Uyarı: Bu kitap 18 yaşından büyük okuyucular için uygundur. *** Onun kafasına sıkacaktım. Bitecekti her şey. Sonrasında kimsenin beni öldürmeyeceğini de söylemişti. Onu öldürmemek için hiçbir nedenim yoktu. Öyle sandım... Öyleymiş gibi yapmaya çalıştım. Sonra birden ona "Beni seviyor musun?" diye sordum. Dudaklarımdan kopan soru başta onu şaşırttı, dağılan şaşkınlığının akabinde sıkıntıyla iç çekti. "Zorlaştırma Tutku. Buna vereceğim cevap işini kolaylaştırmayacak." Silahı avucum içinde sıkarken taviz göstermedim. Tekrar sordum. "Reha, beni seviyor musun?" Birkaç saniye sessizce gözlerime baktı. Orada ne aradı ne buldu bilmiyorum. Ölümü kabullendiği gibi bu sorunun cevabını da kabullendi. "Evet." Ateş ettim. Evet der demez, namludan çıkan mermi onu buldu. Omzuna aldığı yarayla yalpalanarak geriledi. Bembeyaz kesilen parmak boğumlarım, siyah demirle tezattı. Bir zamanlar bende böyle şeylerle tezat düşecek bir kadındım. Susmadım, silahımı da indirmedim. Yine sordum. "Beni seviyor musun?" Aldığı derin nefesin ardından bağırdı. "Evet!" sesi gürleyen gök gibiydi, kulaklarımda yankılanırken beni korkutuyordu. Nefes nefese kanayan yarasına bakarken sakinleşebilmem imkansızdı. Bu defa silahın hedefini bilerek ıskalayıp yeniden ateş ettim çünkü ona ateş etseydim, ölümcül bir yara alacaktı. Amacım neydi? Silah zoruyla ona beni sevmediğini söylettirmek mi? Ne kadar dayanabileceğini ölçmek? Beni sevdiğinden mi öldüremiyordum onu? Hâlâ neyi bekliyordum kafasına bir kurşun sıkmak için? Reha'nın yüzündeki ifade sabrının taşmak üzere olduğunu sinyallerini veriyordu. "Eğer beni öldürmeyeceksen indir o silahı!" 🖤🗝️ Karanlığın Aç Çocukları Serisi; Akılbaz (1.kitap) ve Canbaz (2.kitap) olmak üzere iki kitaplık bir seri ve bütün bölümleri burada tamamlandı.

İnsanların kendilerine bile söyleyemedikleri arzularını veya yaşadıklarını yazdım. Belki ikinci kitabımda daha da siz olacağım. Bunu bu kitaba karşı duygularınız belirleyecek demiştim. Kitabın yayınlandığı zamandan, şu zamana kadar verilen oy sayısı ise benim ilk cümledeki tespitime delil niteliğinde oldu. Okuyan sayısı bunca fazla iken oy veren sayısı aksine yok denecek kadar. Belki de beğenilmedi gerçekten. Bazı yapılan yorumlar aksini gösterse de. Kitabı okuyup, hatta beğenip de oy vermek istemeyen büyük bir kesim ise, muhtemelen bu derece açık saçık bir kitapta görünmek istememekte diye düşünüyorum. Her ne kadar benim dışımda kimse oy verenleri göremese de. İnsanların sadece ben de olsa duygularını göstermekte geri kaldığını görüyorum. Umarım kurduğunuz ve/veya kuracağınız ilişkilerinizde bu kadar çekingen davranmıyorsunuzdur. Bu size ve partnerinize o kadar çok şey kaybettirir ki, ilacı ve tedavisi olmayan zaman hastalığında geriye dönmek imkansızdır. Büyük yaralar kalır sizde olmadığını düşünseniz de partnerinizde. Çünkü siz bir Merve, Hale, Mert, Macit veya diğer karakterlerden birisinizdir. Çoğu zaman da yan karakterlerden biri. Bir türlü oyuna dahil olamayan veya dahil olmaktan çekinen. Ama şunda hepimiz hem fikir olmalıyız ki, hepimiz burada yazan bir çok şeyi yaptık, yapmak istedik veya yapamadığımız için üzülmekteyiz. Yeri geldi Merve gibi tek başına mücadele vermiş, Hale gibi kötü durumlara maruz kalmış, Macit kadar güçlü hissetmiş, ya da Tülay kadar farklı yaşamış, Serap kadar çekinmiş, Mahmut kadar fırsatçı olmuş, Taner kadar da yalnız kalmışızdır. Siz bu kitabı okurken bile kendinizi bir karakterin yerine koyacaksınız. Ama diğer karakterler de nedense size yabancı gelmeyecek, hatta bir çok anlamda aynı olacaksınız. Siz de okurken böyle düşünmeli, yalnız ve sakin kafayla okumalı, en azından dü

11.02.2017 "Her yanış, yeni bir doğuştur." • Öznur, Izmir de yaşayan bir üniversite öğrencisidir. Küçüklüğünden beri yetimhane de arkadaşı Asu ile yaşamış, 18 yaşına geldiklerinde oradan ayrılıp bir eve çıkmışlar ve okula oradan devam etmişlerdir. Hayatları ummadıkları anda değişirken bütün olaylar çorap söküğü gibi gelişir. Serkan ile olan aşkı, hayatının aslında yalan üzere kurulması, gerçekte kim olduğunu ve kaybettiği ailesinin bir anda ortaya çıkmasıyla arafta kalır. • Gözlerimi yumdum, yaşlar bir bir akarken, sırtımda bir el hissettim, burnuma dolan meyve kokusuyla içime derin bir nefes çektim. Ve kendimi bırakarak Serkan'a sarıldım ve ağladım. Iki elimle üstünde ki tişörtün kenarlarını sıktım, başımı göğsüne bastırdığımda, sırtımda ki elini belime indirerek beni kendine çekti ve sıkı sıkı sarıldı. Bu....huzur vericiydi....