Bir Çoğu Kendi Yazimdir.

Size önerdiğim appleri ve nasıl kolayca kitap yapabileceğinizi göstereceğim

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

Karşımdaki adamın bakışları ruhsuzdu. Taş kalpli ve duygusuzdu. Hareketleri sert ve umursamazdı. Tolgay Parçak Ruhumu öldüren ve zindanına hapis eden adamın ta kendisiydi. Kapak Tasarımı: silakosay

"Lal bir gece, Sabahsız bir pençenin içinde, Bir oluvermişiz."

Hadi biraz beynimizin içine girelim ve oradaki saklı gerçekleri ortaya çıkaralım! Rastgele; #361 #28 #27 #17 #14 #13 #9 #2 Vee 07.12.2018 #1 ♡

Hayaletlerin yalnızca hayallerden ibaret olmadığı ve bilinen tüm doğruların sınandığı bir gerçeklikte yıllardır süregelen yenilmez bir laneti mağlup etmek mümkün müydü? Peki ya insan tüm korkularının saklandığı sonsuz karanlıktan kaçacak kadar hızlı koşabilir miydi? Yoksa ışığa giden yolun sonu yalnızca ölüm müydü?

Hangisi daha kötü? En yakın arkadaşlarının ölümünü görmek mi? İçinizden birinin katil olduğunu bilmek mi? SEÇİM SİZİN...

PARANORMAL BİR AŞK HİKAYESİ.. Kalabalıkların içinde yalnızlığımla boğuşuyorum her geçen gün daha eksik daha mutsuz hissediyorum yalnızım ben yapayalnızım kimsenin umrunda değilim kimse bana değer vermiyor önemsiz değersiz vede çaresiz hissediyorum ve her gece ağlıyorum... Sonunda aslında yalnız olmadığımı değersiz olmadığımı çok özel, çok değerli, çok güzel, çok masum, tertemiz, incinmeyi hak etmeyecek kadar iyi kalpli olduğumu söyleyen biri girdi hayatıma... Ama işin garip tarafı onu sadece duyuyor olmamdı.. Ses vardı görüntü yoktu...