Hikayemizin gidiş yönü tam bir trajedi. "Belki, eğer, neredeyse."

Remus sadece sıradan bir büyücü. En yakın arkadaşına aşık olmasını, ayda bir kurtadama dönüşmesini ve bunu herkesten saklamaya çalışmasını saymazsak, gerçekten de öyle. [okumanızı tavsiye etmem, bu hikâyeyi yazdığımda 15 yaşımdaydım] kapak resmi: Alessia Trunfio

Albüm eskiydi, tozluydu; ama fotoğraflardaki çocuklar güzeldi. Kırışıklarla işlenmemiş bir yüz, Remus; ölümün dokunmadığı asil bir siluet, Sirius. İki genç âşık, onlara ait tek bir yaz... (Bu hikaye, 7 Temmuz 2014'teki Çapulcular Günü için, Nova'nın aylar önce verdiği konuyla yazılmıştır.)

Çapulcuların Hogwarts'taki son yıllarında büyücü dünyası acımasız, hava hep kapalı ve Peter için şeker yemek artık zararlı. Sirius'un bu karanlık zamanlarda tek istediği arkadaşlarının güvenliği. Ve birazcık da sevgi. Ya da; Sirius ve Remus dolunay gecelerinde zor zaman dostu, kimsenin bilmediği saatlerde faydalı arkadaş, ve geriye kalan zamanlarda da çok iyi dostlar. Bu bu şekilde çok rahat devam edebilirdi. Değil mi?