(Gerçek Bir Hikayeden Alıntıdır) ''Gizli Numara Engelini Kaldır O Telefondan''... ''Bakın notunuzu da aldım ama gerçekten çok iğrenç bir şaka olmaya başladı bu şekilde devam ederseniz durumu polise bildireceğim'' '' Ne oldu gizli numaradan bir haber'mi geldi?''. Sorusuyla durmuştum sahi gizli numara ne olmuştu?

'' Dolunay...'' diye fısıldadı Okyanus, gözleri gözlerimde gölgelenirken. '' Yakamozum olur musun? ------------------------------ Okyanus Aslan; deniz gözlü gece adam. Kısa bir sürede hayatımda kocaman yer edinmiş olan, ancak bunu bana bile fark ettirmeden yapan, yalın ve bir o kadar karmaşık olan; doğru ve bir o kadar da yanlış olan adam. Merhametli bir şeytan gibi içime işleyen, nakışlarının izini ise tenime kazıyan; şiir adam. Satırları atlarken nefes almayan, noktalarını çoktan ünleme çevirmiş olan; cesareti yüreğinden taşan, şair adam. Yokluğu rüzgârın nefesi olan, varlığımın en derinlerine esen; soğuk adam. Varlığıyla her bir duvarı yakabilecek olan, külleri korlandırabilecek kadar sıcak; ateş adam. Gri adam ve mavi adam. Siyah adam ve beyaz adam. Okyanus kadar derin ve bir o kadar berrak olan adam. Okyanus kadar tehlikeli ve bir o kadar huzur veren adam. Okyanusun ruhu olan adam. Bir yüzü gerçek olamayacak kadar rüya; diğer yüzü rüya olamayacak kadar kabus olan adam. Varlığıyla titreten, yokluğuyla inciten, inleten adam. İçinde yüzlerce Dolunay Görkem taşıyan ve bundan habersiz olan; tüm gürültüsünün içinde sessiz adam. Okyanus Aslan... Cennetine yükselmek için önce cehennemiyle dost olmayı gerektiren ve cehennemi de en az cenneti kadar çekici olan adam... (YAKAMOZ'UN TÜM HAKLARI TARAFIMCA SAKLIDIR. HERHANGİ KOPYALAMA VEYA BENZETME İBARELERİNDE YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!) 01.02.2015

Bacaklarımın titremesini ve ayaklarımın geri adım atmasını umursamadan zorlukla da olsa ulaştım yanına. Çöktüm yavaşça mezarının başına. Geçen sene, tam da bugün. Kaybetmiştim onu, kalbimi, nefesimi, her şeyimi... Toprağına attım elimi. Sıcaktı, her zamanki gibi... Avucuma doldurduğum toprağı sımsıkı tutup burnuma yaklaştırdım. O kokuyordu hala. Nasıl da özlemişim. Biraz daha yukarı çıkardım elimi. Yanağına denk gelecek şekilde. Elimi her yanağına koyuşumda ne güzel öperdi avucumu. Nasıl güzel işlerdi ruhuma. Gözlerim, biriken duygularımın esiri olan göz yaşlarımı daha fazla içinde tutamayınca bıraktı kendini. Hemen ardından "Baba," diyen yumuşak bir ses duyduğumda döndüm arkamı. Gömleğimin kol kısmını tutmuştu sımsıkı. "Annem, orada mı?" diye sordu masmavi bakan gözleriyle. Ne güzeldi öyle. Tıpkı annesi gibi... Her şeyi merak edip durmadan soru soran, benim güzel miniğim gibi... Gülümsedim zor da olsa. Gözlerimi bir an için sıkıca kapatıp akıttım tekrar göz yaşlarımı. Ayaz çöktü yavaşça mezarın yanına. "Anne," dedi sesinin en saf tonunda. "Ben geldim." Yutkunarak gözlerimi son kez kapatıp göz yaşlarımı yeniden serbest bıraktıktan sonra doğrulup mermere oturdum. Dudağımı hafifçe mezar taşına bastırdım alnından öpercesine. İyice ağırlaşan elimi yavaşça kaldırıp parmaklarımı adının üzerinde gezdirdim. 'Derin Atakol' Ne de güzel yakışmıştı soyadım, adının yanına.

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

Nereye gideceğini bile kestiremiyordu, beyin fonksiyonları donmuş, düşünceleri dört bir tarafa savrulmuştu. Ürkek bir ceylan gibi kurtuluş yolunu bulmaya çabalıyordu. Korku illeti hislerini boşluğa sürüklemiş, mantığını devre dışı bırakmıştı. Endişe algılayış duvarlarını eğrelti bir buz kütlesini çevirmişti. Bu kez günahkar ellere hapsolmuş yüksek dozda bir silah sesi, gecenin ayazına bomba gibi düştü. Vücudu duyduğu sesi algılamakta zorluk çekiyordu. Gözleri kararmak üzereydi, bacakları dayanamıyordu. Yorulmuştu, hayatı zifri bir yangında yakılmıştı , sanki zor nefes alıyordu. En saf gerçek ise ondan asla kurtulamayacağını kabullenmesi olmuştu. Cehenneminin sadist ses tonuna ev sahipliği yapan haykırışı ise son duyduğu kelimelerdi. "Nefes aldığın sürece, Çektiğin her nefes; Benim Esirim... Bedenin varolduğu sürece, Ruhunun her damlası; Benim Eserim.." Klişe bir hikaye arıyorsanız yanlış yerdesiniz! Tüm Hakları Zihnimin Karanlık Labirentlerinde Saklıdır ©

Bir kıvılcım yaktım karakterlere. Dumanı Yiğit oldu, alevi Defne. Defne Tanyeli biraz deli, fakat mekanikte efsane! Beyni kodlarla sarılı ve bunun sebebi, dünyanın en iyi Hackeri olması. Kızıl saçlarını ateş sanan bir askeri var, kendisi Yüzbaşı. Yiğit Yekta, Defne Tanyeli ile tanışmadan önce kızıllardan kesinkes nefret ederdi! Yani ne o öyle, palyaço gibi her telden çalmak? Laflarını ona birer birer yediren Kızıl Fırtına, Yiğit'i cehennemden çıkarıp mum alevine çevirdi; yine de Yüzbaşı Yiğit Yekta, sadece kızılına gelince yekten bir mumdu. Birde taburuna sorun bakalım, Yiğit Yektayı? "EMRET KOMUTANIM!" "Tabi emredeceğim mına koyim. Rütbeyi boşuna almadık ki?"

Neden tüm hikayelerde kadınlar güçsüz utangaçtı ? Neden sert olanlarda kötü insanlardı ? Ortası yok muydu ? Bir insan kötü soğuk olmadan güçlü olamaz mıydı ? Kendi ayaklarının üstünde duracak kadar güçlü insanlara eziyet etmeyecek kadar insandım. Bana vuran erkeğe aşık olmayacak kimsenin altında ezilmeyip tek başına yaşadığım bu şehirde insanların oyunlarına gelmeyecek kadar kurnazdım. Ben bir kadınım, Regli olduğum için utanmayan, kadınlığıma laf eden bir erkeğe siktiri çekecek kadar özgür olan, kendi parasını kendi kazanacak kadar ayakları üstünde kalabilen, dışarda çekinmeden yüksek sesle kahkaha atan, kendi hayatına kendi kararlarına sadece kendisi karışan bir kadındım. Geceleri şarap içer dans ederim, gökyüzüne bakar hayaller kurarım. Erkeklerle gezer sevişirim. Ben Hera Demir. Benim hikayeme hoşgeldiniz.

Serap turizm okuyan sıradan bir üniversite öğrencisiyken, ünlü bir turist rehberinin yanında yapacağı stajı sırasında sıradan hayatını bir Arap masalına çevirecek Dubai'li bir iş adamı olan Omar ile tanışacağını nereden bilebilirdi ki? Omar sadece sıradan bir iş adamı değildi. Onu tanımlayacak birçok sıfat vardı. Çapkın, Yakışıklı, Başarılı, Zengin, Centilmen ve hepsinden önemlisi Tehlikeli!  Onun için para her kapının anahtarıydı ve her şekilde o istediği her şeyi rahatlıkla satın alabilirdi. Şimdiye kadar alamadığı hiçbir şey yoktu. Serap'ı ilk gördüğünde onda farklı bir şey olduğunu biliyordu. Fazla masumdu... Fazla güzeldi ama Omar'ı etkilemeye çalışan hiçbir çaba içine girmiyordu. Omar için bu da farklı bir baştan çıkarma taktiğiydi ve Serap fark etmeden çoktan Omar'ın yeni hedefi olmuştu bile. Peki Omar Serap'ı elde edebilecek miydi?  Serap gerçekten de onun sandığı gibi sadece onu baştan çıkarmaya çalışan diğer kadınlardan biri miydi? Tüm yaşananlar bir oyundan mı ibaretti? *** Bu hikayenin tüm hakları tarafım ve Doğan ve Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş. tarafından saklı olup kurgunun kullanılması, ticari amaçla kullanılması, çoğaltılması yasaktır. Böyle bir durumla karşılaşılırsa yasal işlemler başlatılacaktır. 13.08.2014 itibariyle yazılmaya başlanmıştır.

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."