Przeszłość nigdy nie daje o sobie zapomnieć. Claudia wie o tym doskonale, od wieków uciekając nie tylko przed wspomnieniami, ale i istotą, która zamieniła jej życie w piekło. Kiedy Charon wpada na właściwy trop, do wampirzycy dociera, że najwyższa pora się zatrzymać - i to zwłaszcza teraz, gdy pragnie chronić nie tylko siebie. Fałszywy spokój zakłóca złowróżbny blask Krwawego Księżyca. Dawno zapomniane wierzenia i niepokojące wizje sprawiają, że Claire coraz trudniej zaufać własnym zmysłom, a co dopiero nauce, w której niegdyś pokładała tak wielkie nadzieje. Ale szaleństwo również potrafi być piękne, szczególnie dla kogoś, komu jest pisane... Zwłaszcza wtedy, gdy przybierze postać niebezpiecznego, pociągającego mężczyzny, zdolnego rozbudzić w niewinnej dziewczynie naturę, o której istnieniu nie miała pojęcia. Publikowane opowiadanie opiera się na sadze „Zmierzch" autorstwa S. Meyer, jednak opisane wydarzenia, miejsca i nowe postacie, pojawiające się w życiu Renesmee i Cullenów, są wyłącznie mojego autorstwa. Akcja toczy się kilka lat po wydarzeniach z ostatniej części serii. WERSJA NA BLOGSPOCIE: https://lost-in-the-time.blogspot.com/p/krwawy-ksiezyc.html LOST IN THE TIME KSIĘGA I: Brzask - https://www.wattpad.com/story/129986762 KSIĘGA II: Północ - https://www.wattpad.com/story/131330178 KSIĘGA III: Mrok - https://www.wattpad.com/story/134559723 KSIĘGA IV: Pełnia - https://www.wattpad.com/story/135968886 KSIĘGA V: Zapomniane - https://www.wattpad.com/story/137005797 KSIĘGA VI: Światło - https://www.wattpad.com/story/143212920 KSIĘGA VII: Przebudzenie - https://www.wattpad.com/story/144548391 KSIĘGA VIII: Łowca - https://www.wattpad.com/story/173476622 KSIĘGA IX: Krwawy Księżyc - aktualnie czytana SPECJALNE - https://www.wattpad.com/story/133513817

Trzydzieści lat względnego pokoju okazało się zbyt ciężką próbą dla dwóch od wieków zwaśnionych państw. Chociaż walki na granicy są ledwie odległą pogłoską, mieszkańcy Wexaardu czują, że wojna się zbliża. Cudzoziemski łowca potworów, Ilneter Morren, najchętniej nie miałby nic wspólnego z konfliktem i dalej wykonywał swoją robotę. Niestety, obce pochodzenie i problematyczny temperament znacznie mu to utrudniają. Jakby tego było mało, zainteresowała się nim grupa tajemniczych osobników, tytułujących się Strażnikami Ogrodów. Koszmary i agresywne rośliny stają się dla Ilnetera normą, gdy wraz z próbami pozbycia się kultystów stopniowo odkrywa prawdę nie tylko o Ogrodach Umarłych, ale także o historii swojej i tego świata... Uwaga! Lojalnie ostrzegam, że w procesie publikacji zdarzają się poważne zastoje. Za wszelkie niedogodności przepraszamy. (opis prawdopodobnie kiedyś zostanie zastąpiony lepszym. O ile, oczywiście, nie zniknie całkowicie wraz z resztą tworu)

Nic nie jest takie jakie się wydaje, na pewno nie przy pierwszym spojrzeniu. Czasem niezbyt szeroko otwieramy oczy, żeby móc zobaczyć , co kryje się za delikatną zasłoną tajemnic, mleczno-białym puchem sekretów. I pytanie - czy można manipulować śmiercią, dawać życiem tym, którzy już dawno odeszli? Czy powrót ze świata umarłych nie przyniesie ze sobą czegoś więcej niż tylko nowe życie? Esabell umiała patrzeć dalej, umiała coś więcej niż zwykły człowiek, ale przecież ona sama była człowiekiem. Nazywano ją "dzieckiem uratowanym z płomieni" i odkryto przed nią prawdę o słodkiej, okrutnej ziemi. Dla wiatru była lekka niczym piórko, w świetle słońca mieniła się złotym blaskiem, jakby otaczała ją łuna rozłożonych skrzydeł, w ciemności jej wzrok się nie gubił, więc czym tak naprawdę była? Esabell umiała radzić sobie w ciężkich sytuacjach, jak wielu podobnych do niej. Tworzyli coś, co mogli nazwać wspólnym domem i zajmowali się czymś określanym jako ciemne jaja. Pomimo ukrywania się przed łaknącymi odkrycia tajemnic ludźmi ich życie w jednej chwili złamało się na pół. Od tamtej chwili rozpoczęła się wędrówka do czasu aż Bogowie nie spuścili drapieżnych ptaków z łańcuchów. Drapieżne ptaki zeszły na ziemie, swym oddechem zrównały świat kamiennych budowli z piachem, który przez wieki zbrukał się krwią niewinnych. Apokalipsa, jakiej żaden nie napisał w księgach zbyt wielu religii, nastała i trwać miała nieokreśloną ilość, godzin dni i lat ciągłego cierpienia. Wróciły stworzenia zgładzone i odesłane do piekła skąd przybyły roztaczając śmiertelny żar. Wydawało się, że nie ma ratunku, bo jak pokonać coś, co żyć nie miało, a wróciło w pełni sił.

Rdzeń stanowi serce i jaźń Żywego Okrętu. Wie o tym każdy szanujący się kapitan... ... głównie dlatego, że połączony z nim umysłem na stałe, w razie awarii umiera w męczarniach. Kraeg powinien być martwy - wie to równie dobrze, jak że nigdy nie odzyska wzroku w oku oślepionym błyskiem eksplodującego rdzenia, ani nie pozbędzie się śladów oparzeń znaczących połowę jego ciała. Wojna była całym jego życiem, a jedna pochopna decyzja i mnóstwo chorobliwej dumy sprawiły, że stał się zarzewiem katastrofy, w której zginęła niemal cała załoga jego okrętu. Przy zdrowych zmysłach utrzymuje go jedynie nadzieja na to, że w porzuconym w niewielkim porcie wraku Żywego Okrętu wciąż czai się iskra życia, którą można by było podsycić... choć nie ma pojęcia, jak miałby to zrobić. Lena, choć podczas wojny miała ledwie pięć lat, zdążyła doświadczyć jej okrucieństwa na własnej skórze. Wilkokrwista - niegdyś obiekt sensacji i ofiara badań nad projektem nowej broni, obecnie działaczka na rzecz praw zmiennokształtnych - wciąż cierpi z powodu snów, w których nawiedzają ją wspomnienia przeszłości, nie jest jednak w stanie przypomnieć sobie szczegółów tego, co wydarzyło się ponad dwadzieścia lat wcześniej. Uznawszy, że eksploracja wraku Żywego Okrętu może być niezłym punktem zaczepienia w walce o odzyskanie wspomnień, niechcący natyka się na półszalonego mężczyznę, który całkowicie wywraca jej poukładane życie do góry nogami... Zapowiedź - na tę chwilę dostępny jest jeden rozdział powieści.

Część druga serii "Noruk" *** Południe po jednej stronie Rzeki. Północ po drugiej. To, co łączy ludzi, to granica, na którą spoglądają, gdy szukają winnych swoich nieszczęść. Bo przecież wszystko to wina zmiennych... Prawda, Republiko? *** Alois Kershaw wrócił do ojczyzny. Nie jest już tym samym człowiekiem, co kiedyś. Teraźniejszość stawia go przed konsekwencjami wielomiesięcznej nieobecności. Alois ma wiele zaległości do nadrobienia. W Republice może i nastąpił pokój... Ale inaczej go sobie wyobrażał. Ludzi nadal prześladuje strach. Władze lokalne zaś obwieszczają swoje panowanie kolejnymi rozporządzeniami, restrykcjami, ustawami dla mieszkańców. Przyszłość zapowiada się jednak obiecująco. W końcu tylko w jej gestii pozostaje, czy stare rany się zaleczą albo na niektóre pytania odnajdą odpowiedzi. Może nie tylko w jej gestii... Może wystarczy mieć tylko odpowiednie znajomości? Co do tego ma jednak ekscentryczny mechanik? A co nowy komendant Kariorum? Alois zacznie żyć za dwóch, jak obiecał? Czy odnajdzie się w nowym porządku i ruszy wreszcie do przodu? Albo może będzie musiał zrobić krok w tył? Przygoda wybiera sobie ludzi wedle własnego uznania, tak jak i sama traci nimi zainteresowanie. Alois z jednej uszedł z życiem. Tylko... Czy rzeczywiście jego przygoda się skończyła?

W alternatywnym świecie, gdzie alchemia daje moc zmieniania rzeczywistości, kochająca książki i rodzinne opowieści Shavir'ah postanawia zarabiać na życie jako detektyw. Przeprowadza się do kamienicy, nawiedzanej czasami przez ducha byłej właścicielki, po czym przebiera za młodzieńca, by znaleźć pierwsze zlecenia. Podczas jednego z nich poznaję Renzę - hazardzistę, hulakę i w chwilach potrzeby włamywacza. Korzysta z jego umiejętności, wypełniając swoje zadanie, a potem zamierza zapomnieć o tej znajomości. Ich ścieżki jednak znowu się krzyżują, gdy znika pewna szlachcianka, a Shavi jest jedyną osobą, która ma szansę ją odnaleźć.

Gdy przeszłość wydaje się być życiem kogoś innego, a teraźniejszość wypełniają konsekwencje błędów, tylko patrzenie w przyszłość może dać nadzieję. Ale co jeśli ona też maluję się w mrocznych barwach? W czasach, gdy demony nabrały mocy, a rebelia niemal już upadła, potrzeba bohaterów. Jednak kiedy plan Harriet został zniszczony, moce Bianki przepadły, a Luna straciła swoje ideały, niewiele jest osób, które nadal chcą walczyć z przeznaczeniem. A już na pewno nie ma kogoś, kto zdecydowałby się na wskoczenie w wir politycznych intryg, zabójczych sekretów i skrywanych zbrodni. Jednak kiedy to upadłe anioły rozdają karty, wolna wola nie ma nic do rzeczy, a poczucie bezsilności i brak zaufania tylko przybliżają do wypełnienia ich planów.

W Ragharranie, ponurym królestwie w samym sercu Starego Kontynentu, tak źle nie działo się od czasu rządów szalonego króla Vrarghra Lemarra. Czarne Burze stają się coraz bardziej zajadłe, a w Szarych Mgłach pojawiają tajemnicze postacie, co dla władcy Erghona Zdobywcy jest najlepszym dowodem na to, że należy postawić w stanie pełnej gotowości zarówno jeźdźców smoków, jak i wszystkich Mglistych Rycerzy. Gdy dodatkowo okazuje się, że państwu grozi najazd sąsiadów z zachodu, a pozornie nieszkodliwa podziemna organizacja zdaje się wiedzieć więcej niż powinna, sytuacja staje się krytyczna. Generał Kriggs von Eckhardt zawsze był przede wszystkim żołnierzem. Wojna i walka są dla niego jak narkotyk, a okrucieństwo i perfekcjonizm, z jakim wykonuje wszelkie rozkazy, urosły do rangi legendy. Jako pierwszy w historii nauczył się przywoływać Mgielne Ostrze w ciągu ledwie dwóch uderzeń serca. I potrafi zrobić z niego użytek. Lhynne jest wilkokrwistą, która porzuciła swoje plemię, by zamieszkać wśród ludzi. Przyzwyczaiła się już do oceniających spojrzeń i plotek, lecz gdy pewnego dnia znajduje podrzucone smocze jajo i staje przed koniecznością rozpoczęcia nauki w Akademii Jeźdźców Smoków, okazuje się, że o byciu dziwadłem nie wiedziała jeszcze zupełnie nic. Zwłaszcza gdy wychodzi na jaw, że jej pisklak ma niewłaściwy kolor łusek... Ponowne nadejście Cienionocy i końca znanej cywilizacji staje się coraz bardziej prawdopodobne. Lecz czy któreś z nich może temu zapobiec? *TRWA REMONT, ale mimo wszystko zapraszam do czytania*

[Zostaje wydane w 3 tomach, pierwsze dwa już dostępne!] Kojarzycie ten moment, kiedy wasza bliźniaczka okazuje się zmiennokształtna, po czym znika, więc musicie podszywać się pod nią w nieludzkiej szkole? Nie? Erin Lanford chciałaby móc powiedzieć to samo. Jadąc do Mallaroy spodziewała się wszystkiego, nawet własnej śmierci. To znaczy, wszystkiego poza palącym pragnieniem, by pociąć lidera wampirzej elity piłą mechaniczną. Alea Lanford za to nigdy nie myślała, że na jej barki spadnie obowiązek ratowania całej rasy. Ale hej, wszystko będzie w porządku, prawda...? Spoiler: nieprawda.