Kucağında bebeği ile okumaya çalışan, aynı zamanda kocasını arayan Zeynep, her bakımdan kayıp bir Cüneyd ve Sinan... Ortalık epey bir karışacak gibi, ne dersiniz?

Zeynep Cüneyd ile zorla evlendirilir ama bir sorun vardır ki Zeynep konuşamaz...

Bir ameliyat sonucu son beş yılıyla beraber karısını ve değişen hayatını tamamen unutan bir Tarık.. Hafızası gidince bambaşka bir adama dönüşen kocası, çocuklarını bu süreçten zarar görmeden kurtarma kaygısı ve kocasına duyduğu büyük aşk arasında bocalayan bir Esma. Bir yabancıyla herşey yolundaymış gibi devam edilebilir mi? Asla ait olmadığını düşündüğün bir hayata uyum sağlanabilir mi? (Kitabın bütününü okumak için linke tıklayınız) *** - Saçların ne renk ? - Sen ne renk olsun isterdin? - Ben ne isteyeceğim, merak ettim sadece. Sıkı sıkı sarmışsın çok önemliymiş gibi. Tek teli gözükmüyor. Kel falan olabilir misin?

Okumak, onun tek hayaliydi. Ama hayaller, bazen en yakınımızdaki duvarlara çarpar. O duvarları yıkmak içinse, hiç beklemediği, tanımadığı biri gelir gövdesini siper eder. Peki... bu iki zıt dünya, aynı hikâyede buluşabilir mi?

Dergâhın taş avlusunda, geçmişin gölgesinde bir gonca açmak üzeredir. Zeynep, yıllar önce annesinin terk ettiği bu dünyanın kapılarına kendi ayaklarıyla gelir. Açık saçları, açık fikirleri, örtülü bir geçmişin tam ortasında. Cüneyd ise suskunluğuyla konuşur. Yargılayan gözlerin, ezberlenmiş duaların arasında kalbini eğip bükmeden yürür. Ama kader, goncanın iki rengini aynı dalda buluşturur. Biri bilmediği bir inanca yaklaşır, Diğeri unuttuğu bir aşka düşer.

Sıcak çölün ortasında, güneşin yakıcı ışınları yüzüne vurdukça, bedenindeki yorgunluk daha da ağırlaşıyordu. Aklı bulanık, meczuplaşmıştı belki, ama kalbinde yankılanan Aziz İsimler hâlâ dilindeydi. "Ya Gafur..." Bir adım daha attığında, dizine saplanan keskin acıyla dudaklarından küçük bir inilti kopup çıktı. Sıcak kumun üzerine yığıldı. Gözlerine dolan kum parçalarına aldırmıyordu, ama yanaklarından süzülen yaşlar, hem gözlerindeki yanmanın hem de kalbindeki sızının şahitliğini ediyordu. Sessiz hıçkırıkların arasından bir fısıltı yükseldi: "Ya Rahman..." Ve ardından, titrek bir sesle ekledi: "Leylâ'mı nereye götürüyorsun?" Sabır, çöl gibi geniş, bazen korkutucu ve acımasızdı. Yavaşça, bu acının içinde kaybolduğunu hissediyordu Cüneyd, tıpkı bir zamanlar kaybolan Leyla'sı gibi.

İslam'ın değerleriyle yetişmiş zeynep. & Hayata dini referanslar dışında bakan cüneyd. 'İlk bölümleri çok acemice yazdım kb'