Sözlerle başlayıp, şiirlerle devam eden Bir serüven dolu sayfalar... Oysa ki, insanın İçi yanarken nasıl susar ki... Okudukça kendinizi bulmanız dileğiyle... Aşk görsün gözlerin... Hasret çeksin, ellerin ellerime... Nefesin gelsin ruhuma... Beni ben yapan sen,sen gel yanıma... ~Tuğba Yalınkılıç ~

Tüm ömrümün aynası, Masamdaki ÇEKMECEDE...

Kim olduğumun kimsenin umrunda olmadığı zamanlardan sesleniyorum sizlere ! Kim olduğumun bir önemi Yok değil mi ? Nasıl biri olduğumu saymıyorum bile.. Umarım SEN o düşüncelere sahip değilsin.. Hislerimin aynasıdır yazdıklarım, doğrudur.. Kimi zaman sessiz çığlıklarım yer alır sayfalarda , kimi zaman kahkahalarım. Kim okumak ister ki başkasının yaşantısından, adeta bir duygu karmaşasından izler bulunan denemeleri ? Sen.. Belli ki o yüzden buradasın.. Belli ki o karmaşa sende de var..

Yazı yazmaya başlarken, önce önümüze edebiyatın o büyülü kapısı açılır Kapıyı bir kez araladı mı insan, bir daha asla kapatmak istemez İçimizden geçenleri ve yaratıcı gücümüzü yazıya aktarırız Yazı yazarken bazen kendi dünyamızda hayallere dalar, belki de konuşurken dile getiremediğimiz birçok şeyi ortaya koyabiliriz İnsan yazarken hem hayal gücünü geliştirir, hem de kendi gücünü keşfedebilir Duygularımızı, düşüncelerimizi hayallerimizi ancak yazarak ölümsüz kılabiliriz Bir kere yazmaya başladı mı insan, zaten gerisi çorap söküğü gibi gelir Yazı artık bizim için bir tutku, çağlayan bir şelale gibi olur.. Peki ya kaybedişlerle doğmaz mı bütün şiirler ? Mutluyken aşıkken, sinsice bir köşeye siner, bitişler de çıkar, bütün eserler.. Yazıyorum bıkmadan , usanmadan . Yazıyorum çünkü içimde susturamadığım bir ses var.. !

Herşeyin bir sonu vardır derler..lakin şiirlerin sonu yoktur.. burda içimden gelen sözleri şiirleri paylaşacağım belki kısa hikayeler yazacağım ama hepsinin içinde aşk sevgi dostluk olacak çünkü insan bunlar olmadan yaşayamaz.. Belki kısa belki uzun.. bir yolculuğa çıkıyoruz.. Kahveler hazırsa.. Başlayalım hadi..

Çalan kapıyı açtı, saçı başı dağınık bir şekilde. Karşısında Andaç'ı görünce gözlerini devirip kapıya yaslandı. Ardından kollarını bağlayıp ''Neden geldin?'' diye sordu. Elif'in umursamaz davranışlarına karşı içten gülümsedi. Ve tüm kararlılığıyla ''Bulutlu gözlerine güneş olmak için.'' dedi.

Dil susmaya başlar, kalp konuşunca Özgür kalır kelimeler, sözler koğuşunda Tükenir mürekkep kalem kağıda ovuşunca Nakşedilir kelamlar acının doğuşunda Lütuf etmişse yaradan Âmâ ya kalemi Durmaz kelamlar, bir söz sarf ederim Var gönül hanemde bir cihan alemi Lütfü etmek adına BİR SÖZ EDERİM

Yokluğun oldu yine kıyametim... Varlığın hisedilmeyecek kadar yok, Yokluğunla sınar oldun beni... Zaman geçip gider oldu... Sen bir selamı eksik eder oldun... Bütün kelamlar yine yokluğuna işaret, Bütün gözyaşları gidipte dönmedin yollara şahit... İçim sen sen diye ağlarken Bunu anlamaman ne kadar acı... Okuduğunuz her satırda kendinizi bulmanız dileğiyle... ~Tuğba ~