Parmaklarını içime ittiğinde ilk defa acı ve zevki bu kadar net hissettiğimi anladım.

Kız küçük bir filika adam büyük bir okyanus... Aşk ise onlara rüzgar olup yön gösteren bir mucize.

"Benden uzak dur... lütfen!" dedim ağlamaklı sesimle. Dudaklarındaki acı gülümsemem içimi burktu. Ama ondan korktuğum fikrini değiştirmiyordu. "Senden uzak durmak mı? Denemedim mi zannediyorsun?" dedi sert bir sesle. Gözlerinde acı vardı, bunu görebiliyordum. İlk defa duygu duvarlarını indirmişti. "Aşığım sana! Sana deli gibi aşığım" dedi bağırarak. "Seni her yerde görüyorum, kafamdan atamadığım tek şey sensin" Duyduklarım gerçek değildi, kafamı iki yana salladım, "İstemiyorum seni!" dedim ve birkaç adım geriledim. Duygu duvarı tekrar oluştu, en son gördüğüm şey kırgınlıktı. Soğuk ifadesi geri dönmüştü. Arkama bakmadan boş sokakta koşmaya başladım, nereye gittiğim hakkında bir fikrim yoktu. "Benden kaçamazsın!" dedi eğlenen sesiyle. Sesi boş sokakta yankılanırken koşmamı durdurdum ve hızlı bir şekilde nefes almaya çalıştım. Nefesimi düzenlediğimde doğruldum. Arkama hafifçe döndüm, yavaşça bana doğru geliyordu, yanındaki lamba bozuktu, ışık hafifçe titriyordu. Durdu, ayaklarını iki yana açtı ve ellerini cebine soktu. Yüzündeki yara izi daha belirgindi. Gözlerini kıstığını gördüm, "Kendini yorma, hangi deliğe saklanırsan saklan seni bulurum" bacaklarım kendiliğinden hareket etmeye başladı. Koştum, yorulmuştum ama yine de koştum. Dar bir sokağa girdim, önüme bakmasaydım duvara çarpacaktım. "Lanet-" diye mırıldandım. Sokak bomboştu. Duvara yapıştım, beni bulmaması için dua ediyordum. Ayak seslerini duyabiliyordum, buraya doğru geliyordu. Sokağın sonunu göremiyordum ama hızla oraya yürüdüm. Çıkmaz sokaktı. Arkamı dönecekken elleri belimi buldu. Vücudum kaskatı kesildi, sıcak nefesi kulağıma değiyordu. Yavaşça fısıldadı, "Ne kadar uğraşırsan uğraş, benden kaçamazsın! Gölgeden kaçamazsın"

Tam yarım saattir içerdeydi. Bir doktor dışarı çıktı, "Doktor bey durumu nasıl?" "İyi birşey yok """Hamilelikte"""olan birşey hastayı fazla yormayın ağır şeyler kaldırmasın ve kendini yormasın." Hamilelik???!!!! Melisa hamileydi

Dudakları yavaşça boynumdan aşağı doğru inmeye başladı. Aldığım zevk anlatılamazdı. Gözlerimi kıstım ve başımı geriye doğru atarak duvara yasladım. O ise göğüslerimin üstünü öpmekle meşguldü. İlk başta öpüyor daha sonra ufak ısırıklarını hırsla göğüslerime armağan ediyordu. Parmaklarım ile saçlarını okşamaya başladım. O ise kendinden geçmişti ve ne yapacağı hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Göğüslerim de oyalanmayı bıraktı ve karnımı öperek dolgun dudakları aşağı doğru inmeye başladı. Her hareketi ile beni defalarca yakıp küle çeviriyordu. Ona karşı koymak imkansızdı. İşaret parmağını külotuma geçirdi. Daha sonra iri gözlerini bana doğru çevirdi ve boğuk bir şekilde konuştu. "İzin verir misin?" Halsiz bir şekilde gözlerimi kapattım. Ardından kısık bir sesle konuştum. "Yaşat beni, ruhumu öldürmen gerekiyorsa bile yaşat beni."

Masal Soylu; "Sen bir katilsin." dedi, gözlerine o ânı kazımaya çalışır gibi bakarken. Ateş Soykan; "Evet, sayende katil oldum. Bu belâlı mavi gözlere tutularak katil oldum. Bu ben değilim Masal Soylu, bu senin yarattığın bir katil! Her vurduğum adam, her işkence çektirdiğim insanın sayende vicdan azabını çekiyorum. Çünkü benim olmadığın halde, sana ihanet etmişim gibi hissediyorum!" Masal dediklerini anlamamıştı, ama onun gözlerinde gördüğü duygu karmaşası, herşeyi açıklıyordu. Ateş Soykan, Masal Soylu 'ya aşıktı...

Bol +18 içeren harika bir kitap içine girince bir daha çıkamayacaksın! ''Gece!Dur nereye?'' ''Seni ilgilendirdiğini sanmıyorum Ateş'' ''Sen benimsin'' ''Bu böyle olmamalı'' ''Benim olan her zaman benimdir!''

Genç kadın ofisin kapısına geldiğinde kendisini durdurmaya çalışan kadını gözlerinden ateş çıkarırcasına uzaklaştırmıştı ve odaya dalmıştı . Toplantıyı bölüp sinirli gözlerle sadece bir kere gördüğü o mavileri arayıp sonunda gözlerini onun gözlerine dikip elindeki resimleri ve testi büyük ahşap masaya fırlatmıştı . Seni adi herif baba oluyorsun .

TAMAMLANDI. Üzerime doğru koşarken kaç ömrü arkasında bırakmıştır? Sorgulamaktan korktum. Peki ben aşkımızdan kaç baharı alıp gidiyordum? Bunu da sorgulamaktan korktum. Aramızda dört metre ya kaldı ya kalmadı. Hesaplayabilecek bir durumda değildim. Sadece yüzüne doğru haykırdım. "Seni çok sevdim, kanatlarım" Bedenim rüzgarın soğuk kollarına düşerken onun gözlerinin yerini gökyüzü aldı. Bir de ismimin acıyla haykırıldığını duydum. "Nisan!" "16 Aralık 2020" Başlangıç "22 Mart 2021" Son

İstanbul'da yetimhanede küçük bir kız çocuğudur Luna.. Kimsesiz olduğunu sanan, ama aslında Kral'ın kaderini yaşayan.. Büyülü, sihirli kocaman bir dünyayı içinde taşıyan..