"O sesi sen de duydun mu?" Karanlık koridorda yönümü bulmak için duvarlardan yardım alırken korkuyla sormuştum bu soruyu. "Burası otel" demekle yetindi ,benim aksime fazla rahat davranıyordu "burada sesler olması fazlasıyla normal." Cevabı üzerine durdum "Bu otelin tek ziyaretçileri biziz Deamon, hatırlasana!?" Karanlık koridorda durmamla birlikte tüm ses kesilmişti. Bana sonsuz gibi gelen birkaç saniyeden sonra Deamon rahatsız edici bir gülümsemeyle cevap verdi "Görmüyor musun?" etrafı gösterdiği eli hiç durmadan titriyordu "herkes burada" gülmeye devam ediyordu "hepsi bizim için burada" gelip suratımı tuttu ve kafamı etrafa bakmam için yukarı kaldırdı, sonra büyük gülüşü aniden soldu "sadece biz yokuz." Usulca suratımı bıraktı ve koridorda uzaklaşırken defalarca kez tekrarladı "Sadece biz yokuz."

Hayatım güzeldi...O eve taşınana kadar.. İğrenç bir ev! Hizmetçimiz kötü, ormanın içinde ev yok demlerine rağmen kötü bir adam olan Conor! Korkunç....Rüya gibi! Evim bana hapis oldu! Başka eve taşınamk en büyük hediye olurdu! Kurtulacağız böyle bir his var içimde! -The Home korku ve genç kurgu kategorilerini barındıran bir hikayedir..Umarım sizde beğenirsiniz!

"Bir kız hayatta ne kadar zorluk çekebilir ki?" Bu hikayeyi okuduktan sonra, bunu diyebileceğinizi sanmıyorum.