İnsan bazen yanındakilerin kıymetini bilmez. Sırtını döner çoğu zaman. Bazen de gönül gözünü kapatır yada görmesi gerekeni görmez. Benim en yakın kankam. Can dostum. Herşeyimi bilir. Hayatımı, ağlayışlarımı, gülüşlerimi herşeyimi. Sanki hepsini bir kavanoza sakladı ve benim için bekletiyor. Her zaman yakındık biz. Annem babamdan boşandığı zaman. Üniversite sınavını ilk senemde kazanamadığım zaman hatta hayatımın aşkını bulduğum zaman. Ama hiç birşey bana onun bana söylediği son cümlesi kadar ağır gelmedi. Elimi alıp kalbine koydu. Ve vurucu darbeyi yaptı. "Bu kalp ilk senin adınla hızlandı." Sonra elimi gözlerine götürdü." Bu gözler ilk senin içini gördü." Sonra tekrar elimi alıp dudaklarına götürdü. " Bu dudaklar uyuyamadığı gecelerde ilk sana aşkını fısıldadı kulağına." Ardından elimi alıp elinde tuttu. " Bu eller ilk senin göz yaşını sildi. Ve yine bu eller seni kalbinin sahibine teslim ediyor. Mutlu ol kanka." Diyip odadan çıkıp gitti ve arkasında bir enkaz bıraktı. #55 kanka - 26.07.2019 #44 damla - 27.07.2019

Nefesi kesildi. Kalp atışları hızlandı. En kötüsü ise; yine kasıklarında tatlı bir sızı dolandı. Bu adam farklıydı. Bu adamın zümrüt yeşillerinin siyaha çalacak kadar koyulaşması bile muazzamdı. Bu adam tehlikeliydi. Ama bu adam arzuydu. Bu adam kırmızıydı.

Yeraltı dünyasının kalbi Kapan. Tüm pisliklerin kaynağı. Kaçak dövüşlerin ev sahibi. Asi'nin evi. Tüm hayatı. Yaşama şansı. Ne kadar şanssa artık. Yeraltı dünyasının yenilmez asi kızı. Taki o geceye kadar. Bir kaç saatte tüm hayatını değiştirecek bir maç. Kazanmak mı? Kaybetmek mi? *** "Geçmişinden kurtulabilir misin? Ağzımdan dökülen kelimelerle beraber gözlerimi açıp bedenimi çevirdim. Suratıma bakarak bir kaç saniye düşündü. Yüzünde bir pişmanlık sezmiştim. Derin bir soluk alıp bıraktı. "Kurtulmak istesek bile kurtulamayız. Bizler geçmişimizle var olur ve geleceğimizlede var olmaya devam ederiz. Gözlerini üzerime dikip konuşmuştu. Konuşurken söylediklerinin doğruluğuyla canım sıkılmıştı. Evet geçmişten kurtulamazdık ama ne bilim işte başkasından ağzından bu sözleri duymak... Yine sessizliğime gömülmek amaçlı araziyi seyredip parmaklarımla oynamaya başlamıştım. Bu sefer o konuşmuştu "Peki pişmanlıklarımız?

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

HİKAYE KİTAP OLACAĞI İÇİN YAYINDAN KALDIRILMIŞTIR. Bana üç ay ver, sana cennetin kapılarını açayım. Bana üç ay ver, en karanlık fantezilerini gerçekleştireyim. Bana üç ay ver, dünya üzerindeki en güzel tatları sana sunayım. Üç ay... Bir kalbi paramparça etmek için yeterli bir süre...