Mijn ouders keken me aan. 'Yasmin' hoorde ik iemand zeggen. Ik keek op en zag hem staan mijn eigen broer die ik al 3 jaar lang niet heb gezien. 'Ik wil het goed maken. Ik wou tegen hem schreeuwen en zeggen dat het nooit meer goed komt maar ik kon niks uit brengen. Hij heeft me leven verpest. Ik zal nooit gelukkig worden. Ik ben een grote mislukking door hem........................

''Waar zijn ze?'' Schreeuwde ik. Mijn oma keek weg. ''Ze zijn heen hbiba, ze zijn heen.'' Antwoordde ze huilend. Ik voelde alle leven uit mijn lichaam trekken en viel neer. Ik was een paar uur bewusteloos, al kon ik wel om me heen horen wat er gebeurde. Ik hoorde mijn oma huilen, en met Hassan praten over het ongeluk. Het schijnt dat de taxichauffeur iemand wilde inhalen net voor een bocht. Hij zag de tegenligger te laat en vloog over de kop. Mijn moeder en zus waren op slag dood, Hassan had alleen wat schrammen en de pasgeboren Aya, had haar armpje gebroken. Mijn zus had haar heel goed vast, en had met haar lichaam alle klappen opgevangen. Een echte moeder, dat is wat ze al vanaf dag één was. Daar veranderd de leven dan safa, in ellende maar ook veel liefde (Dit verhaal is niet van mij. Heb het ooit gelezen en vond het een prachtig verhaal en wilde het met jullie delen)