Doktor Annabelle Clarke, dönemin en ünlü ruh sağlığı merkezi Windsor Kliniği'ne kabul edildiğinde, sadece hastalarla başa çıkmak için değil, kendi içindeki karanlıkla savaşmak için de hazırlıktaydı. Kliniğin sessiz koridorlarından yükselen gizemli fısıltılar, onu içine çekeceği bir dünyanın kapısını aralıyordu. Akıl sağlığını korumak artık yeterli değildi; Annabelle, merkezin unuttuğu sırları ve gölgeleri keşfetmek zorundaydı. Aksi takdirde, bu klinikte gerçekten neler olduğunu öğrenemeden, kendi ruh sağlığını da kaybedecekti. 96 numaralı odada kalan hasta, isimsiz, tekinsiz. Yıllarca bir başına kaldığı odada dünyadan bihaberdi, ümitsiz vakaydı. Ya da sadece öyle düşünüldü. Annabelle, onu iyileştirmekte kararlıydı. Ancak bu, gerçekten istediği bir şey miydi? Wattys2018 Hikaye Ustaları Ödülü Kazananı 🏆

Genç kadın karnındaki bebeğine sarıldı onu hissetmeye çalışarak . Ne olursa olsun onu bırakmayacaktı O hayatındaki minik mucizeydi babası bebeğini bırakmıştı.Ama onun bırakmaya niyeti yoktu tam yalnız kaldım derken karşısına YİĞİT SANCAKTAR çıktı.Onun gibi yalnızdı oda onunda bu hayatta kaybettiği şeyler vardı bu ikisi bir araya gelirse aralarındaki bebek engel olmak yerine onları bağlarsa nolur ??? Gelin beraber bakalım bu ikiliye durun durun hatta üçlüye ##### ##### -Beni unuttunuz askilotalarim ahh tabi ki anılı unutmamak lazım 😂😊

"Bu söylediklerine inanmıyorum, hepsi deli saçması! Hafızamı kaybettim diye benden faydalanmaya çalışıyorsun! Ben asla seninle birlikte olmadım!" "Ne derler bilirsin; 'Asla, asla dememek lazım.'" Karşımda durmuş yüzünde o nefret ettiğim ukala gülümsemesiyle bakarken bütün vücudum öfkeyle cayır cayır yanıyor. O ise bu halimden memnun kalarak yüzündeki sırıtışı büyütmekle meşgul. Tamam, o gülümseme birçok kızın aklını başından alacak kadar muhteşem olabilir, ara sıra bende dalıp gitmiyor değildim ama onun kim olduğunu biliyordum. Kendini beğenmiş, küçük dağları ben yarattım tavırlarından da nefret ediyordum. Bu yüzden söylediklerinin uydurma olduğundan yüzde yüz eminim, hafızam benden son 4 yılı çalmış olabilir ama kendimi tanıyordum. Bu ukala çocukla birlikte olacağıma ölürdüm daha iyi! Bu kadar büyük konuşmamam gerektiğini öğrendiğimde her şeyin için çok geç olmuştu. *** Bu hikaye bana aittir. İzinsiz kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır.

Sahte Masal artık dijital bir okuma programı olan HitReads uygulamasında yüklü olduğu için burada sadece ilk üç bölümü bulunuyor. Uygulamaya Google Play'dan ulaşıp kolayca indirebilirsiniz. Türkçe ve kullanımı kolay bir program olduğu için de zorlanmadan Sahte Masal ve başka birçok kitaba ulaşabilirsiniz. SiyahLotus_ ''Gittiler. Artık kafanı göğsümden çıkarabilirsin küçük kız.'' dedi eğlenir gibi bir üslupla. Evet kafamı oradan çıkarabilirdim ama onun yüzüne nasıl bakacaktım. Eminim yüzüm de, elbisem kadar kırmızıydı. Utançtan ve öfkeden ağlamak üzere olan gözlerimi yere indirip, başımı göğsünden kaldırdım. Konuşmaya başladığımda hala yüzüne bakamıyordum ve sesim utançtan titriyordu. ''Özür dilerim. Ben...'' dedim ama hem utançtan, hem de öfkeden gerisini getiremedim. Cümlemin kalanını o tamamladı, ''Sen, az önce sahte bir masaldan uyandırıldın prenses.'' dedi manidar bir sesle. Bu Lal ve Koray'ın bir anlaşmayla başlayan hikayesi... Bu Kırmızı Leydi'nin sahte masalının, gerçek hikayesi...

"Bir ölüm insanı ne kadar değiştirebilir?" sorusunun cevabıydı Amelia.1 yıl önce geçirdikleri trafik kazasında babasının ani ölümü ile hayatında ki birçok şey değişmişti.En çok ta kendisi.Eskiden neşeli ve güler yüzlü bir kız olmasına rağmen, şimdi yaşamaya dair bir sebebi olmayan,yalnız ve zorlukla gülümseyen biri haline gelmişti. Bir de bunun yanında sinir kontrolünü kaybetmesi...Bu kayıp bazı felaketlere yol açacaktı. Belki de bu felaketler yeni bir başlangıcın anahtarı olacaktı,ve kim bilir belki yeni bir aşkın... ~~ "Sende hissediyor musun?" "Neyi?" "Kalp atışlarımın hızlandığını." "Neden o kadar hızlı atıyor?" "Çünkü sen yanımdasın."