Ekmek arası yenilenler* G-1313: köfte G-1453: 21 yıllık fakirim bittin sen X peynir+ G-1313: balık+ G-1453: salam+ G-1313: Kırmızı et+ G-1453: o ne X salça X salça nasıl olmuyor lan X anam bana yapıyor yiyor ben X SOSİS+ G-1313: Sucuk G-1453: zengin piç .. Musa eğlencesine yüklediği oyunda tanıştığı kişinin İstanbul sosyetesinden çıkacağını nereden bilebilirdi.

Hayatı Fransa'da geçen Jackson; sorumsuzluğu yüzünden kendini Karadeniz'de, en son çocukken gittiği memleketinde bulur.

Eşcinsel bir kurgudur. İki erkeğin ilişkisini konu almaktadır.

Mahallenin abisi Saffet'in 'ibne' olduğunu mahalleye yaymamla başladı her şey. O tek söz, sessizliği bozdu, zincirleme hesaplaşmaları ateşledi. Bizim için Barış, sonu görünmeyen bir yolculuktu artık. Tüm bu olayların bana aşkı getireceğinden habersizce savaştım onunla ama bazen en büyük savaşların kalbin içinde başladığından habersizdim. Eşcinsel bir kurgudur. +18 içerikler mevcuttur!!!

Korel Demirel, karanlık bir adamdı. Ölümcül zekâsı onu son derece tehlikeli birisi yaparken, bencilliği ve acımasızlığı bunu körüklüyordu. Hayatında zaaflara yer vermezdi. Klasik bir mafya babası tanımına kesinlikle uyuyordu. Ta ki, bir gece yarısı onu özel numaradan işleten deli dolu, tatlı bir çocuğa kadar. •eşcinsel bir kurgudur.

Korku en büyük devrim.

gerçek olmadığını bilsem yanına gelirdim texting/boyxboy dobro vecher 2. kitap

"Ben yüreğimdeki bu sızıya da, yüreğimdeki sana da bir isim bulamadım elma kurdum. O yüzden senin adın kavuşmak olsun." Kapak @Percexes <3

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.