FELSEFE TAŞI

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

"Verdiğim acıyı silebilmek için her bir saç telini öpmek istiyorum," dedi. Önce nefes almayı bıraktım. "Ama bazen öpünce de geçmez," dedi. Buz kestim. ... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR! Yayınlanma Tarihi: 21 Mayıs 2017 Maça Kızı 8, üç kısımdan oluşan bir seridir; hepsi bu kitap altında toplanacaktır.

Hani bir kitap okursunuz ve herşey değişir ya işte benim kitabım 1984. Zamansız bir kitap. Bir distopya. Savaş sanayisi üzerine yazılanlar, baskıcı her yönetimde var olan büyük birader ve halkının günlük yaşamına sirayet edişi, tek tip insan modeli üretme sistemi, var olanları yokmuş gibi yazan ve yok olanı varmış gibi yazan gazeteler, hafızaların sınırlarını zorlayan uygulamalar. Tek kelimeyle muhteşem. Aslında her yılımız 1984 !!!

Kapının önüne siyah bir Mercedes yaklaştı. Şoför yanından bir adam indi. Bir dakka bu Yekta'yı ilk gördüğümde de yanında duran çocuk değilmiydi.Bu çocuğun burada ne işi vardı?Eğildiğim yerden kalktım.Süpürgeyi bir kenara bırakıp elimin tersiyle terimi sildim. Kafamı arabaya çevirdiğimde şoför koltuğundan birisi daha indi.Bu sefer daha büyük bir şoka girdim.Karşımdaki Yekta değil miydi? Arabanın kapısını kapatıp kafasını kaldırdığında göz göze geldik.O da şoka uğramıştı. Şaşkınlığını bir kenara bırakıp bir iki adım attı.Kırgınlık ve birazda merakla sordu*Kardelen burda ne işin var? *Hüznünü anlayarak utancımdan başımı eğdim*Burda çalışıyorum *merakla ona dönerek *Asıl senin burada ne işin var? * dedim. *Ne demek.derken yanındaki çocuk onun sözünü kesti. *Yekta deden dedi ya hani çalışıp borçlarını ödiyecekler bu büyük kız işte* diyerek eliyle beni işaret ettii.Benim anlamadığım Yekta bu konağa nie gelmişti. Sanki acı çekermişçesine *nasıl * dedi. Sonra o çocuk yanına gitti ve kulağına bir şeyler fısıldadı.O an Yekta kahrolmuşa benziyordu. Ne demişti de Yektayı da bu kadar üzümüştü? Yekta şok içinde bana bakarken.Ben de olaya anlam veremiyerek tam bir şey diyecektim ki o yanındaki çocuk tüm sorularımın cevabını verdi *ben Mervan bu da Yekta Berzan ağanın torunu*. Ne demişti? Yekta bana şokla bakarken bende aynı şekilde ona bakıyordum.*Bu doğru mu? *dedim sessizce cevap yok işaret parmağımı dudağına bastırdım ve * Ben bunu hak edecek ne yaptım * hiç bir renk karışımının bulamayacağı tenine sert bir tokat indirdim ve *MEĞER BEN SENİN ZEVAHİRİNE İNANMIŞIM * diyerek gittim nereye gittiğimi bilmiyerek...