Hastalığımı öğrendiğimde yaptığım tek şey ağlamak olmuştu. Neden bütün kötülükler beni buluyordu ki?! Ailem yok mesela . Terk edilmişim. Küçücükken başka dünyaya gitmişler. Bu yaşıma kadar yetimhane binasının , her gün bir aile bekleyen çocuklarıyla beraber büyümüş bir insanım. Çoğu kez ağlamış , hayattan nefret etmiş , intihara kalkışmış , yıkık bir kızdım ben. Şimdi hayatimin en güzel yaşımda tam yetimhane odalarından kaçacakken , oradan kurtulacakken, yepyeni bir hayata(!) , yepyeni bir binaya(!) , yani hastahane odasına kapatılmış , ölmeyi bekleyen bir kız olacağım. Neden mi? Tedavisi olmayan bir hastalıktan kim kurtulabilir ki? Yada kendime nasıl bir ilaç bulabilirim ki?

Anabell isminde bir kızın aslinda tüm hayatının bir duzmeceden ibaret olduğunu öğrenmesi ve bunun ardindan büyük bir değişim geçirmesi :) -TAMAMLANDI

... ''Bana bir söz ver '' nefesi yüzüme çarparken zorlukla yutkunup ela gözlerine baktım. Bakışlarında o kadar çok duygu besliyordu ki saatlerce gözlerine bakmak istiyordum. Aşk-Nefret-Özlem-Hüzün-Acı ve daha bir çok duygu dolu bakışları dudaklarıma kaydı. '' Ne olursa olsun , ölüm bizi ayırana kadar beni bırakmayacağına söz ver Lucy. '' Onun çok sevdiği dudaklarımı dişlemeye başladım. Bakışlarım gözlerinden , öpüşmekten dolayı pembeleşen dudaklarına kaydı. Seslice yutkunup heyecanla aldığım nefesimi düzene katarak konuştum. '' Ölüm bile bizi ayıramaz Zayn. Seni asla bırakmayacağım. '' Dudaklarımızı tekrar birleştirdiğinde gözlerimi kapadım ve kendimi ona teslim ettim. Since: 14.08.2013

Biz böyle şeyler yaşamayı haketmiyorduk aslında kimse böyle şeyleri haketmezdi. Biz bu karanlık yolda kaybolmuştuk ve bulunmak için umut ediyorduk ama bulunamazdık çünkü izlerimiz silinmişti...

Asırlar önce Yunanistan da olan bir patlamanın ardından, henüz isimlerinin hala belirlenemediği canavar türü yaratıklar meydana gelmiştir. Aynı zamanda zihin okuyucu olarak da bahsedilen bu canlılar, insana benzeyen özellikleriyle dikkat çekerler fakat beslenme ve yaşam açısından insanlardan tamamen farklıdır. Yine de yeterince ayırt edilemiyorlardır. Açlıklarını insanların hissettikleri duygulardan, acılarından, nefretlerinden, sevgilerinden ya da kısacası kalplerinden beslenerek gideren bu korkunç canlıların dağ gibi yerlerde yaşadığından söz edilirdi. İnsanların içine çıkamazlardı çünkü; onlara yaklaşımlarının her saniyesinde acı çekiyor ve günden güne eriyerek kendilerinin ölmesine yol açıyorlardı ve bu türleri için büyük bir tehlike demekti. Türünün son kalanları olarak tahmin edilen Harry ve Hector 'un şehirde ve insanların arasında normal bir yaşam sürmeye çalışmalarını ele alan hikaye aynı zamanda imkansız bir aşkı da anlatacaktır. İnsanlar için sadece tehlikeden ibaret olan bir şeytanın, masum ve günahsız bir meleğe olan imkansız ve aynı zamanda tehlikeli olan, aksiyon dolu bir aşkı, anlatacaktır.

"Zaten doğduğum yer de karanlıktı. İçi ne kadar sevimli görünse de dışarıdan baktığınızda da anlayabilirdiniz hayatımın KARANLIK bir CENNET olduğunu."

Miranda sadece hayallerinin peşinden koşmuştu. Nasıl bilebilirdi ki hayallerinin erkeğini tavlayacağını? Onu tavlamak uçmak kadar imkansız, yürümek kadar da kolaydı aslında. Harry, çok karmaşık bir yapıya sahipti. Fakat Miranda onu çözebilecek zekaya kapasitedeydi. Belki de bu yüzden onu tavlayabilmişti. Harry ' i çözebilen tek kişi olduğu için.

Görev; Bir kızı her gün biraz daha, yavaş yavaş öldürmek. Ona işkenceler yapmak ve ölmeyi istemesini sağlamak. Acımasız ama yaralı bir adam. Umutlu ama kırılmış bir kız. Bu görevde ne olacak? Görev onlara ne getirecek? Kız görevin sonunda ölecek mi? Yoksa görevin amacı mı değişecek? Bilmiyoruz. Göreceğiz. *Hikaye gerçek kişilerle alakasızdır. -Tüm hakları saklıdır. Sadece Wattpad'te yayınlanmaktadır. Burada yazılanlar başka bir isimle başka bir yerden paylaşılamaz, çoğaltılamaz. İznim gereklidir. Hikayeyi veya bir benzerini başka sitede görenlerin bildirmesini istiyorum. Kapak Tasarımı @MissBollywood

"Neden sadece hayatımdan def olup gitmiyorsun Harry?" bakışları sertleşti. Üstümde gezinen bakışlarını yere indirdi. Yumruğu sıkıyordu. ❝Çünkü bunu... yapamam.❞ ©Tapulu malımdır.