğer bir ayette ise inat Hastalığına yakalanlarla ilgili şöyle buyuruyor. " Ey Allahımız! Eğer Kuran gerçek olarak senin katında ise, Gökyüzünden üstümüze taş yağdır veya Acıklı bir azap getir bakalım demişlerdi." Halbuki ya Rab şu kitap hak ise, hak OLDUĞUNU bize göster ve bizi ona tabi olmaya muvaffak et. Şayet hak değilse ve senin nezdinden de gelmemiş ise, bize basiret ver de doğru yolu şaşıranlardan olmayalım demeleri gerekirdi.

Neden böyle oluyor, neden onu gördüğümde kalbim deli gibi atıyor, o yokken neden bir tarafım eksikmiş gibi hisediyorum, ona baktığımda nefret etmem gerekirken nasıl olurda huzur buluyorum? Onun okyanus kadar mavi gözlerine bakınca kayboluyorum. Sanki bilmediğim okyanusta yüzüyorum, yüzmeyi bilmiyorum ama yine hayatta kalabiliyorum... O beni bilinmezlere attı ve terkedip gitti, ama yinede onu istiyorum... Bilmiyorum... Hiçbir şey bilmiyorum... Bildiğim tek şey o benim bilmediğim Okyanusum... Alev, Toprak'a karşı olan bu duyguların adı ne? Bana gerçeği söyle yoksa kafayı yiyeceğim!" dedim gözyaşlarıma hakim olamayarak. "Bu duyguların adını söylerim... Ama hazır mısın?" dedi Alev. "Hazırım, artık bu okyanusun adını bilmek istiyorum." dedim net bir şekilde. "Bu duyguların adı 'AŞK' huzur bulduğn o okyanus mavisi gözler, ama adını hala bilmediğin okyanus aşk, Damla. Öyle bast aşklardan değil... Bir kız çocuğunun babasına olan sevgisi gibi, o senin kahramanındır. Bir kız çocuğunun annesine olan sevgisi gibi, o yoksa yapayalnızsındır. Bir kız çocuğunun abisine olan sevgisi gibi, o seni koruyup kollayan kişidir. Bir kız çocuğunun ablasına olan sevgisi gibi, o senin dert ortağındır. Bir kız çocuğunun kardeşine olan sevgisi gibi, onu kırmak hiç istemezsin. Bunların birleşimi aşktır, bunların hiçbiri yoksa koca bir hiçsindir... Damla bu basit aşklardan değil, bir kız çocuğunun ailesine olan sevgisi gibi, onlar yoksa bir hiçsindir..." dedi Alev, gözleri dolmuştu. "Ne yapmam gerekiyor, peki?" dedim titreyen sesimle. "Bu aileyi kaybetmemen gerekiyor." dedi Alev artık oda gözyaşlarına hakim olamıyordu.

Hiç bir şeyden haberim yokken virüsten oluşan salgın sebebiyle zombilerin ortasında yaşam mücadelesi veriyorum. Hep beraber neler olacak görelim...

Herşey onun beni görmesi ve arzulaması ile başladı

"Aslında bakarsan etrafındaki çoğu insan kimsesiz ve terk edilmiş. Sen her ilkbaharda çiçeklerle bezenen ağaçların, her sonbaharda acımasızca terk edilmediğini mi sanıyorsun? İnsanoğlu bile o çok sevdiği fani dünyayı terk edecek, bu dünyaya alışman için her şeyi öğrendiğin, zamanında onun rahminde can bulduğun anneni de terk edeceksin. Aslında bakarsan herkes acımasızca tıpkı bir döngü gibi birbirlerini terk ediyorlar. Sen anneni terk ediyorsun, annen de kendi annesini, çiçekler ağaçları, ilkbahar ise çiçekleri... Paranoyak sevgilisi tarafından kaçırılan Çiğsel'in hikâyesi... Bilemezsiniz belki de paranoyak olan karakterler değil de bizlerdik. Bizler kim miyiz? Bizler, bu satırları okuyan herkes yani sensin. Bu kitap seni şüphelere boğacak.