"Yine içiyorsun?" dedi bana dönerek bir süre yüzümü inceledi. Ne yani daha önce beni görmüş müydü? "Okulun ilk günü de içiyordun." bu sefer bana bakmamıştı. "Yani?" dedim, donuk Bi tavırla. "Zararlı. " dedi, kısaca. Omuz silktim. Sigarayı tekrar dudaklarıma götürdüğümde elimden kapıp avucunun içinde ezdi. Şaşkınca ona baktım, hiç canı yanmamış mıydı? "Delirdin mi sen?! Avucunu aç, bakıcam." ellerini ellerimin arasına alıp açmaya çalıştım ama izin vermemişti. "İlk önce git yüzünü temizle." dedi ve gitti gitmeden ise dediği şeyle heyecanlanmıştım. "Ve makyajsız daha güzelsin."

Zıtlıklar her zaman uyumsuzluk getirirdi. Mesafeli, idealist ve kalbi buz gibi bir kız, onun aksine sıcacık kalbi ve çocuk ruhuyla gülümseyen bir erkeğe sadece yadırgayarak bakardı. Birbiriyle alakasız iki insan, el ele olamazdı. Soğuk eller, ellerini tutana kadar böyle düşünüyordu. Onu bekleyen kimse yok sanıyordu, deli olduğunu düşündüğü çocukla, bir sabah karşılaşana kadar. Zıtlıklar uyumsuzluk getirirdi ama aşkın gözü kördü. Kız, bunu kalbi çocuk tarafından kör edildiğinde anlamıştı. Kim Taehyung

"Kampa giden yedi arkadaşın arasından bir katilin çıkmasıyla başlayan olaylar nasıl bitecek?" Acemi dönemlerimde yazmış olduğum bir eserdir, lâkin kaldırmaya kıyamadım. Bunun bilincinde okumanızı tavsiye ederim. [taekook ile ilgili değildir.] [Yorumlarda spoiler verenler engellenecektir.]