Bir insan Dunyaya en saf ve en temiz haliyle gelir. Içinde hep guzel ,ışık saçan ve iyilik isteyen bir kalp vardır. Ama bulunduğu ortam iyi guzel ve aydınlık bir yer degildir. Tertemiz olan kalbin hayat sayesinde kararmaya çürümeye başlar. Sen hayattan ışık istersin hayat sana karanlık verir. Dunyaya geldigin işte o an gördüğün son ışık olur ve artik ilk karanlığı iliklerine kadar yasamaya başlarsın.