၁၉၄၀ နှောင်းပိုင်း ကာလ... မြို့အုပ်မင်း+မြို့အုပ်ကတော်

Note: This translation is something I did mainly for myself to enjoy reading and for practice. It is my first translation, so it may not be perfect. If this style doesn't suit you, please feel free to skip it. Thank you for your understanding and kindness. စာပြန်စစ်နေသည်။ နည်းနည်းချင်းစီ ပြန်စစ်ပြီး edit သွားပါမည်။ စာစစ်ပြီးမှဖတ်ကြနော် ကိုယ့်ကိုယ်တောင်ပြန်ဖတ်ရင်း စိတ်ညစ်နေရလို့ တလွဲတွေ😶‍🌫️ စာပြင်ပြီးမှ ဖတ်ပေးကြနော်။ ပြင်ပြီးရင် ပြန်လာပြောလိုက်မယ်ရှင့်။ ကျင်းရီ + လီဝမ်ကျောင်းတို့ မိသားစု

ဟင်းချက်၊ စိုက်ပျိုး၊ လယ်လုပ်၊ စီးပွားရှာ၊ ကလေးပျိုးထောင်

Zhùshì shēnyuān [မြန်မာဘာသာပြန်] စာရေးသူ-ကျန်းဝေကျီး Status in COO (124+12 extras)

~ အနာဂတ်တွင် ကျေးဇူးတင်စကားတိုင်းကို ချစ်စကားတို့အသွင် ပြောင်းသုံးချင်သည် ~ Miracle.

ကျန်ချန် သူ.. သူနောက်ဆုံးတော့ နောင်တတွေနဲ့ဘဲ သေဆုံးခဲ့ရတယ်....... အလိမ်အညာတွေ ရဲ့အောက်မှာ သူကို တကယ်ချစ်တဲ့သူကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်.... ဟက်....ကိုယ့် ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ကိုယ့် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ မိန်းမ ကိုမှ ချစ်ခဲ့ မိတယ်.... ကျန်းချန် ထပ်ပြီး ဆုတောင်းမိတယ် သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အခွင့်အရေး ထပ်ပေးဖို့ ဆုတောင်းမိတယ် .......................................... ကနြျခနြျ သူ.. သူနောကျဆုံးတော့ နောငျတတှနေဲ့ဘဲ သဆေုံးခဲ့ရတယျ....... အလိမျအညာတှရေ့အောကျမှာ သူကို တကယျခဈြတဲ့သူကို စှနျ့ပဈခဲ့တယျ.... ဟကျ....ကိုယျ့ ကို သစ်စာဖောကျပွီး ကိုယျ့ ပိုငျဆိုငျမှုတှလေုခငြျတပျမကျနတေဲ့ မိနျးမ ကိုမှ ခဈြခဲ့ မိတယျ.... ကနြျးခနြျ ထပျပွီး ဆုတောငျးမိတယျ သူ့ကို နောကျဆုံးအကွိမျ အခှငျ့အရေး ထပျပေးဖို့ ဆုတောငျးမိတယျ .......................................

BL ဘာသာပြန်ဝတ္ထုဖြစ်သည်။ ပဲပေါက်စီမှ ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ စနေနေ့တိုင်း အပိုင်းသစ်(၅)ပိုင်းတင်ပါမည်။

♡Completed in paid♡ ​ကောအာ​လေးအဖြစ် တစ်ခြားကမ္ဘာသို့ ကူး​ပြောင်းသွား​​သော ​ရှောင်ယွမ်၏ ဘဝခရီး

read it and you will like it

"ရှင်သန်ခြင်းနဲ့သေဆုံးခြင်းကြား အလွှာပါးပါးလေးကိုဖြတ်ကျော်ခါနီးမှာမှ ငါမောင့်ကိုစွန့်လွှတ်တတ်ဖို့ သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်၊ လူတွေက သံသရာမှာ ရေစက်ရယ်၊ဝဋ်ကြွေး​ရယ်ကြောင့်ဆုံဆည်းတတ်ကြတယ်တဲ့၊ မောင်နဲ့ငါကတော့ ဝဋ်ကြွေးသီးသန့်​ကြောင့်ဆုံခဲ့ကြတယ်ထင်ပါရဲ့" [Zawgyi] "ရွင္သန္ျခင္းနဲ႕ေသဆုံးျခင္းၾကား အလႊာပါးပါးေလးကိုျဖတ္ေက်ာ္ခါနီးမွာမွ ငါေမာင့္ကိုစြန့္လႊတ္တတ္ဖို႔ သင္ယူနိုင္ခဲ့တယ္၊ လူေတြက သံသရာမွာ ေရစက္ရယ္၊ဝဋ္ေႂကြး​ရယ္ေၾကာင့္ဆုံဆည္းတတ္ၾကတယ္တဲ့၊ ေမာင္နဲ႕ငါကေတာ့ ဝဋ္ေႂကြးသီးသန့္​ေၾကာင့္ဆုံခဲ့ၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕"