Darcy Honore, Paris'te sakin bir apartmanın en üst katında tek başına yaşayan genç bir adamdır. Rutin ve sessiz hayatı yan dairesine taşınan, ortak balkonu paylaşmak zorunda kaldığı Daisy Lune ile tersine döner. Hayat, birbirlerine yabancı olan ikiliyi kısa sürede ortak kullandıkları balkonun gecelerinde yollarını kesiştirir. Gecenin sessizliğinde, ay ışığı altında başlayan sohbetleri gün geçtikçe kalplerine birer tohumun atılmasına neden olur. "Bir gün ansızın kapısını çaldığım kadının gün geldiğinde kalbimin kapılarını çalacağını bilmiyordum. Kollarının arasındaki çiçekler ise ona alacağım yüzlerce çiçeğin yalnızca ilkiydi. Bilmiyordum. Ama çok yakında öğrenecektim. Işıl ışıl parlayan bir çift mavi göz hayatımın tam merkezine konacak beni de kendine hapsedecekti." 01.11.2024

Kadın yorgunlukla acıyan gözlerini açtı ve yanına döndü. Gördüğü adam ile gece başına gelenler birbir aklına geldi. Adama iğrenircesine bakıp odanın içindeki tuvalete girdi. İşini gördükten sonra ellerini yıkayıp dışarı çıkacaktıki gözleri tuvaletteki aynaya takıldı. Aynaya vücudunu tam döndü ve acıdan çökmüş suratını ve vücudunu izledi. İçinden acaba hangi gündeyiz diye sordu. Burada yaşadığı onca acıdan, ızdıraptan sonra gün kavramını bile unutmuştu. İçinden kendisine bu iğrenç hayatı yaşatan herkese lanet okudu. Kadının adı Azra idi. Adının anlamı masum, temiz kız demekti ama artık o masumluğundan geriye hiç bir şey kalmamıştı. Bu iğrenç yere gelmeden önce 19 yaşında gençliğinin baharında genç bir kızdı. Geçmiş aklına geldiğinde gözlerini sımsıkı yumdu ve kendisini geçmişin büyülü kollarına bıraktı. Akıllara durgunluk veren bir savaş " Bosna savaşı" Binlerce Müslüman Boşnak'ın zalimce katledilişi. Oysaki Sırp'ı, Boşnak'ı, Hırvat'ı aynı topraklar üzerinde nefes alan, hergün birbirinin yüzüne bakan insanlardı. Birden ne oldu ki yıllarca aynı havayı soluyan bu insanlar birbirine düşman kesildi. Şunu söylemek gerekirse Sırpların Boşnakları öldürmeleri için sadece iki sebep yeterliydi : - Müslüman olmaları -Türk olmalarıydı Oysaki Boşnaklar sadece Müslümandı. Türk değillerdi. Boşnaklar da tıpkı Sırplar gibi Slav bir milletti. Bu hikayemde elimden geldiğince Azra ve mirsadın çerçevesinden sırpların Müslümanlara yaşattığı zulümleri kaleme alacağım. Bu hikaye sadece kurgudur. Karekterlerim gerçek değildir. Bosna savaşı sırasında hayatını kaybeden Müslüman kardeşlerimize Allah'dan rahmet diliyorum.

Ailesinin onu umursamayıp, onun adına aldığı kararlardan rahatsız olan Beliz Su artık dayanamayıp evi terk etmesiyle başlar. Geldiği Nazlı Mahallesinde yeni bir hayat, yeni bir ev, yeni bir huzuru belkide aşkı bulucaktır. Beliz Su Esekan & Kılıç Metin Sezkin

"Yüzümüzü görmedin, adımızı unutma."

Kütüphanede eski bir kitabın içinden düşen sararmış not, Nergis'i yıllardır saklı kalan bir hikâyenin tam ortasına çeker. Ama o yalnız değildir. Notu daha önce bulan biri daha vardır: Efe. Ve şimdi ikisi, geçmişin gölgesinde aynı sırrın peşine düşer. "Beni bulmak istiyorsan, büyük çınarın altına bak..." Peki bu satırlar kime yazıldı? Ve asıl soru: Kim hâlâ bekliyor? Bazı kapılar, sadece birlikte açılır...

"Ya gerçekten gömmediyse?" dedi usulca. "Ya hâlâ kalbinin en derininde bir yerlerde Hamza varsa, ne olacak?" Sessiz kaldım. Kalbim sustu. Sadece gözlerim konuşuyordu şimdi. ... Oysa değil mi insan en çok unutulmaktan korkardı? Ölünce değil varlığının hiçbir önemi kalmamış gibi yaşanması belkide zoruna giderdi insanın. Birini kaybetmek ne demek bilmezdi insan yaşamayana kadar. Fakat şöyle anlatmak gerekiyorsa eksilen dişin boşluğu gibidir insanın sevdiği birini kaybetmesi. İlk başlarda çok acını çeker sonraları eksilen dişinin yerini her yemek yiyişinde his eder sonra ise sadece varlığının olmayışını hisseder. ...

Bu kitabın gerçek karakterle ya da gerçekle bir bağlantısı yoktur! Leyla Durukan, babaannesiyle ve dedesiyle Karadeniz'in sahil kasabalarından birisinde pek huzurlu olmasa da şükredebileceği bir hayat yaşıyordu. Tabi aklı bir karış havada, adı gibi Leyla olan bu kızın sakin bir hayat geçirme olasılığı pek yok... Gerçi kendi sakin mi ki hayatı da sakin olsun? Deli dolu, hayata bir kere geldiğini bilen ve Karadeniz'in asabiliğini kanında taşıyan bir kızdı o. Hatta bu halleriyle Karadeniz'li Barut'un daha doğrusu kalbini barut fıçısına koyan delikanlı Barut'un bile ilgisini çekmeyi başarmıştı. Ateşle barut bir kez daha yan yanaydı yani. Ta ki bir gün Leyla'nın şehirde yaşayan babası köye gelene kadar... Elinde bir deste beyaz kâğıtla gelmiş ve Leyla'nın dünyasını başına yıkan o sözleri söylemişti... Ben senin baban değilim... Şüphesiz sadece bu olsa belki de Leyla yıkılmazdı. Onu baba olarak görmeyi çok önceden bırakmıştı. Babasının ondan gerçek ailesinin içine sızmasını istemesi ve İstihbarat adına bilgi toplayacağını söylemesi belki de hayatını çukura sürüklemeden önceki son düzlüktü...

"Ben on iki yaşımdayken gerçek sandığım annem ve babamı kaybettim. Bunca yıl babaannemle yaşadım ve o bana hem anne, hem de baba oldu. Babaannem benim tek ailemdi ve ben onu da kaybettim. Size gelmek ne kadar doğru olur bilmiyorum ama bu yaşıma kadar yaşadığım her şeyi geride bırakmak da istemiyorum." -260725 #1 - paramparça (030825)

"Ayperi. Ben dört yıl önce seni nasıl paramparça ettiğimi unutmadım. İlişkimizi nasıl koparıp attığım da mıh gibi çakılı zihnimde. Allah kahretsin ki eğer ben o sözleri söyleyip, öyle davranmasaydım sen belki de apar topar evlenmeyecektin." Hayır bu konulara girmemeliydi. O gecenin bende nelere mal olduğunu bilmiyordu. Ben o geceyi, bana söylediklerini, hiç unutmamıştım. Nelere sebep olduğunu da en iyi ben biliyordum. Ancak ikimiz oturup öylesine bir şeyden konuşur gibi bunları konuşamazdık. Yaralarıma elini uzatmasına izin vermeyeli seneler olmuştu. Ona olan aşkım da, yaşadıklarım da, bende, benim içimde saklıydı bana özeldi. "Hayır, bunları konuşmayacağız," dedim titreyen sesimle. Biraz daha konuşursa ona sığınıp yıllardır içimdeki biriktirdiğim yaşları onun göğüne bırakmaktan korkuyordum. "Evlen benimle. " Damarlarımdaki kan bile akmayı bıraktı. Kulaklarım uğulduyordu. Zihnim bana oyun mu oynuyordu? "Evlen benimle. Görmek istemiyorsun beni, nefret ediyorsun biliyorum. Kağıt üstünde say bu evliliği, birlikte Masal'ı almasını engelleyelim. Hatalarımı telafi etmeme izin ver." Hâl ve hareketleri, ses tonu ne kadar stresli ve heyecanlı olduğunu gösteriyordu. Ruhum bedenimi terk etmişçesine hareketsizdim. Benim Sedat ile evliliğimi mutlulukla, aşkla değilse bile sevgiyle yaptığımı sanıyordu. Ama ben, hâlâ bende hüküm süren aşkının ateşini biliyordum. "Sen ne saçmalıyorsun? Sana burada oyun oynuyoruz gibi mi geliyor?" Sesim yılların birikmişliği ile yükseliyordu. Kaldıramıyordum artık, beni rahat bıraksınlar istiyordum. "Ne sen bunu söyledin ne de ben duydum. Bir daha asla karşıma çıkma. Şimdi git lütfen."

YENİDEN YAZILIYOR! Gerçek aile kurgusu {Eski adı "Dövmeci Güzel"}