Bize ruh eşimizin yaralarımızı saracağı, eksik parçamızı tamamlayacağı anlatıldı. Yalan. Hepsi koca, kanlı bir yalan. Bu dünyada ruh eşi bağı, evrenin en acımasız lanetidir. Kural basittir: Seni bu dünyada kalıcı olarak öldürebilecek tek kişi, ruh eşindir. Ödül ise daha da korkunçtur: Diğer yarını öldür ve bir Tanrı'nın ölümsüzlüğüne kavuş. Benim adım Kaira. Ve kader, benim diğer yarımı kıtanın en acımasız suikastçısı, "Gölge General" Azrael Zoldyck olarak seçti. O beni avlamak için doğdu. Ben ondan kaçmak için yaşadım. Ama bıçaklar çekildiğinde ve gözlerimiz buluştuğunda, biyolojimiz savaşa ihanet etti. Öldürme içgüdüsü, yerini kemikleri sızlatan, mantığı yok eden vahşi bir arzuya bıraktı. Şimdi namlunun ucunda bir dans ediyoruz. Dudaklarımızda aşk yeminleri, ellerimizde birbirimizin kalbine nişan aldığımız hançerler var. O beni öpmek istiyor. Ben onu mahvetmek istiyorum. Ve ikimiz de biliyoruz ki, bu hikayenin sonunda sadece biri nefes alacak. Bıçak kemiğe dayandı. Sadakat kanla sınanıyor

"En kanlı savaşlar cephede değil, zihinde verilir. Ve bir imparatorluk, tek bir kurşun bile sıkılmadan; sadece bir bakışla devrilir." Adı, yaşamak için muhtaç olunan o "Nefes" olsa da; Ruhu, insanı içten içe çürüten o tatlı zehir: "Nefs". Öyle bir illüzyon ki; Yeteneği kartları saklamak değil, günahları arzularla maskelemek. Gözlerinin içine baktığınızda size cenneti vaat eden, ama ruhunuzu çaldıktan sonra sizi cehennemin en şık locasına oturtan bir yansıma. Herkesin kendi karanlığını gördüğü, herkesin sahip çıkmaya çalıştığı ama kimsenin tutamadığı bir duman. İradeleri kıran, kralları soytarıya çeviren o yasak elma. Ancak her illüzyonun, hileyi gören bir seyircisi vardır. Herkesin o büyüleyici günaha tapıp diz çöktüğü masada; Şeytanla pazarlık yapmayan, o pazarlığı satın alan bir Güç. Biri ateşi harlayan, diğeri o ateşin ortasında yanmadan yürüyen iki tehlikeli ruh. Onlar birbirinin düşmanı değil. Onlar birbirinin sığınağı hiç değil. Bu hikâye, iradesine yenilenlerin değil; Kendi kıyametinin karşısına geçip sigarasını yakanların hikâyesi. Oyun başladı. Ve masada tek bir kural var: Kendi "Nefs"ine yenilen, ruhundan eksilir. 🎲 KUMAR | İLLÜZYON | SESSİZ LÜKS | DARK ROMANCE

Rastgele bir numaraya attığım o utanç verici mesajın, ölüm fermanım olacağını nereden bilebilirdim? Bir doğruluk mu cesaret mi oyunu. Masum, aptalca bir şaka. Ve yanlış zamanda, yanlış kişiye giden o mesaj: "Kırmızı tangamın nerede olduğunu hatırlamıyorum, dün gece sende mi kaldı?" Ben sadece arkadaşlarımla eğlendiğimi sanıyordum. Ama mesajı attığım numaranın sahibi; şehrin karanlık yüzü, merhametsizliğiyle nam salmış Barlas Karaman'dı. Ve daha kötüsü? O gece gerçekten birini öldürmüştü ve benim bu mesajımı, cinayeti gördüğüme dair bir şantaj sanmıştı. Şimdi peşimde sadece utanç verici bir yanlış anlaşılma yok. Peşimde; nefesimi kesmek, beni susturmak ve o "kırmızının" hesabını sormak isteyen bir adam var. O, beni susturmak için her şeyi yapacak bir avcı. Ben ise yanlışlıkla inine girmiş bir av. "Kaçabilirsin Küçük Tanık," diye fısıldadı telefonun ucundaki ses. "Ama saklanamazsın. Kırmızıyı severim, özellikle de kan rengiyse."