KİTAP OLACAK Hekimoğlu ekibin'in hayatları,"Ateş'in kardeşi" ile renklenir,ve Mehmet Ali çocukluk aşkını bulur. Vesayre vesayre KİTAP DÜZENLENİYOR(Bilmem kaç kez...) Yeni kişiler fln var işt,hepsi benim hayal ürüünüm "İşten ayrılıyor musun?" "Evet hocam."

Herkes Teker Teker Kayboluyor... "Neler oluyor" "Bilmiyorum" "Bunlar hiç normal şeyler değil"

"abi. Ne zaman gideceğiz?" "Sen ne zaman istersen" "Ben babamı çok özledim" "Az kaldı tatlım. En kısa zamanda gideceğiz"

"Kalpte duran acılarıma, Kalpçe üzen acılar koydum ismini." Her şey bir doktorun ölümü ile başlar. Doktor Alya, arkadaşının kızının doğum günü için, bir mağaza sandığı Han'a girer ve orda olan gerçekleri görünce, hemen kaçmaya çalışır, ama orada öldürülür. Arkadaşları onu merak edip, sokakta fakir bir dilenci bulurlar. Onun bu durumdan haberdar olduğunu öğrenirler. O günden sonra o fakir kız herkesin hayatını değiştirmeye başlar... "Yağmuru sevdiğini söylüyorsun ama yağmur yağdığında şemsiyeni açıyorsun. Güneşi sevdiğini söylüyorsun, ama güneş parladığında bir gölge noktası buluyorsun. Rüzgarı sevdiğini söylüyorsun, ama rüzgar estiğinde pencereleri kapatıyorsun. Korkuyorum çünkü beni sevdiğini söylüyorsun Zeynep." ~ "Mehtap'a bakalım belki Mehtap'ta kayboluruz." Yazım tarihi; 30 ocak 2021 05.04.2022 (roman kategorisinde 4.)

Donuk bakışlarımı bana bakan arkadaşlarıma çevirdim.Doruk,Ömer ve Berk bana korku dolu gözlerle bana bakarken ben göz yaşlarımın yanaklarımda kuruduğunu hissettim.Dudaklarım titriyordu,mühürlenmişti sanki.Sesimi çıkarmak istiyordum,konuşmak istiyordum.Ama korku duygusunun yayıldığı sesim çıkamıyordu dudaklarımdan. Etraf'ı bulanık gören gözlerim ellerime gittiğinde kan rengini gördüğümde donan göz yaşlarım akmaya başladı.Titrek ellerimi bir-birine sürtmeye başladım,çıksın istedim,o kan ellerimden yok olsun istedim.Bir-birine sürttüğüm zaman mühürlenen dudaklarımın arasından korku dolu bir inleme çıktı. Sesim yükseldi,her kesin bakışları bendeydi,korkunun hakimiyeti ele aldığı gözlerle bana bakmaya devam ediyordu.Canım yanıyordu ama umrumda değildi,canımın acısı,az önce yaşadıklarımla yüksek bir inleme döküldü dudaklarımın arasından.Eş zamanlı olarak Doruk'un endişesini belli eden bir sesle bana söylediği şeyi duydum. "Asiye!Ne oluyor?" Ne olduğunu ben de anlamamıştım birkaç dakika öncesinde.Anlamsız bakışlarla yaptığım şeye bakıyordum.Üstüm-başım kan olmuştu,ellerim kan kaplamıştı.Parmaklarım o soğuk sıvıyla buluştuğu an da tüm vücudum buz kesmişti. Dudaklarımın mührü tamamen açıldı,kekeleyerek hayatımı değiştirecek o cümleyi kurdum. "Ben...birini öldürdüm." 11.11.21

X-18AB9 adında bir virüs..Kim bile bilirdi ki bu küçücük virüsün medeniyetin eşiğindeki Dünya 'nın sonunu getireceğini..Kaosun..Katliamın..Acı içinde haykırış ve çığlıkların kısacası vahşetin habercisi olduğunu.. Hayat ile ölüm arasındaki ince çizgide kıyasıya bir mücadele vererek bir o yana bir bu yana savruluyorsunuz..''Ölüm '' tüyleri diken diken eden soğuk ve sırlarla dolu bu kelime belki de tek kurtuluşunuz.. ''Şuanda bilmediğim dağların arkasında kuzeyde yaşam vardır umuduyla yürüyorum... '' Bilim kurgu #3 Zombi #1 Fantastik#10 Kitap tamamlanmıştır.Hakları saklıdır izinsiz kopyalanamaz ve çoğaltılamaz..!

"Çok korkuyordum o abim... Tahmin ettiğim şeyler oluyordu"