14 yaşında yazdığım bir hikaye. Birçok eksik var farkındayım. Ancak lütfen, 14. En azından burada dursun, 14 yaşında iyi iş çıkardığımı düşünüyordum. Dolayısıyla o yaşlardaki kitlenin hoşuna gideceğini de biliyorum. İyi okumalar. -Beyza Doğuç.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Ben Hayat Aksoy, kendi kliniğimde psikolog olarak çalışıyordum.. Babamın ölümünün ardından herkese, her şeye sırtımı döndüm. Bir kaç ay sonra kendime gelip, babamın intikamı için geri dönmemin ardından gelişen olaylara artık yetişemiyordum. Hem maddi hem de manevi olarak sıkıntılar çekiyordum ve yıpranmıştım. Ne yapacağımı bilemez bir duruma geldiğimde ailemle ve arkadaşlarımla görüşmeye başladım. Babamın ölümündeki sırlar tek tek ortaya çıkmaya başlamıştı bile. En güvendiklerim bile güvenimi boşa çıkarmıştı. Büyük bir hayal kırıklığı içerisindeydim... Ama hala umudum vardı. Zamanla belki bir şeyler düzelirdi.

Gök gürültüleri vardı beynimde, Çözdüm onları kelimelerimle. Döküldüler teker teker. Bazıları yeryüzüne, Bazıları ise gözlerimden çehreme.

"Bir acı var kalbimin tam sol köşesinde. Hemen sen kokan satırların arasında beliriveren çok fazla acı var, sevgilim."