Hep onu sevdim. Ama kabul etmem gereken tek gerçek vardı; Aras başkasının vahasıydı. Onda hüküm süren, onda çiçek açacak olan başkasıydı. Aras bana çiçek açtıramazdı, Aras ruhumun çölünü yeşile bürümekten uzaktı. Çünkü o bütün suyunu, tüm havasını tek bir çiçeğe heba etmişti. İşte bu onun için direnen yanlarımı bile kana buluyordu. Ummak samanlıkta iğne aramaktan farksızdı. Aras Yasemin'i asla unutamayacaktı. Yasemin onun topraklarında açmış tek çiçekti ve daima öyle kalacaktı. Ama onu sevdim. O ise başkasını sevdi. Ölüm onları ayırsa bile sonsuza kadar da onu sevecekti. Çünkü ölüm sevdiklerimizden ayırıyordu bizi belki, ama sevgilerimizden koparamıyordu. Ve bazen kendi kalbiniz de dahil olmak üzere hisseden her şeyi ellerinizle parçalama arzusuna kapılıyordunuz. Bazen her şeyi yok etmek istiyordunuz, bir tek onun dışında. Yalnız o hariç. Ben onu çok sevdim! Birini çok sevdiğiniz zaman, birini kendinizden geçecek kadar çok sevdiğiniz zaman bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Olamazdı. Adı aşk olan bir yaranız varsa daima kanardı. Durmazdı. "Bazı yaralar ömrümüze nakış gibi işlenmiştir." dedim yavaşça. "Onlar ne yaparsak yapalım hep aynı yerdedir." Aras benim ömrümün tek nakışıydı. O benim hep aynı yerde kalacak yaramdı. *** Bu hikayedeki tüm kişi ve olaylar hayal ürünüdür. Fakat bu hikayedeki bütün acılar ve gözyaşları gerçektir.

ADI AŞK... "Çok uzun yıllar önce iki kır çiçeği birbirlerine aşık olurlar, her bahar diğer çiçekler gibi onlar da açıp güneşe merhaba derler. Fakat bir bahar başlangıcı bu çiçeklerden biri diğerine; "Biz diğer çiçekler gibi bu bahar açmayalım kışın ortasında herkesin soğuktan kaçtığı karlı günlerde açalım ki bütün doğa bize ait olsun" der. Ve ikisi de o bahar açmamaya karar verirler. Biri açmak için kışın gelmesini ve karın yağmasını beklerken, diğeri o yaz açar. O gün bügündür karda açan ve sevgilisini bekleyen çiçeğe kardelen, sevgilisini yarı yolda bırakan çiçeğe de hercai denilir. İşte bu yüzden hayırsız sevgiliye Hercai diye hitap edilir." İşte böyle sevgili okuyucularım diyerek söze başlamak istiyorum Bu hikayede iki hercai gönülü anlatıyorum sizlere dilimin döndüğü,yüreğimin yettiği kadarıyla. Yıllar evvel kaleme aldığım bir hikaye ADI AŞK... Hikayemizde geçen Akadlıoğlu ailesi, kökü Ahıska Türklerine dayanan Artvinli bir aile. Hamza Bey yıllar evvel kardeşinden işlerin İstanbul ayağını devralarak Artvin'den göç etmiş. İstanbul'un yine köklü ailelerinden birinin kızı olan Nurefşan Hanım ile evlenmişler. Bu evlilikten üç çocukları olmuş. Kuzey, Şahin ve Şimal... Şirket inşaat,ihracat ve uluslararası nakliye sektöründe çok güçlü. Şirketin yurtdışı bağlantıları tamamen Kuzey'e ait. Şahin'in eşi Hümeyra'da şirketin ihracat departmanında önemli rol oynuyor. Şahin ise gemi mühendisliğini bitirdikten sonra şirketin bu yönde ilerlemesini sağlayıp armatörlük yapmaya başlamış. Şirket uluslararası nakliye işine de oğulları Şahin ile girmiş...Ailenin küçük kızı Şimal ise Şile de üniversitede endüstri mühendisliği okuyor... Güher ailesi eski İstanbullu bir aile. Adnan Güher babadan kalma saatçilik mesleğiyle uğraşıyor. Eşi Melike Hanım Safranbolu'lu bir ailenin kızı. Adnan Bey

Cinayet Masasının çevik polisi Hakan Çevik... İşinde taviz vermeyen, kurallara bağlı bu polisin bile 'hayır' diyemeyeceği güçler var. Nil Aydıner, eczacılık yaparken bir de Yosun Güzellik Merkezinin sahibi oldu. Kahve fincanını bahane ediyor ve bir şekilde insanlara yardımcı oluyor. Bir tarafta Cinayet Masasının polisleri, diğer tarafta kuafördeki personeli... Bir tarafın sessiz, katilleri hakkında bile konuşmayan müşterilerine karşılık, diğer tarafın hemen her konuda konuşan müşterileri... Galiba cinayetleri okumak ve çözmek beklendiği kadar germeyecek bizleri. Keyifli okumalar herkese

Aradan geçen yıllar kalpteki yangınları dindirebilir mi? Ya da kalp kırıklıkları zamanla kendini onarabilir mi? Bir kadın onca acıyı çekmesine karşın dimdik durabilir mi ayakta? Ya da bir adam kadının ihaneti karşısında hem sevgisini hem de nefretini aynı kalp de barındırabilir mi? Ceza gibi bir aşktı onların ki. Aşklarının büyüklüğü gibi nefretleri de büyüktü. Acı çektikleri oranda acı çektirdiler. Ne sevmekten vazgeçtiler ne de nefret etmekten.

"Seni ilk gördüğüm an ...O gece seni izlerken dünyada senin kadar güzel gülen başka bir kadın var mıdır acaba diye düşündüm.Gülümsemenin bir başka kadına daha bu kadar çok yakışabilme ihtimali var mı diye düşündüm.." "Cevabını buldun mu peki.?" "Hayır , bulamadım ?" "Neden ?" "Çünkü sen hayatıma girdiğin o geceden sonra gözlerim başka kadınlara kapandı .Gördüğüm , hissettiğim , var olduğuna inandığım tek gerçek sen oldun ..." **** Aşık bir adamın , aşık olduğu kadına edebileceği en yürekten bedduaydı belki dilinden dökülen o iki kelime. "Unutma Beni..UNUTAMA BENİ....

İmzaa günüü!!