bir insan kadar derin bir düşünceye dalan bir varlık yoktur. evren de yalnız olsak dahi sessizce düşünülen umutların mutlulukların ve bin bir türlü duygunun eserleri hep bizler olduk. peki ya beynimizde bir ütopya kursak nufusu yoğun olan düşüncelerimizin arasına. bunun için en makul zaman güz yarasından giz yarasına kadar olan bir dilimde ki az mutluluk değil midir? çelişkili sözlere mesafe koysak dahi yine gelip bizi buluyordu. bir kaçış yoktu artık. tek çözüm ise onla beraber yaşamak oldu. o yüzden bu vakit senin vaktin...

Gel beraber uyanalım bu sabah. Gözlerimiz kan kırmızısı dudaklarında revan olmuş gibi. Kelimelerimiz cehennem şafağında kül olacak. Biz gene dualarımızla aflanıp dostlarımızla beraber günahlarımızla yaşayacağız.