"Yangın, çocuklar." dedi adam sakince. "Yangın bir insana her şeyi unutturabilir." Harry yutkundu. Bu duyguyu biliyordu. © Tüm hakları saklıdır.

“Acıtıyor, öyle değil mi?” diye fısıldadı. Harry yine yutkundu. “Hayır. Sen yanımda olunca iyi hissediyorum.” Kız alayla güldü. “Yalancı. Şu anda soyunmamak için deliriyorsun, o kadar.” Harry kaşlarını çattı. “Kes şunu!” © Tüm hakları saklıdır.

"Ayakkabıları kapının önündeki ayakkabı dolabında duruyordu, çorap giymediği için pişman oldu ve soğuk zeminle temas kurmamak için parmak uçlarına basarak ilerideki buzlu camdan oluşan kapıyı araladı. Cennetti." © Tüm hakları saklıdır.

“Bir şey unuttun.” Dedi yavaşça. Kaşlarımı çattım. “Neymiş?” Dudakları kulağımda durdu. “İkimiz de birer katiliz.” Bir ateistin en acı anı, başı sıkıştığında dua edemeyecek olduğunu fark etmesidir. Peki ya İsa'nın meleği? O da mı dua edemiyordu? © Tüm hakları saklıdır.

Kız derin bir nefes aldı ve gözlerini önündeki kelebekten çekmeye çalıştı, ama mürekkepler nedensizce onu kendine dokununmaya zorluyorlardı. © Tüm hakları saklıdır.