2 yıl boyunca lisede ezik olarak çağırılmak? Dışlanmak? Sevdiği çocuk tarafından okulun önünde rezil edilmek? Bir kız bunları nasıl taşıyabilir? Bence artık değişim zamanı! Bir de edilmiş intikam yemini... Peki gerçekten Mertcan Karahan'ı pişman edebilecek miydi? Ya siyah vardı ya beyaz, benim hayatımda griye yer yoktu. Ya mutsuzdum ya umutsuz. Ya aydınlıktım ya da tam karanlıktım. İşte ben buydum ya vardım ya da hiç yoktum...

En sevdiğim sevgilime..

Barış bey benimle evlenir misiniz?" Bahar sonunda söylemişti. Tam rahatladım derken Barış Bey'in yüzündeki kafası karışmış ifadeyi görünce hemen devam etti. ''Aslında banane diye düşünebilirsiniz. Haklısınız ama teklifimi kabul etmeniz karşılığında aile şirketimizdeki hisselerimi size devredeceğim. Tek sorun evlendikten sonra hemen boşanamayacak olmamız. Tabi bu gerçek bir evlilik olmayacak ama teklifimi kabul ederseniz bunu sadece biz bileceğiz. Dışarıya karşı bir sene boyunca mutlu bir çiftmişiz gibi davranacağız. Biliyorsunuz amcam kalp hastası ve onun bize inanması çok önemli. Bir senenin sonunda amcama gerekli açıklamayı uygun bir şekilde ben yapacağım.'' diye açıklamada bulundu. Bahar derin bir nefes alarak sustu. Barış Bey'den gelecek tepkilere kendini hazırladı. Büyük ihtimalle aklını kaçırdığını düşünüyordu. Sessizlik uzadıkça Bahar daha da geriliyordu. İçindeki huzursuzluk bir dalga gibi kabarmıştı. Tam tüm dediklerimi unutun demek için hazırlanıyordu ki karşısından gelen cevapla şok oldu. ''Tamam kabul ediyorum'' Evet her şeyi bekliyordu ama bunun bu şekilde kolay olacağını asla düşünmemişti. Hatta neden paraya ihtiyacı olduğunu nasıl açıklayacağını bile bilmiyorken patronu onu bile sormamıştı. Şaşkın şaşkın adamın yüzüne bakarken patronunun sesiyle kendine geldi. ''Yalnız benim de bir şartım olacak'' Bahar şaşkınlıkla sevinirken duyduğu teklifle ikinci şokunu yaşadı. ''Tek bir şartım var. O da bu evlilik gerçek bir evlilik olacak.'' Not: Mevsim Bahar ismiyle yayımlanan ilk hikayedir.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."