[ Gerçek bir hikayeden uyarlanmıştır!! ] "Onu öğrendiğim gün hayatım değişti. Ondan bir oğlum oldu. Beni bir çocuğun babası yaptı ve şimdide eşi oldum. Bu güzel kadını sevmemek mümkün mü?" Genç adam, duyduğu sözlerle mutlu oldu fakat içini kaplayan huzursuzluk ve sıkıntıyı önleyemiyordu. "Gerçekleri öğrendin de, kaçıp gideceğini biliyorsun" Pamir bunu önceden düşünmüştü. "Oğlumuzu bırakıp gitmez."dedi "Onu engelleyemez, zorla tutamazsın. Çünkü bir kadın mantığını kullandığında sınırları aşar Pamir. Sınırsızlığı sana gösterir" Pamir bunu biliyordu. Hele ki Nurvetin neler yapacağını az çok tahminde ediyordu, ama sevdiği bu kadını kolay bırakmayacak, oğlunu ve onu kendine bağlayacaktı. Not: Bu hikayeye her hafta bölüm gelmektedir. Hatta arada iki bölüm üst üste bile geliyordur.

Bir hayal. Bir an. Bin dokunuş. Bir ölüm. Bir kaçış. Parmak uçlarındaki ritim ona aşacağı okyanusları vadediyordu. Tek bir an kalbinin yerini bulmasını sağlamıştı. Bir dokunuş ona binlerce kirliliği hatırlatıyordu. Parmak uçlarındaki ritim soluk benizli cesetin kokusuna bulanıp kayıplara karışmıştı. Çok uzaklardan bir ses gölgeleri ile beraber ortaya çıkmış, hastalıklı zihninin önemli parçaları olmuştu. On dikiş izi bir kaçışın başlamasına sebep olmuştu. Şimdi olması gerektiği yerdeydi.

*Yetişkin İçerik* +18 Kara kuyuydu orası içinde olmadığımız halde en dipteymiş gibi boğuyordu bizi. Kurtuluş yok gibiydi. Belki de yoktu. Kimselerimizi alıp bizi kimsesiz bırakmıştı. Biz kimsesizler birbirimizin kimsesi olmuştuk.

Doğukan Arınç Balcı. Dünyasını, bize yaşamı anımsatan bütün canlı renklerden soyutlamış ve en az kendisi kadar hissiz bir hayat olan griyi yaşıyordu, dünyasında ona ait tek renk, griydi. Tehditkar, sert, hükmedici ve çekici görünümünün ardında sağlam kapılarla defalarca zincire vurulmuş yapayalnız, gazap dolu bir ruhu vardı. İnsanların ona baktığı zaman dikkatini çeken tek şey tapılası bir çift gri gözdü, benim ise tüm gördüğüm sevdiklerini kaybedeceği zaman nasıl gazabını tadacağımızdı.

Güneş doğdu ve güneş battı. Fırtınalı bir gecede bir kız bebek daha gözlerini dünyaya açtı. Gözbebeklerindeki yabancılık, masumiyetle dans ediyordu, omuzları hafifti çünkü dünyanın ağırlığından habersizdi. O her güldüğünde başucunda kelebekler varmışçasına annesini büyülüyordu. Küçük ellerini açtığında cennetten bir koku yayılıyordu. Annesi ona gülümseyerek bakarken yaşamak için sebep buldu. Kalbi sevgiyle dolarken sesleri duymadı, sevginin sesinden başka yankı yoktu. Sırtında bir kesik hissetti, ardından onlarcasını. Yere yığılırken konuşamadı, nefes alamadı, anlamadı, düşünemedi, hareket edemedi. Tek gördüğü krem rengi erkek paltosu oldu. Son düşüncesi çok uzun zamandır görmediği oğlunu çok sevdiği oldu. Gözünden bir damla yaş aktı. Kadın son bıçak darbesiyle gözlerini dünyaya kapattı. Fırtına şiddetlendi, hiç durmayacakmış gibi. Bebek ağladı, hiç durmayacakmış gibi. Ve hayat çoktan zor bir seçim sundu.

Uyarı! Kitab cinsellik dolu sahneler içermektedir. Yetişkinler için uygundur. Kitapta yaşanan olayların tamamı hayâl ürünüdür!

Kim olduğumu bilmiyorum, kim olduğunu bilmiyorum. Nerdeyiz, ne yapıyoruz bilmiyorum. Artık bunun ne kadar oyun ne kadar gerçek olduğunu bilmiyorum. "Bu oyunu oynayacağız ikimizde kârlı çıkacağız" demişti. Sahte bir nişan gerçek aşka dönüşebilir mi? Eh bizim hikayemiz de burada başlıyordu. "Derler ki her bir kar tanesi yeryüzüne bir meleğin kanatlarında iner. Senin de kaderinde bir meleğin kanatlarında yeryüzüne inip benim avuçlarımda erimek varmış." BAŞLANGIÇ: 13-05-2015

Özlemek... Tedavisi olmayan bir hastalığa yakalanmak gibiydi. Geçmiyordu. Bitmiyordu. Birini uzaktan sevebilmenin ötesinde özlemin ucu bucağı olmuyordu. Yakıyordu. Ağlatıyordu. Merve, Mir Ali'nin gidişinin ardından bir kırık kalple baş başa kalmıştı. Neden gittiğini öğrenememişti. Gelmemişti. Günler, aylar ve mevsimler geçmiş ama hiçbiri onun gelmesine, aramasına neden olmamıştı. Ve bir gün yaralı bakmaya alışkın olduğu gökyüzüne bakışlarını kaldırdığında onu hiç beklemediği bir anda karşısında bulmuş ve aşkın dolambaçlı yollarında birbirlerini aramaya koyulmuşlardı. Aşkın yeterli olmayacağını Mir Ali'nin sakladıklarında, yaşatacaklarında öğrenecekti.

Doruk Pehlivan, İstanbul'dan Bursa'ya gelirken hayatında yepyeni bir sayfa açılacağını düşünür. Burada tanışacağı insanların tüm hayatını etkileyeceğinden habersizdir. İnandığı tüm değerler bir bir yok olurken, sevdiklerini ve kendisini hayatta tutabilmek için tüm hayatını bir oyunla birleştirir. ♡♡ Doruk "Gerçek olduğunu sandığım her şey birer yalandan ibaretti... Sevdiğin için ne kadar bekleyebilirdin? Sevmediğin bir insanla sırf onu korumak adına nasıl birlikte olabilirdin? Derin "Bir geçmişim yok benim... Karanlık'ın içine hapsolan ruhumu yıkayan tek şey kandı... Ta ki o gelene kadar...." Bade "Yere düşmüştüm... Düşmüştüm ama bu sefer kanayan dizlerim değil kalbimdi..." Erdem " O cennet bahçesindeki yasak olan meyveydi... Bana yasaktı... Ve ben bana yasak olana tutulmuştum..."

Onları bir araya getiren bir kader vardı ortada... Ağlatan... Nefret ettiren... Acı çektiren ve güldüren... Ne olursa olsun bir arada kalmalarını sağlayan bir kader... Esmer'di onlar... Sonsuza dek öyle kalacak, kim ne derse desin hep birlikte olacak olan...