"Elimi sıkıca tut." Ömer'le aniden koşmaya başladığımızda geri dönüş imkanı ortadan kalktı. Peşimizdeki adam öfkeyle peşimize düştü. Elini daha sıkı kavradım, bana güç veriyordu. Tek başıma yola çıktığımda benimle geleceğini söyleseler ciddiye almazdım ama olmuştu. Ömer benimle koşuyor, peşimizdeki adamı atlatmak için çözüm arıyordu. Dakikalar sonra bir ara sokağa girdiğimizde nefesimiz tükenmek üzereydi. Bulduğum ilk apartman girişine Ömer'i çektim. "Bizi bulacaklar!" "Gerçeği öğrenene kadar pes etmiyoruz." Gözlerimin içine bakıp bir adım yaklaştı. Oldukça soğukkanlı gözüküyordu. "Bu iş çözülene kadar beraberiz demiştim, değil mi? Başımızdaki bela gittikten sonra da yanında olacağım, bu saatten sonra geri dönüş yok." 🌳♥️ TÜM HAKLARI BANA AİTTİR. Bu hikayede geçen karakterler ve olayların gerçek kişi, kurum ve kuruluşla ilgisi yoktur.

Bir çift gamzeye gömülür en derin yaralar Ev gittiğin yer midir yoksa ait olduğun mu? O küçük kaplumbağaydı kafamı karıştıran evi sırtındaysa nereye gidiyordu o minik ayaklarıyla? Asla bir yere ait olmamış bir kaplumbağa nereyi memleket bilirdi? Sırtında taşıdığı bir yuva mıdır ona? Yoksa ömür boyu taşıyacağı bir yük mü?

Bu bir lise komedi hikayesidir!

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Kabuk bağlamamış kalpler, yaralarını nefretle iyileştirmeye çalışır. Hüma'nın hayatındaki her şey mükemmel ilerliyordu. Başarılı, genç bir kızdı ve âşık olduğu adamla evlenmek üzereydi. Birbirlerine duydukları sevgi gözlerini öyle kör etmişti ki hiçbir şeyin bu mutluluklarını bozamayacaklarını düşünüyorlardı. Yaşadıkları felakete kadar. O felaket, Hüma ve Cihangir'in dönüm noktasıydı. O felaket, kalplerine aldıkları en ağır yaraydı. Ve o felaket, Hüma ile Cihangir'i ayırmakla kalmamış, onları birbirine düşman etmişti.

Kesilen daldan yeşerir yeni çiçekler, umudu kalbinize çiçek gibi iliştirin diye... 🌿🌸

"Benim topraklarımda ölmek için özel bir nedene gerek yok." Mihra Elnurova, Türkiye'nin güneyinde yer alan, ufak bir Türkmen ülkesi olan Karahan'da yaşamaktadır. Sıcacık bir ailede büyüyen Mihra, hayatın sert ve acımasız yüzüyle henüz tanışmamıştır. Ta ki ülkesinde baş gösteren iç savaşa kadar. Ülkenin çeşitli bölgelerinden ayaklanma, silahlanma haberleri gelirken hiçbir sorun olmadığına inanarak yaşayan genç kız, bir sabah bulundukları kasabaya ülkesini ve kendi topraklarını korumak için Türkiye'den askerlerin gönderildiğini öğrenir. Bu askerlerin arasında hayatının aşkının da olacağından bihaberdir. Yağmurlu bir günde şarkı söyleyip kendi kendine eğlenirken çitlerin arkasından kendini izleyen Türk askeri Yusuf Agâh Demiral'ı görünce Mihra'nın kalbi o zamana dek hiç atmadığı kadar kuvvetli atmaya başlar.

3 yıl önce âşık olduğum adamın bir anda hayatımın ortasına düşmesini mucize olarak adlandırdım, yanıldım. Uğruna sayısız cümleler kurduğum adamın büyük bir yalandan ibaret olduğunu gördüm, yıkıldım. Şefkatinin ruhumdan sızıp kalbime mürekkep gibi damlasını sevgi sandım, mahvoldum. İhaneti mucize, şefkati sevgi, cellâdımı cümleler sandım. İşte ben o zaman bir sandalyenin tepesine çıkıp, parmak uçlarımın üzerinde durdum. Urganımı boynumda, celladımı yanımda, aşkımı karşımda buldum. O okyanus mavisi gözlerde bir kez daha boğuldum. [Okyanus ve Bataklığın hikâyesi] *** Not: Acının Büyüttüğü Kadın isimli ilk hikâyedir. 12.02.2016

Bir yangının hikâyesi. Yangının gözyaşlarının...