Bir sonraki bölüm.

Asırlar önce Yunanistan da olan bir patlamanın ardından, henüz isimlerinin hala belirlenemediği canavar türü yaratıklar meydana gelmiştir. Aynı zamanda zihin okuyucu olarak da bahsedilen bu canlılar, insana benzeyen özellikleriyle dikkat çekerler fakat beslenme ve yaşam açısından insanlardan tamamen farklıdır. Yine de yeterince ayırt edilemiyorlardır. Açlıklarını insanların hissettikleri duygulardan, acılarından, nefretlerinden, sevgilerinden ya da kısacası kalplerinden beslenerek gideren bu korkunç canlıların dağ gibi yerlerde yaşadığından söz edilirdi. İnsanların içine çıkamazlardı çünkü; onlara yaklaşımlarının her saniyesinde acı çekiyor ve günden güne eriyerek kendilerinin ölmesine yol açıyorlardı ve bu türleri için büyük bir tehlike demekti. Türünün son kalanları olarak tahmin edilen Harry ve Hector 'un şehirde ve insanların arasında normal bir yaşam sürmeye çalışmalarını ele alan hikaye aynı zamanda imkansız bir aşkı da anlatacaktır. İnsanlar için sadece tehlikeden ibaret olan bir şeytanın, masum ve günahsız bir meleğe olan imkansız ve aynı zamanda tehlikeli olan, aksiyon dolu bir aşkı, anlatacaktır.

Yanlış olduğunu bile bile onunla böyle bir işe kalkışmak, beni ne kadar akıllı yapardı?

"Yerleri değişeceğiz. O kadar zor değil. Küçükken oynadığımız oyunlar gibi. Sadece bu defa idare etmen gereken bir sevgilim var. Tek fark bu." Tüm hakları saklıdır. Bu eser yazarından(@sleepintheatlantis) izin alınmadan herhangi bir yolla kopyalanamaz, çoğaltılamaz, basılamaz, yayımlanamaz. Uyarlaması yapılamaz, değiştirilerek yayınlanamaz. Başlangıç tarihi: Ağustos 2014 Bitiş tarihi: 29 Mart 2015

"İzninle, zorla da olsa kalbine girmek istiyorum." Başlangıç tarihi: Ağustos 2014 Bitiş tarihi: Ocak 2015

“Birazcık üstelesem, benimle yatmak için bana yalvarırsın Colin.” Ben mi? Bir erkeğe mi? Yalvaracak mıyım? Hah! Dalga geçiyor olmalıydı. Kaşlarımı kaldırdım ve alaylı bir sesle konuştum, “Tanrım! Üzerimdeki tişörtü çıkarıp yanına gelsem üstüme çıkmak için yapmayacağın şey kalmaz.” Fark ettiniz değil mi millet? O başlatmıştı, teknik olarak ben bir şey yapmamıştım. Yani şimdiye kadar. Üstelik lütfen, asla bir erkeğe yalvarmam. Genelde bu işi onlar üstlenirler. “Kendine fazla güveniyorsun Colin.” Kaşlarını çatmış, dilini dudakları üstünde gezdirmişti. Dudakları ise midemi bulandırmayan tek yeriydi. Her neyse. Bir şey duymadınız tamam mı? Eğer size ‘Colin Harold’ın dudakları hakkında ne düşünüyor?’ diye sorarlarsa, bir şeyler saçmalayıp koşmaya başlıyorsunuz. Bir daha arkanıza dahi bakmadan koşmaya başlıyorsunuz… “Deneyimlerim yüzünden, Harold. Anlarsın ya?” Göz kırpışıma başını sallamakla karşılık vermiş, “Harry.” Diye de düzeltmişti. Düzeltmesine karşın umursamazca omuz silktim ve tam tekrar telefonumu elime alacağı sırada, boğuk sesiyle irkildim, “Ufak bir iddiaya ne dersin Colin?” “Nasıl bir iddia dan söz ediyoruz?” Bir kez daha gözlerimi kısmış, direkt olarak gözlerine dikmiştim. “Bilirsin, belli bir süre belirleyeceğiz ve ilk dayanamayan, pes eden-“ “Yalvaran,” Bunu gülerek söylemiştim. "Kaybeder.” “Bana aşık olma sakın.” Evet, sanki hiçbir işi yokmuş gibi, bir de onun bana aşık olmasına katlanamazdım… “Lütfen, kural bir, aşk yok.”

Onu bulmak defterimin arasında dört yapraklı bir yoncayı kurutmak gibiydi.