Hilal'in yaşadığı bir kaza, onu ve Leon'u mazide bir yolculuğa çıkarırken istikballerinin de temelleri atılıyordu.

Efe ve Cihan hiç hesaba katmadıkları bir sorunla karşı karşıya kalmıştı. Duygularını reddedip bir kenara atamamışlardı. Bunun için verdikleri savaşın yaraları birbirlerine baktıkları her an iyileşmişti. Efe hayatının anlamı olan mavi gözlerin içindeki ışık için elinden geleni yapacaktı fakat bu yeterli olacak mıydı? Dökülmüş gül yapraklarından birini aldı, "Bak pes etmişler, sihre olan inançlarını yitirmişler ve ayrılmışlar birbirlerinden ama günden güne eriyip gitmişler." diyerek Cihan'ın yanına eğildi, ellerini tuttu. Cihan yaşlı gözlerle ellerini tutan ellere baktı. "Söz veriyorum sana sihirlerimi yalnızca bizim için yapacağım, değneğimi bu defa bizim için sallayacağım. Yeter ki bırakma ellerimi. Dökülmemize izin verme Cihan." 03/10/2018

Yaşanmışlıklar değiştirir insanı. İçindeki çocuğu da yok edebilir, seçimleriyle gün yüzüne de çıkarabilir. Sonunda başaramayacak bile olsan "en azından denedin." diyebilmektir önemli olan. Okurken Efe'ye kızabilirsiniz. Zaman içinde yaptıklarından ders alarak, sindirerek değiştiğini göreceksiniz. Cihan başına geleceklerden sonra hayata tutunmanın, pes etmemenin önemini gösterecek sizlere. Sizleri Cihan ve Efe'nin engellerle dolu da olsa mutluluğa uzanan bazen eğlenceli, bazen hüzünlü, çokça da tutkulu yolculuğuna davet ediyorum. ❤️

Nereye uçar turnalar, nereye gider gökyüzü... Alıp kanatlarına umutlarını geçmişin? Sen yıkıldın altında göğün, yandın küçük bir pervane gibi. Ah, küçük bir pervane gibi... Bir 70'ler hikâyesi. Bu hikâyede, gençliğin ilk heyecanlarıyla tasasızca yaşayan küçük, şımarık bir kız, esasında zannettiği kadar küçük olmadığını kafa karıştırıcı tecrübelerle fark edecek. Üstüne yıkılan o göğü, bir başka güçlü elin de yardımıyla ve kalbindeki tüm o sevdasıyla kaldıracak göğsünün üstünden. Ve iki genç, imkânsızda buluşup birbirine pervane olacak. Kime söyledin derdini, kimi sevdin gizli gizli? Kimler uyandırdı içindeki kötü kırık türküleri? Ölenlerin adını unutma; türkülerin, meydanların. Ah, bırakmasın onlar seni... "Bak, bak şunlara! Bunlar yalnızca kâğıt mı? Değil... Oku! İnsan hepsi. Hepsi birer ölü. Hepsi birer ölüm. Beren! Şaka mı geliyor bunlar sana?" Hey! Bak işçi tulumu giymiş umut! https://www.youtube.com/watch?v=e9LO0LWGvX4