Panem is verdeeld in 2 delen, de zee en het land. Elk jaar wisselen de hungergames van deel. Dit jaar worden ze gehouden in de zee, de tributen zijn zeemeerminnen. Het enige probleem, zeemeerminnen weten niet wat serieus zijn betekent.

Ik ben Venus. Ik ben een godin en dat vind ik vreselijk. Als er iets mis gaat in de onderwereld ben ik de enige in mijn rijk die de waarheid ziet. Maar wat als ik er niet kan zijn?

Het is honderd jaar gelden dat de bevolking van Panem zich tegen het Capitol keerden. Nu ervaren ze de gevolgen in de 4e kwartskwelling.

Hij kijkt me aan met zijn vuurrode ogen. "Jou had ik hier zeker niet verwacht." Sist hij. Ik blijf in vechtpositie staan. "Ik jou anders ook niet." Ik kijk hem doordringend aan. Hopelijk had hij niet door dat ik stiekem erg bang ben. Ik had nooit in mijn eentje op zoek moeten gaan naar sporen. Opeens staat hij er niet meer. Ik kijk naar de bomen en zie hem op een tak. Hij lacht op een enge manier en hopt van de ene tak naar de. Dan land hij voor me. Zwarte rook komt uit zijn handen. Ik zie niets meer.