Creepypasta Türkçe Blogundan alıntı kısa korku hikayeleri ve CP'ler... Blog'u ziyaret etmeyi unutmayın.

O, kendi ütopyasında yaşayan biri.. Biz insanları ay ve güneşin asla aynı anda gökyüzünde olmasının imkansız olduğuna inandırdılar. Hatta bilirsiniz bir çizgi filmde bile o iki ışık saçan nesnenin beraber oluşunun kötü bir felaketi getireceğini söylediler. Geceyi aydınlatır ay, gündüzü aydınlatır güneş.. Onların birlikteliği sonsuzluktur aslında, imkansızlık değildir.. Ben hep sonsuzu ve imkansızı sevmişimdir, imkansızı kazanıp onu sonsuzum yapmayı sevmişimdir.. Ben kendi ütopyam da sarı bulutları kazandım, onlar artık benim sonsuzluğum! Ve gittikçe, kaybediyordum.. Sarı bulutlarımı, kendim, KAYBEDİYORDUM! Ben öldüm.. Ve bazı hayaller görmeye başladım o anda ise hayatım değişti. Benim bu bulutlarla işim bitmemişti ve tüm bulutlar, bulutlarım yok olmadan bende bitmeyecektim. Her gün gece 03.27'de başka bir bedendeyim. Hatta bazenleri saati şaşırıyorum ve bu yüzden kayboluyorum.. Aynaya bakınca kim olduğumu görmüyor, ruh olarak kalıyorum veya ani şok yüzünden bedene girdiğim gibi PAT! ölüyorum.. Benim işim mutsuzların ve haksızların intikamını alarak dünyada ki işini bitirmek.. Ama eğer mutsuz kalmamışsa kötülük veya iyiliğe gidiyor ve orada bir süre yaşıyorum. Ama eğer diyorsan "Hayır mutsuzlar bitmedi, ben de varım!" diye, belki bir gün sana da uğrarım? Bir gün bedeninde -Time of death 327- yazısı belirirse, bil ki sıra sendedir.. Riske hazır mısın?

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."