Yirmi beş yaşındaki Bahar, günün birinde manevi ailesinin ölümü ile sarsılır. Biolojik annesinden aldığı bir mektupla rüya gibi devam eden hayatı adeta bir kabusa dönüşür. Yıllar önce manevi ailesi ile giden Bahar, yıllar sonra yeniden biolojik ailesinin yanına dönmek zorunda kalır. "Bir zamanlar beyazken siyaha dönüşen umutlarım vardı benim. Şimdi ise o umutlar masmavi. Mavi umutlar. Umutlarımı maviye boyayan sensin. Bunu nasıl başardın bilemiyorum fakat sen, benim Mavi Umutlarımdan birisin."

"Tarih yalnız mutsuzları yazar, Bahar" "O zaman bir ilki başarırız, Yavuz" Bütün hakları saklıdır...

Sadece keşke olsaydı dediklerimiz... YavBah #1

BU KİTAP YAVBAH HAYRAN KURGUSU OLUP, YAVBAH FANDOMA İTHAFEN YAZILMIŞTIR. Obsesif kişilik bozukluğu olan, bu hastalığı kendine pek dert etmeyen iki genç, kısa bir süre sonra hayatlarının hastalıkları yüzünden karardığı gerçeği ile yüzleşirler. Tedavi için bir adım atan bu iki genci iyileştirecek tek isim ise bu iki gencin yaşadıklarını yaşamış biri, ünlü psikolog Cihan Kulaksızdır. Psikoloğun talimatları ile hastalıklarını yenmeye çalışan bu gencin bilmediği şey ise onları bağlayan bir geçmişlerinin olmasıdır. Zamanla arkadaşlığı, acıyı ve aşkı tadacak bu iki genç, el ele verip geçmişin tozlu sayfalarını karıştırmaya başlaması onları çıkılmaz bir sokağa sokacaktır. İşin ucu ya ölüm, ya da onsuzluk. Onsuzlukta bir ölüm değil miydi zaten? Not: KİTAPTA CİNSELLİK, KÜFÜR, ŞİDDET VE ESTETİK OLMAYAN DURUMLAR MEVCUTTUR. BU KONULARI DESTEKLEMİYOR VE SADECE KURGU GEREĞİ YAZIYORUMDUR. BUNLARDAN RAHATSIZ OLANLAR ŞİMDİDEN KİTABI OKUMAKTAN VAZGEÇSİN, SONRADAN BAŞIMIZ AĞRIMASIN.

Karanlıkta ki bir adamın içinde ki aşk ne kadar masum olabilir di ki? Ya da herseyini kaybetmiş bir kadını aşk tekrar hayata bağlayabilir miydi?

"Umarım evleneceğimiz gün yanlışlıkla sakalını değil de, kaşlarını keserler, Yavuz. " "Umarım evleneceğimiz gün gelinliğin kirlenir de, kot pantalon giymek zorunda kalırsın, Bahar" Romantik Komedi✏

"Sen benim papatya kokulu alyuvarımsın!" "Sen de benim karizmatik sivrisineğimsin!" Tüm hakları saklıdır.

"Öylesine sevdim ki seni,öylesine sensin ki! Kuşlar gibi cıvıldar tattırdığın acılar"

Gelen sesleri duyuyorum.Boğuk boğuk, gidip geliyor.. Bir inilti çınlıyor kulaklarımda, birileri olabildiğince ıstırap çekiyor. Bir sahne bu, sahnede bir oyun.. Ne sahne benim ne oyun; sahne de onun, oyun da onun. Buradayım, sahnenin arkasında.Bir perde çekili, sıradan bir perde değil bu; hiç bir şey görmüyor, çok az şey duyuyorum. Aslına bakarsanız ne dünyanın bir köşesine tercihleri ötesinde öylece bırakılmış her insan için kurulu sahnelerin, ne de tam o sahnelerden birinin üstelik benim olmayanın - ortasında dönen tiyatroyu bilmeksizin -öylece beklediğimin farkındayım. Oyuna, onun oyununa, dahil olmak üzereyim.O kim? Bilmiyorum.Ama hiç bir şey görmeyip çok az şey duyduğum perdenin diğer tarafından ara ara sesini duyabiliyorum. Rolüm tam olarak belli değil.O kasvetli sahneye dahil olmamak için direnmiyorum.Sanki her şey olması gerektiği gibi, her şey önceden planlı.. Tek bir şey var bildiğim. Hissetiğim. Hatta gördüğüm. Sahnenin en önlerindeyim, ilk repliği kaçırdım ama son replik benim.Son sahnede ben de varım onunla birlikte, bir de kan..Kokusu çok keskin.Anlıyorum ki sonum, bu belirsiz oyuncunun sahnesinde yabancısı olduğum izleyicilerin önünde yaşanacak. Korkuyorum. Ciğerlerimin alışık olduğu kan kokusu, bu defa daha yoğun daha keskin, daha kırmızı.Kendi ayaklarımla gelmişim buraya, hatırlamıyorum.Niye geldim, bilmiyorum.Ama huzurluyum.Sahnenin başında da sonunda da mutluyum. Şimdi sadece bekliyorum.Kendi sıradan sahnemden yavaş yavaş ayrılıyorum.Yalnızca benim için kurgulanan oyun bitiyor ve ben o her kimse onun karanlık, kasvetli ama bir o kadar güvenli sahnesine beni içine çeken oyununa önemli kişi olarak alınıyorum. Korktuğumu söylemiştim.Ama tuhaf şeyler dönüyor.Çünkü bu kanla kaplı, kasvetli, hatta belki de sonum olacak sahnenin oyuncusu olmayı ben de istiyorum.Yazgıma, isteğimle boyun eğiyorum.O gizemli adam ve oyunu için

"Kalbin atışı, kaderin sesidir." Tüm hakları saklıdır!